مشخص شد بیش از نیمی از انتقال Covid-19 از افراد بدون نشانه رخ میدهد

Covid-19 با افزایش موارد و تأخیر واکسنها ، مسئولان سلامت همچنان راههای بیشتری برای کاهش گسترش کروناویروس تازه میجویند.
پژوهش مدلسازی برآورد میکند بیش از نیمی از انتقالها از افراد بیعلامت (بدون نشانه) است؛ بنابراین غربالگری بر پایه نشانه اثر کمی بر گسترش دارد. بیعلامت شامل بیمارانی است که هنوز نشانه ندارند (پیشعلامتدار) یا ناقلان خاموشی که هرگز نشانه نخواهند داشت.
در 7 ژانویه 2020، JAMA Network Open بهصورت آنلاین پژوهشی منتشر کرد که مرکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا (US-CDC) در آن بهاختصار چنین نتیجه میگیرد: علاوه بر اقداماتی مانند ماسک و فاصله اجتماعی، افراد با سابقه تماس یا پرخطر، و حتی همه جامعه، باید بهشکلی سختگیرانه آزمایش شوند. فقط اینگونه میتوان افراد بیعلامت را شناسایی و جدا کرد.
در نبود استفاده مؤثر و گسترده از دارو یا واکسنِ کوتاهکننده یا ازبینبرنده دوره بیماری، کنترل موفق SARS-CoV-2 نمیتواند فقط بر شناسایی و جداسازی موارد علامتدار (دارای نشانه) تکیه کند؛ حتی اجرای مؤثر این راهبرد کافی نیست. کنترل SARS-CoV-2 به اقدامات متعددی نیاز دارد که خطر انتقال در نبود نشانه را مؤثر کاهش دهند...
آزمایش بسیار سختگیرانه ظاهراً مهمترین عامل مهار Covid-19 در چین، یا چنین به نظر رسیدن آن، است. پس از مهار بیماری در ووهان و پیدایش موارد تازه، گزارش شد 9 میلیون شهروند در 1 هفته آزمایش شدند و شیوع دوباره مهار شد.
نویسندگان میگویند اثربخشی بعضی تلاشهای فعلی پیشگیری از انتقال محل بحث است. به همین دلیل تصمیم گرفتند سهم عفونتهای COVID-19 را که احتمالاً ناشی از افراد بدون هیچ نشانه و انتقال ناآگاهانه به دیگراناند، مدلسازی کنند.
پژوهش برای داشتن فرضی پایه درباره میزان انتقال از افراد بیعلامت انجام شد تا اهمیت اقدامات کاهش بیماری و ایجاد ایمنی با واکسیناسیون را نشان دهد.
تحلیل
بر پایه دادههای چند پژوهش Covid-19 در سال گذشته، میدانیم % 30 افراد آلوده هرگز نشانه ندارند، اما همچنان % 75 آنها مسریاند.
پژوهشگران سپس چند سناریوی انتقال از افراد پیشعلامتدار و افرادی که همواره علامتدار میمانند را مدل کردند؛ با فرض دورههای متفاوت نهفتگی و سرایت و تعداد روزهای مختلف میان عفونت و آغاز نشانه.
با ترکیب مدلها، پیشبینی کردند % 59 کل انتقال از انتقال بیعلامت میآید؛ % 35 از افراد پیشعلامتدار و % 24 از کسانی که هرگز علامتدار نمیشوند.
نویسندگان میگویند سهم کلی انتقال از افراد بدون نشانه و هرگز علامتدارنشونده، کلید تعیین اقداماتی است که SARS-CoV-2 را مهار میکنند.
برای مثال، اگر عدد بازتولید عفونت در محیطی مشخص (R= تعداد افرادی که یک فرد آلوده میکند) 2.0 باشد، برای رساندن R به کمتر از 1.0، کاهش دستکم % 50 انتقال لازم است. چون R در بعضی محیطها احتمالاً بسیار بیشتر از 2 است و بیش از نیمی از انتقال هنگام بیعلامت بودن رخ میدهد، کنترل مؤثر باید خطر انتقال از افراد بدون نشانه را کاهش دهد. این ظاهراً فقط با آزمایش بسیار بیشتر ممکن است.
فرض کنید همه بالقوه آلودهاند
متخصصان بر اهمیت شناسایی افراد بیعلامت با آزمایش بسیار گستردهتر توافق دارند. غربالگری برای جداسازی علامتدارها رویکردی عاقلانه برای کمک به پیشگیری است، اما کافی نیست؛ زیرا انتقال ویروس از افراد بیعلامت یا پیشعلامتدار بهروشنی ثبت شده است.
فرد آزمایششده ممکن است چون هنوز مثبت نشده یا نتیجه منفی کاذب است، ناآگاهانه عفونت را منتقل کند. همچنین وقتی شیوع مانند آمریکای فعلی بالاست، بخش بزرگی از غربالگریشدگان ناآگاهانه آلودهاند و سهم منفی کاذب میتواند بالا باشد.
اکنون در بسیاری از بیمارستانها، مراکز خرید و مؤسسات خصوصی و دولتی، همه مراجعهکنندگان و کارکنان در ورودی با تبسنج غربالگری میشوند و از نخستین روزهای همهگیری ماسک بیرون از خانه اجباری شده است. در سطح کشور، شیوعهای فراوانی در اتاق استراحت بیمارستانها به دلیل ناهار خوردن مشترک کارکنان رخ داده و اینها کمبود جداسازی علامتدارها را نیز نشان میدهند.
موضوعات مرتبط
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.