رفتن به محتوا
Prof. Dr. Mustafa Özdoğan · متخصص انکولوژی پزشکی

مرگ سرطان

مرگ سرطان

در سال‌های اخیر با نوشته‌ها و فعالیت‌های فراوان تلاش کردیم توضیح دهیم که سرطان تا حد زیادی به بیماری‌ای قابل پیشگیری و درمان تبدیل شده است. هنگام تلاش برای گسترش این آگاهی، البته می‌دانیم سرطان بیماری‌ای است که موجب مرگ می‌شود، اما در مقایسه با 50 سال پیش، در درمان سرطان جهشی عظیم داشته‌ایم؛ حتی می‌توانیم بگوییم سرنوشت سرطان شروع به تغییر کرده است. اگرچه در حال حاضر دادن زمان مشخص دشوار است، متخصصان این حوزه فکر می‌کنند در 50 سال آینده سرطان‌ها کاملاً درمان خواهند شد. یکی از پزشکان نامدار، Dr. Vincent T. DeVita که شخصاً شاهد سفر 50 سالهٔ اخیر درمان سرطان بوده و خود نیز دوره‌ای با این بیماری مبارزه کرده است، کتابی به نام «مرگ سرطان» نوشته است. در این نوشته خواستیم ترجمهٔ مصاحبهٔ ارزشمندی را که به مناسبت این کتاب انجام داده با شما به اشتراک بگذاریم.

Maurie Markman، دکتر: سلام. مصاحبهٔ ما با Dr. Vincent T. DeVita، یکی از اثرگذارترین پژوهشگران و پزشکان در حوزهٔ درمان انکولوژی است. Dr. DeVita که برای کارهای خود در حوزهٔ سرطان جوایز بسیاری گرفته، با توسعهٔ درمان 4 دارویی برای بیماران لنفوم هوچکین و نقشش در آغاز عصر شیمی‌درمانی مدرن در میانهٔ دههٔ 1960 شناخته می‌شود. همکارانش این را یکی از بزرگ‌ترین پیشرفت‌های انکولوژی مدرن نامیده‌اند. Dr. DeVita به‌تازگی کتاب «مرگ سرطان» را دربارهٔ تجربه‌هایش در پژوهش‌ها و درمان‌های سرطان نوشته است.

Dr. DeVita به‌عنوان یکی از انکولوژیست‌های پیشگام در کتاب خود، چراییِ شکست‌پذیر بودن بیماری سرطانو چگونگی رسیدن به این نقطه را آشکار می‌کند. به همین دلیل نخستین پرسشم که بسیاری می‌خواهند بدانند این است: چرا این کتاب را نوشتید؟

Vincent T. Devita Jr، دکتر: همان‌طور که می‌دانید مردم آمریکا در جنگ با سرطان بیش از 100 میلیارد دلار مالیات پرداخت کردند. فکر کردم در زمان درست در جای درست بوده‌ام. آن زمان در انجمن سرطان بودم. کارم جلب علاقهٔ نیکوکار Mary Lasker به موضوع سرطان بود. بعد تمام برنامه و دو مرکز سرطان خارج از آن را اداره کردم. سپس فرصت ریاست انجمن سرطان آمریکا به من داده شد.

انگار تجربهٔ کافی به دست نیاورده بودم که خودم هم سرطان گرفتم. به خودم گفتم «باید انجامش دهم. کسی در این وضعیت باید واقعاً تجربه‌های آنان را دوباره مرور کند، تا وقتی مردم سرطان می‌گیرند، از کسی که واقعاً آن را تجربه کرده و بهبود یافته بدانند در برابر پولی که پرداخت کرده‌اند چه گرفته‌اند.» پس این کار را کردم و همراه دخترم Elizabeth، که نویسندهٔ فوق‌العاده‌ای است، انجامش دادم. از او خواستم کمک کند صادق بمانم و در بیان کاری که انجام داده‌ام یاری‌ام دهد. این کتاب برای مردم نوشته شد، نه برای پزشکان و پرستاران. بعضی‌ها فکر کردند این کتاب فقط برای پزشکان و پرستاران نوشته شده، اما درست نیست. دلیل نوشتن کتاب همین است.

Maurie Markman، دکتر: واقعاً می‌خواهم برای این کار تشکر کنم. نوشتن این کتاب برای عموم واقعاً ستودنی است. پرسشم این است: «پیام اصلی شما که به خوانندگان کتاب داده‌اید و می‌خواهید بدهید چیست؟»

Vincent T. Devita Jr، دکتر: پیام اصلی همان است که پیش‌تر گفتید، نه‌فقط اینکه نبرد با سرطان قابل پیروزی است، بلکه در واقع شکست داده شده است. از سال‌های 1971 مردم تغییرات مهم انجام‌شده در زمینهٔ سرطان را قدر نمی‌دانند.

به همین دلیل از 1971، از 100 میلیارد دلار، 65% را در پژوهش‌های پشتیبان سرمایه‌گذاری کردیم که برای پژوهش مبلغ بسیار بزرگی است. شیوع سرطان و میزان مرگ ناشی از سرطان از 1990-1991 رو به کاهش است. درمان سرطان هیچ‌گاه آسان نبوده، اما میزان بیماری بسیار کمتر از گذشته است.

یکی از بزرگ‌ترین پیشرفت‌ها در تشخیص زودهنگام و درمان سرطان پستان رخ داد. میزان مرگ در سرطان پستان %25 کاهش یافت. به‌طور کلی در کشورهای توسعه‌یافتهٔ جهان میزان مرگ ناشی از سرطان %25 کاهش یافت. اکنون احتمالاً این میزان بیشتر است، زیرا این داده‌ها مربوط به 5 سال پیش‌اند. با روش‌های جدید مانند درمان‌های هدفمند و ایمنی‌درمانی، هنگام محاسبهٔ میزان‌های سال 2016، احتمالاً این میزان حدود 35% است. این پیشرفتی بسیار پایدار است.

پس پیام این است: ما فقط سرطان را شکست نمی‌دهیم، سرطان در عین حال شکست‌پذیر است.

Maurie Markman، دکتر: درست است.

Vincent T. Devita Jr، دکتر: این تازه به بالین می‌رسد؛ یعنی بهترین‌ها هنوز نیامده‌اند. می‌دانیم بهتر خواهند شد. فکر می‌کنم به پیام‌های خوش‌بینانه‌ای نیاز داریم که بتوانیم به مردم بدهیم. یکی از دلایل سردرگمی مردم این است که هنگام درمان سرطان از آنها می‌خواهیم به خانه بروند و زندگی عادی داشته باشند و آنها هم همین کار را می‌کنند. بیشترشان دور نمی‌گردند و نمی‌گویند «من سرطان دارم و من…». بعضی می‌گویند و برخی فعال می‌شوند. اما بیشترشان نه. کسانی که می‌بینید معمولاً آسیب‌دیدگان این بیماری‌اند و اینها بسیار بیشتر به چشم می‌آیند. مردم قدر نمی‌دانند که چند نفر از نوع سرطانی که گرفته‌اند بهبود یافته‌اند.

Maurie Markman، دکتر: این پیام بسیار مهم و مثبتی است. گرچه به‌صراحت گفته‌اید کتاب را برای مردم نوشته‌اید، آیا برای پزشکان، انکولوژیست‌ها و/یا متخصصان سلامت نیز پیامی دارید یا داشتید؟

Vincent T. Devita Jr، دکتر: همان‌طور که در کتابم گفته‌ام، بعضی پزشکان دربارهٔ درمان سرطان اشتیاق ندارند. بعضی بیماران سرطانی خود را به دست پزشکانی می‌سپارند که باور ندارند. اگر سرطان تازه تشخیص داده شده و پزشک به شما می‌گوید «سرطان دارید، هیچ کاری نمی‌توانم برایتان انجام دهم»، باید پزشک دیگری پیدا کنید، زیرا امروزه دربارهٔ سرطان برای همه کاری می‌توان انجام داد.

Maurie Markman، دکتر: این کتاب بسیار فوق‌العاده است و دخترتان قطعاً نویسنده‌ای شگفت‌انگیز است و شما دو نفر بی‌شک داستانی عالی نوشته‌اید. باز می‌گویم چون این کتاب برای مردم نوشته شده است.

Vincent T. Devita Jr، دکتر: به همین دلیل این‌طور نوشتیم، زیرا دخترم در شکل دادن و رنگ بخشیدن به داستان بسیار تواناست. فکر می‌کنم به شما گفته بودم 320,000 واژه نوشتم که سه برابر اندازهٔ کنونی کتاب می‌شد. این پیش‌نویس را به دخترم دادم و او متن را در 110,000 واژه به من بازگرداند. اکنون کتاب ـ در حالت خواندنی ـ است. به من گفت «اگر کسی نخواند، نوشتن کتاب معنایی ندارد». در نتیجه به این شکل بسیار خواندنی‌تر است. فکر می‌کنم بدون دخترم این کتاب کاملاً متفاوت می‌شد.

Maurie Markman، دکتر: برخی گفت‌وگوها و موضوع‌های کتاب، به‌ویژه موضوعی که می‌خواهم درباره‌اش صحبت کنم و نظر شما را بگیرم، «مفهوم درمان» است. در کتابتان به‌روشنی گفته‌اید سرطان شکست‌پذیر است و از صحبت کردن دربارهٔ درمان حمایت می‌کنید. می‌خواهید در این زمینه اظهار نظر کنید؟

Vincent T. Devita Jr، دکتر: دریافتم امروزه دوستان از به کار بردن واژهٔ درمان (شفا) پرهیز می‌کنند. من در Yale کمی نامتعارف هستم. «نمی‌دانیم بهبود خواهید یافت یا نه.» این بسیار کلاسیک است. بیشتر نوعی ترس است. منطق این است که اگر بیمار را به درمان شدن امیدوار کنیم و سرطان عود کند، مسئولیتش را می‌پذیرید.

فکر می‌کنم بیماران ترجیح می‌دهند کاملاً از سرطان رها شوند. نمی‌خواهند بشنوند «بهبود نخواهید یافت» یا «مطمئن نیستیم بهبود می‌یابید یا نه». می‌خواهند به خانه بروند و آسوده باشند. در تقریباً همهٔ انواع سرطان مدتی وجود دارد که اگر پس از درمان در آن مدت سرطان عود نکند، می‌دانید احتمال عود بیماری وجود ندارد.

برای مثال در بیماری هوچکین این مدت حدود 4 سال است. بیماران وارد بهبودی کامل (ناپدید شدن کامل علائم و یافته‌های سرطان) می‌شوند و همان‌طور می‌مانند و به مدت 4 سال درمانی اجرا نمی‌شود. احساس من این است که باید به آنها گفته شود درمان خواهند شد و به آنها خوش‌بینی داد.

اکنون در حوزهٔ سرطان اتفاق‌های بسیار جالبی نزد ما رخ می‌دهد. بهترین نمونه‌ای که می‌شناسم لوسمی میلوستیک مزمنی است که درمان می‌کنیم؛ بیماری‌ای بسیار کشنده. می‌توانیم در مدت کوتاهی بیمارانمان را وارد بهبودی کامل کنیم، اما این نوع سرطان همچنان بیماری‌ای کشنده است. اکنون بیماران با داروهای شیمی‌درمانی به شکل قرص درمان می‌شوند و زندگی عادی دارند. اما اگر بیماران به درمان دارویی (قرص) داده‌شده مقاومت نشان دهند، صنعت دارو 4 داروی دیگر ساخته است که می‌توانند بگیرند و احتمالاً ما به این کار ادامه خواهیم داد. حتی اگر شفا نیابند، می‌توانید بیماری را همواره زیر درمان نگه دارید. به این ترتیب بیماران زندگی عادی خواهند داشت.

بیمارانی در دسته‌های متفاوت داریم. برخی کسانی هستند که موفق می‌شوند با بیماری سرطان زندگی عادی داشته باشند و در مقابل کسانی که سرطان ندارند. فکر می‌کنم این را بیشتر خواهیم دید. هنگام استفاده از برخی رویکردهای ایمنی‌درمانی، بیمارانی را می‌بینیم که سرطانشان پیشرفت نمی‌کند، اما اگر دقیق نگاه کنید می‌بینید نشانه‌های بیماری هنوز وجود دارند. این دسته‌ای جدید است، بنابراین باید این تفاوت را برای بیماران توضیح دهید. اما اگر امکان داشته باشد با کمی اعتمادبه‌نفس بگوییم بهبود یافته‌اند، می‌خواهم بگویم «می‌دانید، به احتمال زیاد خوب شده‌اید».

Maurie Markman، دکتر: Vincent، در کتاب هنگام شرح تجربهٔ سرطان خودتان و نیز بیماری و تجربهٔ پسرتان بسیار صریح، صادق و احساساتی هستید. این چگونه بر شما اثر گذاشت؟ احساساتتان آن زمان چگونه بود و اکنون برای آینده چگونه است؟

Vincent T. Devita Jr، دکتر: پسرم کم‌خونی آناپلاستیک داشت. برای محافظت در برابر عفونت او را در اتاق جریان هوای لامینار گذاشتند. به‌جز گردش‌های کوتاه حدود 8 سال آنجا ماند. با NASA کار کردیم و او را با لباس فضایی بیرون آوردیم. او هرگز آن اتاق را ترک نکرد. فکر می‌کردم با خانواده‌هایی که فرزندانشان از لوسمی می‌میرند یا لوسمی دارند بسیار همدلی می‌کنم، اما وقتی برای خودت رخ می‌دهد تجربه‌ای کاملاً متفاوت است. فکر می‌کنم این مرا پزشک بهتری کرد. از جهات بسیاری مرا تغییر داد.

من سرطان پروستات گرفتم و فکر می‌کنم همان کاری را کردم که بسیاری از پزشکان می‌کنند. آن را نادیده گرفتم و رویکرد «آنچه می‌گویم انجام بده، نه آنچه می‌کنم» را پیش گرفتم. سرانجام تشخیص داده شد؛ مورد من دشوار بود. پروستات بسیار بزرگ بود. کاری را که معمولاً برای بیماران انجام می‌دهم، یعنی راهنمایی و یافتن محل‌های دریافت بهترین درمان، نتوانستم برای خودم انجام دهم. از یکی از همکارانم، Dr. Steve Rosenberg، درخواست کردم همهٔ این کارها را برایم انجام دهد. بسیار خوب عمل کرد و مرا به Dr. Peter Scardino، یکی از بهترین جراحان کشور، ارجاع داد. این به من امکان داد پشت‌پردهٔ نظام سلامت را بفهمم؛ می‌دانستم چقدر دشوار است، اما وقتی خودتان تجربه می‌کنید کمی متفاوت است. مرا بسیار تغییر داد.

Maurie Markman، دکتر: در طول حرفه‌تان برخی اختلاف‌ها را مطرح کرده‌اید. با نگاه به گذشته، این با مقاومت در برابر شیمی‌درمانی ترکیبی آغاز شد. چرا نسبت به این رویکردهای جدید که اکنون درمان استاندارد هستند بی‌میلی وجود داشت؟ امروز می‌بینم نسبت به اندیشه‌های جدید اشتیاق زیادی نیست. در برابر چیز جدید مقاومت بسیار نشان داده می‌شود. نظرتان در این زمینه چیست؟

Vincent T. Devita Jr، دکتر: این را در دو بخش انجام دهیم. بخش اول در دههٔ 1960 بود. اندیشهٔ درمان سرطان با دارو دیوانگی تلقی شد و پزشکانی که این اندیشه را عملی کردند دیوانه شمرده شدند. روش‌ها بسیار ناکافی بودند. لقب‌هایی که به افراد مصمم به انجام آن داده می‌شد نامتعارف بود.

پزشک جوانی بودم و از دانشگاهی می‌آمدم که هیچ‌کس انجام این کار را در دانشگاه تحمل نمی‌کرد. فقط دیوانگی نامیده می‌شد. استفادهٔ ترکیبی از دارو در پزشکی نادرست دیده می‌شد. این نخست از استفادهٔ ترکیبی با آنتی‌بیوتیک پدید آمد. اینها نسبتاً سودمند بودند. هنگامی که شروع به استفادهٔ ترکیبی از داروهای سمی سرطان می‌کردید و در ذهنشان این بود که کاری نمی‌توان کرد و این فقط بیماران را بیمارتر می‌کند، این روش‌ها دور از دسترس پنداشته می‌شدند.

محیطی که این کار را انجام دادیم انجمن ملی سرطان بود و به‌نوعی محیطی محافظت‌شده بود که می‌توانستیم اینها را انجام دهیم، از ما انتقاد می‌شد اما کسی متوقفمان نمی‌کرد. وگرنه محدود هستید. انجام آن در جای دیگر ممکن نیست. به Yale رفتم، مدتی برای پایان دورهٔ تخصصم مرخصی گرفتم و کوشیدم برخی از اینها را در Yale اجرا کنم. بدون هیچ ابهامی به من گفته شد این دیوانگی است. پس به انجمن ملی سرطان بازگشتم.

امروز همان را می‌بینم. مردم هنوز نسبت به نوآوری بی‌میل‌اند. برای مثال، شواهدی برای این قاعده وجود دارد که ترکیب‌های دارویی متفاوت برای درمان سرطان لازم‌اند. جز چند استثنا، به درمان ترکیبی نیاز دارید. در واقع امروزه می‌بینید ایمنی‌درمانی ترکیبی در ملانوما از یک عامل ایمنی‌شناختی (دارو) نتیجهٔ بهتری می‌دهد.

نمی‌دانم چرا هر بار باید دوباره این را اثبات کنیم. اما اثبات می‌کنیم چون سازمان داروی آمریکا (FDA) از ما می‌خواهد. فکر می‌کنم FDA هنوز در قرن گذشته مانده و باید وارد این قرن شود. در کتاب بسیار درباره‌اش صحبت کرده‌ایم. به نظرم یکی از مشکلات ما بیش از حد نظارت کردن است. پزشکان می‌ترسند اگر کاری کمی نامتعارف انجام دهند، مجازات شوند، مجوز پژوهش خود را از دست بدهند یا اختیارشان گرفته شود و بسیاری چیزهای مشابه.

Maurie Markman، دکتر: نگرانی‌هایتان را بیان کردید. در کتابتان از سازمان داروی آمریکا (FDA) سخن گفته‌اید. پس چگونه می‌توانیم این وضعیت را تغییر دهیم؟ نوعی ناامیدی احساس می‌کنم. پیشرفت‌های دیده‌شده باور نکردنی‌اند. پیشرفت‌هایی که می‌توانند رخ دهند بزرگ‌ترند. همان‌طور که در کتابتان گفته‌اید در محیطی با این کندی هستیم. البته سازمان داروی آمریکا (FDA) و قواعدش، به 60 سال پیش برگردید. برای اصلاحش چه می‌توانیم بکنیم؟

Vincent T. Devita Jr، دکتر: با نوشتن کتاب تلاش کردم این کار را انجام دهم. فکر کردم می‌توانم توجه کسانی را جلب کنم که واقعاً بتوانند آن را اصلاح کنند، یعنی کنگره. فکر می‌کنم آنچه امروزه رخ می‌دهد این است که پزشکان متوجه جایگاه خود نیستند. در واقع در محیطی گرفتارند که سازمان داروی آمریکا (FDA) اقدام‌های دارویی انجام می‌دهد و پژوهش را اداره می‌کند. وقتی به راهنمای شیمی‌درمانی دربارهٔ داروهای معین نگاه می‌کنید، عبارت‌هایی مانند «پس از این دارو، پیش از آن دارو، استفاده از این دارو تأیید شده است» به کار رفته است.

این شخص که 4.800 km از بیمار فاصله دارد به شما می‌گوید دقیقاً چه زمانی دارو را مصرف کنید. بیشتر چیزهای جدید معمولاً در دورهٔ بازاریابی قدرتشان را از دست می‌دهند. سازمان داروی آمریکا (FDA) با این کار دورهٔ پس از بازاریابی را فلج می‌کند. فکر می‌کنم راه‌حل ساده‌ای دارد. این راه‌حل را در کتابم توضیح دادم. سازمان داروی آمریکا (FDA) و انجمن ملی سرطان (NCI) باید همهٔ پژوهش‌های بالینی فاز I و II را کاملاً به مراکز سرطان واگذار کنند. FDA و NCI می‌توانند حق بازدید و نظارت بر این پژوهش‌ها در محل را حفظ کنند. اکنون این حق‌ها را دارند و بعد هم می‌توانند انجامش دهند. اما باید همهٔ مسئولیت را واگذار کنند. می‌توانید مطالعهٔ فاز I خود را در مرکز سرطان خودتان آغاز کنید و نیازی به بازگشت نباشد. برای تغییرات لازم نیست به سازمان داروی آمریکا (FDA) یا انجمن ملی سرطان (NCI) برگردید. می‌توانید تغییرات را با کمیتهٔ نظارت داخلی خود انجام دهید و این کار را برای مطالعات فاز II نیز بکنید که نتایج خوب بسیاری در آنها به دست می‌آید.

همچنین فکر می‌کنم سازمان داروی آمریکا (FDA) باید شیوهٔ تأیید داروها را تغییر دهد. باید داروها را با بررسی ایمنی تأیید کند، اما ایمنی باید با توجه به بیماری که دارو در او استفاده می‌شود بررسی شود. ایمنی دارو بر ادامهٔ زندگی بیمار اثر می‌گذارد. ایمنی دارو و کارهایی که می‌تواند انجام دهد برای زدن هدف زیستی مهم‌اند.

وقتی دارو یا گیرنده‌ای را که مهم بودنش را می‌دانید توسعه می‌دهید، اگر این دارو گیرنده را بزند باید آن را تأیید کنند. شما این را در ابزارهای درمانی پزشکان می‌گذارید؛ پزشکان می‌توانند داروها را آن‌طور که می‌خواهند ترکیب و تطبیق دهند. به‌تازگی در نشست «انجمن احمق‌های پرحرف» شرکت کردم. بهترین نشستی بود که در طول حرفه‌ام رفته بودم. زیرا در واقع اتاق جنگی بود که همهٔ داده‌ها در آن بحث می‌شدند. داده‌های آزمایشگاه تطبیق داده شدند و بدین ترتیب توانستیم پروتکل را تنظیم کنیم. اکنون گرفتن این نوع تنظیم‌ها با نظام بررسی می‌تواند 800 روز طول بکشد.

این را به مراکز سرطان واگذار می‌کنید. هر کدام از این مراکز «انجمن احمق‌های پرحرف» خود را ایجاد می‌کند، مسیرهای زیستی و همهٔ جهش‌ها را می‌شناسد و درمان‌ها را ترکیب و تطبیق می‌دهد.

جالب‌ترین جنبه این است که نه‌تنها کارها را آسان‌تر می‌کند، بلکه کم‌هزینه‌تر است. برای تغییرش لازم نیست به ماه موشک بفرستید؛ کافی است سازمان داروی آمریکا (FDA) و انجمن ملی سرطان از برخی اختیارات و قدرت خود بگذرند. متأسفانه برخلاف این، در Washington D.C نهادها به میل خود از قدرت و اختیارشان صرف‌نظر می‌کنند.

اگرچه در کتابم به دلیل مشکل‌سازی از آنها انتقاد می‌کنم، بسیاری از مراکز سرطان به نقطه‌ای رسیده‌اند که به‌آسانی می‌توانند این کار را بکنند. این مراکز متخصصانی بسیار بیشتر از آنچه سازمان داروی آمریکا تاکنون داشته دارند. همهٔ این پژوهش‌هایی که گفتم و برنامه‌ای که برای دادن دارو به بیمار پیش از دریافت مجوز اجرا می‌شود، باید از سازمان داروی آمریکا گرفته و به جایگاهش در دههٔ 1970 بازگردانده شود.

Maurie Markman, MD: در کتابتان ناامیدی و تجربه‌هایتان در مراکز سرطان را آشکار و روشن بیان کرده‌اید. پرسشم این است، این را سربسته گفته‌اید: آیا فرهنگ مراکز سرطان تغییر می‌کند، به‌ویژه مؤسسات ماتریسی که کاملاً بر سرطان متمرکز نیستند و بیشتر دانشگاهی‌اند؟ آیا این تغییر می‌کند؟

فکر می‌کنم پرسش این است: «آیا بیش از هزینهٔ مراکز سرطان، به اندیشیدن جامع نیاز داریم، راه‌های شکل دادن و اداره کردن، چه کسی مسئول است، چگونه و چرا به آنها منابع می‌دهید؟»

Vincent T. Devita Jr, MD: پاسخ بله و بله است. پاسخ طولانی می‌تواند یک ساعت طول بکشد. پاسخ بله است. من در Yale هستم و بسیار از آن انتقاد می‌کنم. پیش‌بینی دارم و وقتی چیزی اشتباه پیش می‌رود می‌توانم توضیحش دهم. راه زیادی آمده‌ایم و می‌خواهم تأکید کنم در کاربرد نتایج پژوهش بسیار بهتر شده‌ایم.

وقتی به Yale رفتم از پژوهش کردن نگران بودند. بخش کاربرد بسیار مورد غفلت قرار گرفته بود و عملی کردنش بسیار دشوار بود. اکنون Roy Herbst رئیس انکولوژی پزشکی است. در کاربرد نتایج کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد. و بله، تغییر می‌کند.

اما نه همه. به‌تازگی در این کشور تجربه‌ای در مرکز سرطان فاقد روحیهٔ تیمی داشتم. در همهٔ مراکز سرطان ما افرادی هستند که تیمی کار می‌کنند. اگر سرطان ریه بگیرید، افراد این تیم شما را می‌بینند. در این مرکز سرطان چیزی به نام تیم نبود، فقط بیمار به‌ترتیب از پزشکی به پزشک دیگر می‌رفت. فکر می‌کنم راه زیادی پیموده شده است. فکر می‌کنم می‌توانند پژوهش‌های بالینی را به مراکز سرطان واگذار کنند.

Maurie Markman, MD: اکنون می‌خواهم به پژوهش‌ها برگردم. می‌خواهم از شما بپرسم ـ این منصفانه نیست اما باز هم می‌پرسم ـ تا از گوی بلورین خود بپرسید. دربارهٔ ایمنی‌درمانی صحبت کردیم. باز هم همهٔ آن سال‌ها پیش، با بودن در ایمنی‌شناسی فکر می‌کردیم می‌توانیم سرطان را درمان کنیم. به یاد آورید مطالعه‌ای دربارهٔ BCG و نورآمینیداز (آنزیم گلیکوزید هیدرولاز) و سلول‌های توموری داشتیم. یعنی، خدایا، وقتی فکر می‌کنید می‌گوییم «باور نمی‌کنم». جایی که اکنون هستیم باور نکردنی است. قطعاً بسیار آموخته‌ایم. حوزه‌های داروی حساس، ژنومیک و پروتئومیک وجود دارند. فکر می‌کنید این به کجا خواهد رفت؟ آینده چیست؟ ایمنی‌درمانی است؟ درمان هدفمند است؟ درمان ترکیبی است؟ بر اساس تجربه‌ها و مشاهده‌هایتان چه فکر می‌کنید؟

Vincent T. Devita Jr, MD: در کتابم آن را «مرگ سرطان» نامیدم. 8 ویژگی سرطان نوشتهٔ Dr. Weinberg و Hanahan را بررسی کردم. می‌گویند «وقتی موفق می‌شویم، به 2 یا 3 ویژگی آن حمله می‌کنیم». در آینده به فکر حمله به همهٔ ویژگی‌هایش خواهیم بود. ایمنی‌درمانی فقط یکی است. نبود پایش ایمنی یکی از آنهاست. باور دارم با یافتن مهارکننده‌های نقاط وارسی در 1996، همهٔ اندیشه‌های ما تغییر کرد. سال‌ها با تلاش برای یافتن اینکه چرا نمی‌توانیم برای ریشه‌کن کردن سرطان دستگاه ایمنی را سرکوب کنیم مبارزه کردیم.

هنگامی که Dr Steve Rosenberg، IL-2 را همراه با تزریق لنفوسیت انجام داد، از 10% یا 15% بیماران پاسخ عالی گرفته می‌شد، اما از بقیه هیچ پاسخی نبود. نتوانستیم بفهمیم چه رخ می‌دهد. Jim Allison, PhD با نشان دادن وجود نقاط وارسی، این مشکل را برای ما حل کرد.

اکنون مهارکننده‌های نقاط وارسی از پیش در بازارند و شکل ایمنی‌درمانی را تغییر داده‌اند. باور ندارم ایمنی‌درمانی به‌تنهایی پاسخ سرطان باشد. فکر می‌کنم اگر آزادی ترکیب داشته باشیم، همراه با شیمی‌درمانی و دیگر روش‌های درمانی به‌صورت دوتایی اجرا خواهد شد. همان‌طور که در کتاب دربارهٔ درمان‌های فاقد ویژگی متمایز گفتم: «در محیط مقرراتی کنونی، موفق باشید».

سازمان داروی آمریکا (FDA) شرکت‌های دارویی را مجبور می‌کند داروها را تک‌تک آزمایش کنند. کاری که باید بکنید آزمایش هم‌زمان داروها به‌صورت ترکیبی است.

Maurie Markman, MD: می‌توانیم اصلاحش کنیم؟ بله.

Vincent T. Devita Jr, MD: اگر مطالعات فاز I و فاز II را به مراکز سرطان واگذار کنید، می‌توانید آنچه می‌خواهید به هر روشی انجام دهید. تمام کاری که لازم است اطمینان از ایمنی بیماران و مؤثر بودن مدیریت است. می‌تواند بسیار سریع اصلاح شود و ارزان‌تر از هزینهٔ کنونی تمام شود. در اینجا اندیشه‌ای داریم که واقعاً می‌تواند کار کند، کم‌هزینه‌تر باشد و دلایل جلوگیری از درمان‌های سرطان را بهبود دهد.

Maurie Markman, MD: نظرتان دربارهٔ مفهوم پیشگیری از سرطان. انجامش بسیار دشوار است. از دیدگاه شما دربارهٔ پیشگیری از سرطان در آینده چه نظری دارید؟

Vincent T. Devita Jr, MD: بله. هیچ تردیدی نداشته باشید که کسی نمی‌خواهد سرطان بگیرد. اثبات اینکه مطالعات منفی و مطالعات پیشگیری بسیار پرهزینه‌اند دشوار است. نخستین بار که به فکر تغذیهٔ پرچرب و سرطان پستان افتادم، در انجمن ملی سرطان بودم. مردم می‌گفتند برای پیشگیری پول خرج شود. ما هم گفتیم «بسیار خوب، پژوهش بالینی‌ای طراحی می‌کنیم که در آن تغذیهٔ کم‌چرب و استاندارد را مقایسه کنیم و ببینیم آیا می‌توانیم میزان سرطان پستان را کاهش دهیم».

روی آن کار کردیم و داده‌هایی را که گرفتیم من به هیئت ارائه کردم و گفتم «خب، می‌خواهید انجامش دهید؟ به تأییدتان نیاز داریم. این مطالعه $150 میلیون دلار هزینه خواهد داشت». نزدیک بود بمیرند. 150 میلیون و احتمال موفقیت بین ضعیف و هیچ. اینها مطالعات بسیار پرهزینه‌اند و نتایج به‌اندازه‌ای که می‌خواهید محکم نیستند. یک چیز را قطعاً می‌دانیم: اگر سیگار را ترک کنید، خطر مرگ از سرطان را بسیار بسیار کاهش می‌دهید.

اخیراً نوشته‌های زیادی دربارهٔ بیکن و خطر سرطان کولون منتشر شده است. از مردم ایمیل می‌گیرم. می‌پرسند «تو چه می‌کنی؟» این درست است. اگر هر روز بیکن بخورید ممکن است خطر سرطان کولون را کمی افزایش دهید. اما اگر با بیماری سیگاری روبه‌رو شوید و بگویید خوردن بیکن را کنار بگذارد و گوشت کمتری بخورد و نگویید سیگار را ترک کند چه خواهد شد؟ وقتی همهٔ اینها را در ترازو بگذارید، مصرف بیکن کم می‌شود و مصرف سیگار به اوج می‌رسد. می‌دانیم جلوگیری از سیگار کشیدن مردم مؤثر است. با ترک سیگار، میزان مرگ سرطان ریه به‌شدت کاهش می‌یابد.

می‌توانیم این کاهش را ادامه دهیم. اگر کاملاً سیگار را ترک کنیم، می‌توانیم مرگ ناشی از سرطان را 30% دیگر کاهش دهیم. در غیر این صورت انجامش بسیار دشوار است. داروهای پیشگیری شیمیایی داریم که به نظر می‌رسد خطر سرطان و این کاهش را تسریع می‌کنند. یکی از حوزه‌های پژوهش‌نشده، پیشگیری شیمیایی در افرادی است که سیگار را ترک کرده‌اند. اگر سیگار را ترک کنید، کاهش خطر سرطان ریه و رسیدن به شرایط کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند 15 سال طول می‌کشد؛ در سرطان‌های سر و گردن شاید 10 سال. هنوز زمان می‌برد.

وقتی به این افراد داروهای پیشگیری شیمیایی بدهید، آیا می‌توان کاهش خطر را تسریع کرد و کاهش رخ‌داده در 15 سال را به 5 سال رساند؟ در واقع دربارهٔ این موضوع پژوهشی نداریم و به نظرم نمی‌توانیم انجامش دهیم. در اینجا دو چیز ممکن است مهم باشد. نخست اینکه سرطان را می‌توان به تأخیر انداخت. دوم اینکه انگیزهٔ بزرگی برای ترک سیگار مردم است. بسیاری می‌پرسند «مدت بسیار طولانی سیگار کشیده‌ام. این چه چیزی را تغییر می‌دهد؟» پاسخ این است: «از لحظه‌ای که ترک کنید چیزهای زیادی تغییر می‌کند. اگر سیگار را ترک کنید و داروهای پیشگیری شیمیایی مصرف کنید، شاید ظرف 5 سال همهٔ خطر از بین برود.»

Maurie Markman, MD: چند سال پیش یکی از غول‌های درمان سرطان نامیده شدن چه احساسی دارد؟

Vincent T. Devita Jr, MD: برایم افتخار بزرگی است. شناخته شدن میان همکارانتان بسیار خوب است و جمع، جمع بسیار قدرتمندی است. همهٔ کسانی که سال‌ها تحسینشان می‌کردم در آن گروه بودند و همچنان به گروه می‌پیوندند. این برایم افتخار بزرگی است و فکر می‌کنم مردم بی‌صبرانه منتظرند روزی غول درمان سرطان دیده شوند.

Maurie Markman, MD: Vincent، به‌عنوان معلم، مدیر حوزهٔ پزشکی و پژوهشگر در این همه سال، چه چیزهایی را پیشرفت و کشف بزرگ توصیف می‌کنید؟

Vincent T. Devita Jr, MD: وقتی به حوزهٔ سرطان نگاه می‌کنید چیزهای بسیاری برای گفتن هست. اما اگر دربارهٔ درمان سرطان صحبت می‌کنیم، فکر می‌کنم 3 پارادایم تغییر و اثر بزرگی ایجاد کردند. نخست درمان سرطان پیشرفته با استفاده از درمان ترکیبی با شیمی‌درمانی بود. این حوزهٔ درمان ادجوانت را برای سرطان‌های کولورکتال و پستان باز کرد.

دومی با قرار دادن دارویی که جهش Bcr-Abl را در لوسمی میلوستیک هدف می‌گیرد بر نقشهٔ درمان هدفمند توسط Brian Druker رخ داد. این موجب رسیدن به درمان هدفمند شد. اکنون در سرطان ریه، سرطان پوست ملانوما و انواع بسیاری از سرطان، با توالی‌یابی ژنوم‌ها و یافتن هدف، از این رویکرد استفاده می‌کنیم.

سومی کشف نقاط وارسی در ایمنی‌درمانی بود. همهٔ اینها 3 پارادایمی هستند که در درمان سرطان اثر مهم و تغییر ایجاد کرده‌اند.

Maurie Markman, MD: یک پرسش آخر. این روزها چه می‌کنید؟ می‌دانم کتاب نوشته‌اید و به‌عنوان سخنران در برنامه‌ها شرکت می‌کنید. وقتتان را چگونه می‌گذرانید؟

Vincent T. Devita Jr, MD: «اصول و کاربردهای انکولوژی» را منتشر کردیم. چاپ 11 را آغاز می‌کنیم. نمی‌دانم چرا این کار را می‌کنم، اما بسیار سرگرم‌کننده است و مرا به‌روز نگه می‌دارد. کتاب را 3 ویراستار با هم آماده کردیم و بسیار خسته‌کننده بود، اما فرایند مهمی است. پس همهٔ وقتم را صرف آن کردم. دیدید کتاب زمان زیادی گرفت. برای بیماران مشاوره انجام می‌دهم. اما دیگر پیگیری نمی‌کنم. یعنی مشاورهٔ بیمار را انجام می‌دهم و مورد را به پزشک جوان‌تری که بتواند پیگیری کند واگذار می‌کنم و البته تدریس می‌کنم. یکی از بزرگ‌ترین مزایای پیر شدن این است که وقت بیشتری برای نشستن، نگاه به حوزه و ارزیابی دارید.

Maurie Markman, MD: Vince، هرقدر از شما تشکر کنم کم است. به‌عنوان استاد من و نسل آیندهٔ انکولوژیست‌ها ـ انکولوژیست‌های پزشکی، جراحی و پرتودرمانی ـ و با کارهایی که اکنون و در آینده برای بیمارانتان انجام می‌دهید، قطعاً غول درمان سرطان هستید. برایم افتخار است شما را بشناسم و زیر نظر شما کار کنم. بسیار سپاسگزارم.

Vincent T. Devita Jr, MD: بسیار مهربانی Maurie. دیدنت خوب بود.

Maurie Markman, MD: سپاسگزارم، برایم لذت‌بخش بود.

منابع

درخواست نوبت

هوش مصنوعی DROZDOGAN

این مقاله را با هم بررسی کنیم

درباره مقاله بپرسید و پاسخ‌ها را همراه با منابع منتشرشده در سایت ما بخوانید.

هوش مصنوعی DROZDOGAN

دستیار Drozdogan

مرگ سرطان

درباره مقاله بپرسید و پاسخ‌ها را همراه با منابع منتشرشده در سایت ما بخوانید.

اطلاعات گفت‌وگو و حریم خصوصی

این گفت‌وگو را دستیار Drozdogan پاسخ می‌دهد. مدیران مجاز سایت ممکن است آن را برای بررسی کیفیت بازبینی کنند. اطلاعات شخصی را به اشتراک نگذارید.

پاسخ‌ها با زیرساخت OpenAI تهیه می‌شوند. پرسش‌ها و پاسخ‌ها در آن سرویس پردازش می‌شوند؛ سوابق گفت‌وگو در سایت ما ذخیره می‌شوند. اطلاعات هویتی، تماس یا سلامت شخصی را به اشتراک نگذارید.

0 / 1000

فقط برای اطلاع‌رسانی است؛ تشخیص شخصی یا توصیه درمانی ارائه نمی‌شود.

مقاله‌های مرتبط

مقاله‌های دیگر درباره این موضوع را بخوانید.

از تازه‌ها باخبر بمانید

مقاله‌های تازه و پیشرفت‌های علمی را از طریق ایمیل دریافت کنید.

Google Analytics در صفحات عمومی مستقل از این پنجره کار می‌کند و ممکن است از کوکی‌های تحلیلی استفاده کند. انتخاب شما در اینجا فقط خدمات خارجی را کنترل می‌کند.