لبخند به سرطان؛ سفر شخصی عشق و تماشای رفتن او

بیش از 40 سال پیش، جهان نخستین بار در یک بعدازظهر زمستانی تغییر کرد

در کافه دانشگاه کوچکی در کالیفرنیای جنوبی، دوستم Tim از پنجره نگاه کرد و گفت: «آه، مری آنجاست».

نگاه کردم؛ مری متفاوتی آنجا ایستاده بود، نه Mary Northcutt که می‌شناختم. ترم بهار را انگلستان گذرانده بود، اما این او نبود. با دیدنش از جا پریدم، اتاق شلوغ را سریع گذشتم و دور ساختمان به سویش دویدم. در آغوش گرفتم و چرخاندم. وقتی رهایش کردم چهره‌اش پر از شگفتی بود. جهانی با محور تغییرکرده دیدم و زندگی‌ام دیگر هرگز مانند قبل نمی‌شد.

چند سال طول کشید بپذیرم هنوز همان است. سرانجام روزی نرم شد و به میشیگان با دریاچه‌های بزرگ و رؤیاهای بزرگ‌تر رفتیم. دنبال حرفه رفتیم، زندگی ساختیم و دو فرزند عالی پرورش دادیم. راضی بودیم؛ عالی نبود اما بهتر از بسیاری. خوشحال بودیم، دوست داشتیم و خودکفا بودیم.

سپس جهان دوباره تغییر کرد

مری برای یک کولونوسکوپیمعمول رفت و با خبر مرحله 4 سرطان کولورکتال برگشت. زندگی ساخته‌شده ناگهان تمام شد. اکنون در دست دیگران بودیم؛ انگار از مرز دیگری وارد سرزمین سرطان شدیم. ناگهان کنترل را از دست دادیم و هرجا گفتند رفتیم و هرچه گفتند کردیم.

مری دو هفته آزمایش داد و در همه مردود شد. نوبت برنامه درمان و جراحی رسید. اوایل فهمیدیم در هزارتو گم شده‌ایم و تصمیم گرفتیم عذرخواهی از هم، گریه و مهم‌تر، تلاش کنترل چیزی خارج از دستمان را کنار بگذاریم. برای سناریوی بد از عمر 1 سال گفتند، اما او تصمیم گرفت 6 سال بگیرد. سرطان را می‌پذیرفت و سپس به آن می‌خندید.

مری دو جراحی جدی را موفق گذراند و 6 سال بعد تقریباً پیوسته شیمی‌درمانی و پرتودرمانی داشت. تا وقتی ارائه درمان‌های مختلف را متوقف کردند ادامه داد. وقتی هیچ گزینه منطقی امتحان‌نشده و کارآمد نماند، آنها هم قطع کردند.

سپس یادگرفتن چگونه مردن آغاز شد. حتی هنگام رفتن به مؤسسه کفن‌ودفن و رزرو تابوت لبخندش برقرار بود. همه‌چیز تعیین شد؛ کارت دیدار، شیوه بازدید و انتقال به کلیسا. در پایان مری کاری را کرد که همیشه پس از خرید موفق می‌کرد: ادای کف‌زدن درآورد و گفت هورا. نماینده تقریباً از صندلی افتاد.

در این شش سال درس‌های ارزشمند زیادی آموختیم

شاید بزرگ‌ترین درس، سرطان فقط راه مردن نیست، راه زندگی استبود. شناخت دوستی واقعی را آموختیم و فهمیدیم نزدیک‌ترین دوستان فقط کسانی نیستند که زیاد می‌بینیم یا با هم شام بیرون می‌رویم. گاهی کسانی که سال‌ها ندیده بودیم دوست بودند؛ همکلاسی قدیم، همراه شهرهای پیشین و افراد غیرخویشاوند از معاشران روزانه ارزشمندتر شدند. به معنای نخواستن دوستان یا رد حمایت نبود؛ از آنها کمک گرفتیم و کمک‌گرفتن آموختیم.

مردم به فهمیدن سرطان شما متفاوت واکنش می‌دهند

لحن بعضی عوض می‌شود. دوستان خوبی هستند که رویارویی نمی‌توانند. نمی‌دانند چه یا چگونه بگویند. نمی‌توانستند وانمود کنند مهم نیست چون در چهره پیدا بود، اما حرف هم نمی‌توانستند. پس گریختند و گذاشتیم بروند.

قضاوتشان نکردم؛ من هم یکی بودم. نتوانستن دوستی با فرد رو به مرگ شکست خاصی است، چون هرگز فرصت جبران نخواهید داشت. شاید به همین دلیل بیش از 30 سال با مری هم‌قدم شدم؛ شاید دنبال جبران بودم.

برای دورشدگان و ماندگان، خبر دوره‌ای درمان می‌فرستادم، اما درباره زندگی و راه موفق استقبال هر روز بود؛ نه آغاز دردناک یا دشواری پیش از پایان روز. بخشی برای آن بود که وقتی جرئت کنند بپرسند «مری چطور است؟» را با جمع‌کردن جرئت می‌پرسیدند، برای زدودن آن احساس خفت حک‌شده بر چهره‌شان این کار را می‌کردم.

مری خوب پیش می‌رفت و پیوسته ارزش تازه کشف می‌کردیم

غروب ارزشمندتر و اثرگذارتر شد. از شام خوب و شراب عالی لذت می‌بردیم و برای بازکردن شراب‌سازی و کار در تاکستان خود برنامه می‌ریختیم. آموختیم وقتی روزها محدود است هر لحظه را به حساب آوریم.

سرانجام سرطان وقتی دانست برنده می‌شود رقص و دور پیروزی رفت و به مری گفت: «پنج سال بدهکاری و در دو هفته آینده همه را می‌گیرم». برای من سخت و البته برای او سخت‌تر بود. اما هنگام مرگ، خانواده و دوستان و بسیار بیشتر کنارش بودند. جزء جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش شده بودند و هنوز، حتی امروز هستند؛ زندگی من هم...

نوشته بالا اثر Michael Goodell است. در ساحل شرقی آمریکا زاده، در غرب بزرگ و اکنون کنار دریاچه‌های بزرگ، ساحل سوم آمریکا، زندگی می‌کند. نویسنده دو رمان ZENITH RISING و REBOUND و خاطرات THE WORLD SHIFTED از تجربه سرطان همسرش مری است. از هر نسخه 1 $ به پژوهش سرطان می‌رسد. دو فرزند بزرگسال Emily و Matthew انگور می‌کارند و در Amoritas Vineyards، رؤیا و میراث مری، شراب می‌فروشند.