نیازهای آموزش روانی بیماران و نزدیکان درگیر سرطان پانکراس
در این مقاله
سرطان پانکراس به‌ندرت در مراحل نخست علامت می‌دهد و معمولاً در مرحله پیشرفته تشخیص داده می‌شود. در مرحله پیشرفته بیماران سرطان پانکراس که تشخیص می‌گیرند ممکن است نسبت به مبتلایان انواع دیگر سرطان، اضطراب و افسردگی بیشتری داشته باشند. نزدیکان نیز در این دوره ممکن است ناراحتی مشابه یا حتی بیشتری تجربه کنند.
افراد درگیر سرطان پانکراس، درباره مدیریت علائم و شکایت‌ها، ارتباط با کارکنان سلامت، نگرانی برای عزیزان و ابهام آینده، به اطلاعات فراوان و مراقبت حمایتی نیاز دارند. با این حال نیازهای حمایت روانی‌اجتماعی و آموزشی بیماران پانکراس و نزدیکانشان بیشتر اوقات برآورده نمی‌شود. واقعیت این است که بیشتر بیماران سرطان پیشرفته به خدمات تخصصی مراقبت روانی‌اجتماعی ارجاع نمی‌شوند.
مقاله ارین تانگ از بخش درمان حمایتی مرکز سرطان پرنسس مارگارت تورنتوی کانادا، برای پاسخ به نیازهای اطلاعاتی و حمایتی افراد درگیر سرطان پانکراس، مداخله گروهی آموزش روانی را مهم می‌داند و چگونگی توسعه آن را توضیح می‌دهد. با هم به مقاله تانگ و همکاران درباره توسعه مداخله آموزش روانی نگاه کنیم.
آموزش روانی چیست، چه کاربردی دارد و چرا مهم است؟
آموزش روانی، در شرایط اجتماعی حمایتگر اطلاعات خودمدیریتی ارائه می‌دهد و آموزش و مراقبت روان‌شناختی را در مراقبت معمول ادغام می‌کند و روشی درمانی است.
مرورهای نظام‌مند مطالعات بیماران دارای انواع سرطان، فواید مهم و پایدار مداخلات آموزش روانی را در ناراحتی عاطفی و کیفیت زندگی نشان داده‌اند.
چگونه می‌توان مداخله آموزش روانی را برای افراد درگیر سرطان پانکراس توسعه داد؟
هدف مداخله آموزش روانی تشویق مداخلات مؤثر و پایدار خودمدیریتی در درمان سرطان است. بر هدف‌گیری مداخله بر اساس نوع و مرحله سرطان و تطبیق آن با نیاز فردی تأکید دارد. همچنین محتوای مبتنی بر شواهد، ارائه کم‌شدت و پذیرش گروه کاری را در اولویت می‌گذارد.
توسعه گام‌به‌گام آموزش روانی
ارزیابی محیط بیرونی و درونی
در سراسر مسیر بیماری از لحظه تشخیص تا پایان زندگی، درمان حمایتی جامع اهمیتی پذیرفته‌شده در جهان دارد. گرچه تنظیم برنامه جامع درمان برای بیمار و خانواده مهم است، مداخله زودهنگام آموزش روانی نیز می‌تواند برای ارائه اطلاعات و حمایت و تشویق استفاده از خدمات ویژه مبتنی بر شواهد ارزشمند باشد.
تشکیل گروه و ارزیابی گروه موجود
برای توسعه مداخله، تشکیل گروه میان‌رشته‌ای از کلینیک‌های انکولوژی پانکراس و درمان حمایتی مرکز جامع سرطان مهم است.
روان‌پزشک یا روان‌شناس متخصص، متخصص تغذیه و متخصص مراقبت تسکینی می‌توانند مشترکاً مداخله را اجرا کنند و هرکدام مسئولیت اصلی حوزه خود را بگیرند. در مراقبت معمول، باید ارزیابی و مراقبت فردی درباره درد و شکایت‌ها، تغذیه، برنامه‌ریزی درمان پیشرفته و چگونگی زندگی خوب با سرطان پانکراس ارائه کنند.
دشواری‌های جسمی و روانی‌اجتماعی و مداخله در آن‌ها
شواهد مطالعات متعدد نشان می‌دهد بیماران سرطان پیشرفته دشواری‌های جسمی و روانی‌اجتماعی متعددی دارند. در سرطان پانکراس این موارد شامل این‌هاست:
- مشکلات گوارش و تغذیه، بی‌اشتهایی و کاهش سریع وزن
- علائم و شکایت‌های جسمی مانند درد شکم و پشت، تهوع، زردی و اسهال
- ترس و نگرانی درباره آینده
- سازگاری با اثر بیماری پیشرونده.
ارتباط باز با گروه سلامت در آغاز بیماری و نقش فعال بیمار در درمان، مدیریت شکایت‌ها و پیامدهای پایان زندگی را بهبود می‌دهد.
تجربه سرطان فقط بر بیمار اثر ندارد، نزدیکان را نیز درگیر می‌کند. نزدیکان وظایف مراقبتی مهمی برای عزیز مبتلا انجام می‌دهند، اما نقش و نیاز حمایتی منحصربه‌فردشان اغلب دست‌کم گرفته می‌شود. بدون حمایت کافی، بار مراقبت و نگرانی از دست دادن عزیز، به‌ویژه با پیشرفت بیماری می‌تواند برای آنان ناراحتی و مشکلات سلامت ایجاد کند.
مداخلات حمایتی که بیمار و خانواده را یک گروه می‌دانند، همبستگی متقابل اعضای خانواده را می‌پذیرند. از اینجا اهمیت دریافت حمایت آموزش روانی برای نزدیک بیمار در کنار خود او در مداخلات روانی‌اجتماعی روشن می‌شود.
نتیجه
در این نوشته توسعه مرحله‌ای مداخله گروهی آموزش روانی با هدایت میان‌رشته‌ای را برای پاسخ به نیازهای اطلاعاتی و مراقبت حمایتی افراد درگیر سرطان پانکراس بررسی کردیم.
در پایان تأکید می‌کنم زندگی با سرطان پانکراس هم برای بیمار و هم عزیزانش بسیار دشوار است. تشخیص غالباً پیشرفته و گزینه‌های محدود درمان می‌تواند بزرگ‌ترین ترس‌های مردم از سرطان را در خود جمع کند. بنابراین باید سازگاری و آمادگی را تشویق و هرچه سریع‌تر پس از تشخیص حمایت فراهم کرد. اجرای این مداخله در کار معمول، اطلاعات را گسترش می‌دهد و درباره نگرانی‌های جسمی و روانی‌اجتماعی قابل‌پیش‌بینی طی بیماری حمایت می‌کند. آموزش روانی می‌تواند خط نخست مداخله حمایتی باشد و درمان فردی تخصصی‌تر بعداً در ساختار درمان مرحله‌ای یا الگوی ارائه حمایت تدریجی فراهم شود.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.