پروتکل درمانی سیسپلاتین و جمسیتابین در سرطان مثانه

در این مقاله
رژیم جمسیتابین و سیسپلاتین یک پروتکل شیمیدرمانی خط اول است که بهویژه برای سرطان مثانه درگیرکننده لایه عضلانی یا متاستاتیک استفاده میشود. این درمان میتواند بهصورت نئوادجوانت (پیش از جراحی) یا با هدف تسکینی در بیماری متاستاتیک انجام شود.
جمسیتابین
- جمسیتابین (2’,2’-دیفلوئورودئوکسیسیتیدین) یک داروی شیمیدرمانی آنتیمتابولیت از رده آنالوگهای نوکلئوزیدی پیریمیدین است. پس از ورود به سلول، فسفریله شده و به متابولیتهای فعال دیفلوئورودئوکسیسیتیدین تریفسفات (dFdCTP) و دیفلوئورودئوکسیسیتیدین دیفسفات (dFdCDP) تبدیل میشود.
- dFdCTP هنگام ساخت DNA بهجای دئوکسیسیتیدین طبیعی وارد زنجیره DNA میشود و طویل شدن زنجیره را متوقف میکند. این وضعیت با مهار همانندسازی DNA، چرخه سلولی را در فاز S متوقف کرده و آپوپتوز را تحریک میکند.
- dFdCDP نیز با مهار آنزیم ریبونوکلئوتید ردوکتاز، ذخیره دئوکسیریبونوکلئوتیدهای موردنیاز سلول برای ساخت DNA را کاهش میدهد. این امر ظرفیت همانندسازی سلولی را بهشدت کم میکند.
- این اثر دوگانه جمسیتابین هم مستقیماً در ساخت DNA اختلال ایجاد میکند و هم با مهار زیستساخت نوکلئوتیدها، سمیت سلولی را افزایش میدهد.
سیسپلاتین
- سیسپلاتین مانند یک عامل آلکیلهکننده حاوی پلاتین عمل میکند. پس از ورود به سلول، با جایگزین شدن یونهای کلر توسط مولکولهای آب فعال میشود. مولکول فعال سیسپلاتین با بازهای گوانین DNA، بهویژه از طریق جایگاه N7، پیوند کووالانسی برقرار میکند.
- این اتصالها باعث ایجاد پیوندهای عرضی درونرشتهای (در یک رشته) و بینرشتهای (میان دو رشته مقابل) در DNA میشوند.
- این پیوندهای عرضی ساختار مارپیچی DNA را مختل میکنند، همانندسازی و رونویسی را متوقف میسازند و مسیرهای پاسخ به آسیب DNA، مانند مسیر وابسته به p53، را فعال میکنند.
- اگر سلول نتواند این آسیب را ترمیم کند، دچار مرگ برنامهریزیشده سلولی (آپوپتوز) میشود.
- سیسپلاتین بهویژه بر سلولهای دارای تکثیر سریع اثر سمی دارد؛ با این حال، اثر آن در سلولهای توموری دچار اختلال سازوکارهای ترمیم DNA بارزتر است.
این دو دارو با سازوکارهای متفاوت اما مکمل، تکثیر سلولهای تومور را مهار کرده و مرگ سلولی را تحریک میکنند. ترکیب آنها میتواند اثری همافزا داشته باشد؛ ازاینرو در تومورهای جامد دارای رشد سریع، مانند سرطان مثانه، کاربرد گستردهای دارد.
هدف درمان
جمسیتابین و سیسپلاتین با هم برای کوچک کردن تومورهای مثانه و کاهش علائم ناشی از سرطان مثانه تجویز میشوند.
این درمان میتواند:
- پس از جراحی، برای از بین بردن سلولهای سرطانی باقیمانده در مقیاس میکروسکوپی،
- و پیش از جراحی، برای کوچک کردن تومور مثانه و کاهش وسعت جراحی موردنیاز انجام شود.
- اگر بیماری متاستاتیک وجود نداشته باشد، یعنی سرطان به مثانه محدود باشد و به سایر بخشهای بدن گسترش نیافته باشد، درمان جمسیتابین و سیسپلاتین معمولاً با هدف درمان قطعی (بهبودی کامل) انجام میشود.
- اگر بیماری متاستاتیک باشد، یعنی سرطان از مثانه به سایر بخشهای بدن گسترش یافته باشد، این درمان معمولاً با هدف درمان قطعی تجویز نمیشود؛ بلکه برای کوچک کردن تومورها، کاهش علائم سرطان مثانه و افزایش طول عمر به کار میرود.
موارد کاربرد درمان
سرطان مثانه مهاجم به لایه عضلانی
درمان نئوادجوانت (پیش از جراحی):
- کاهش اندازه و مرحله تومور پیش از سیستکتومی رادیکال.
- افزایش اثربخشی جراحی و هدف قرار دادن بیماری میکرومتاستاتیک.
- هدف: دستیابی به درمان قطعی.
- درمان ادجوانت (پس از جراحی)، با کاربرد کمتر: ممکن است در صورت مثبت بودن غدد لنفاوی یا یافتههای پاتولوژیک پرخطر استفاده شود.
سرطان اوروتلیال مثانه متاستاتیک یا موضعی پیشرفته
- در بیماری پیشرفته یا گسترشیافته بهعنوان درمان خط اول تجویز میشود.
- بهویژه برای بیمارانی مناسب است که وضعیت عملکردی خوب و عملکرد کلیوی کافی دارند.
- هدف: کاهش بار تومور، کنترل علائم و افزایش طول عمر.
- در زیرگروههای غیراوروتلیال نیز میتوان در موارد منتخب از آن استفاده کرد.
معیارهای مناسب بودن برای درمان
عملکرد کلیه
- نرخ فیلتراسیون گلومرولی (GFR) باید ≥ 60 mL/min باشد.
- سیسپلاتین برای کلیه سمی است؛ عملکرد ناکافی کلیه میتواند به آسیب شدید بینجامد.
- در بیماران با GFR پایین، کاربوپلاتین ترجیح داده میشود.
وضعیت عملکردی
- امتیاز عملکردی ECOG باید 0–1 باشد.
- این امتیاز توانایی بیمار برای انجام فعالیتهای روزمره را نشان میدهد.
- بیماران دارای وضعیت عملکردی ضعیفتر نمیتوانند درمان را تحمل کنند.
وضعیت خونی
- ذخیره کافی مغز استخوان ضروری است.
- شمارش مطلق نوتروفیل ≥ 1500/mm³
- پلاکت ≥ 100000/mm³
- هموگلوبین > 9 g/dL
- این موضوع به دلیل خطر سرکوب مغز استخوان اهمیت دارد.
عملکرد مناسب کبد
- ترانسآمینازها (AST/ALT) < 2.5 x ULN
- بیلیروبین < 1.5 x ULN
- متابولیسم جمسیتابین در کبد انجام میشود.
وضعیت عمومی مناسب
بیمار نباید بیماری همراه جدی، مانند نارسایی قلبی، دیابت کنترلنشده یا عفونت فعال، داشته باشد.
وضعیت شنوایی (اختیاری)
سیسپلاتین ممکن است برای گوش سمی باشد. وجود کاهش شنوایی از قبل، خطر را افزایش میدهد.
توانایی تحمل هیدراتاسیون و درمان حمایتی
پیش و پس از تجویز سیسپلاتین، تجویز مایعات وریدی فراوان ضروری است. بیمار باید توانایی تحمل این حمایت را داشته باشد.
موارد نامناسب برای درمان (موارد منع مصرف)
- GFR < 60 mL/min (به دلیل خطر سمیت کلیوی)
- ECOG ≥ 2 (وضعیت عملکردی ضعیف)
- کاهش شدید شنوایی (خطر سمیت گوشی)
- عفونت فعال یا بیماریهای همراه شدید
- نارسایی کبد یا مغز استخوان
جمسیتابین + کاربوپلاتین: جایگزینی با سمیت کمتر برای بیماران دارای محدودیت عملکرد کلیه، سالمندان یا بیماران آسیبپذیر است.
وضعیت پوشش هزینه توسط SGK
در ترکیه، درمان ترکیبی سیسپلاتین و جمسیتابین بهطور معمول تحت پوشش بازپرداخت سازمان تأمین اجتماعی (SGK) قرار دارد.
مقدار و برنامه مصرف
جمسیتابین: انفوزیون 1000–1250 mg/m² IV در روزهای 1 و 8
سیسپلاتین: انفوزیون وریدی 70–75 mg/m² (یک دوز) در روز 1
مدت هر چرخه: 21 روز
تعداد کل دورهها: معمولاً 4 تا 6 دوره (بر اساس پاسخ و تحمل بیمار تعیین میشود)
مدت درمان: تقریباً 3 تا 4.5 ماه
پیشدارو:
پیشدارو برای سیسپلاتین
- پیشگیری از تهوع و استفراغ (خطر بالای استفراغزایی) : آنتاگونیست گیرنده 5-HT₃ (مانند اندانسترون یا گرانیسترون)، دگزامتازون (8–20 mg IV) و آنتاگونیست گیرنده NK1 (مانند آپرپیتانت یا فوسآپرپیتانت)؛ ترجیحاً ترکیب 3 داروی ضدتهوع
- هیدراتاسیون و محافظت از کلیه: پیش از درمان: 1–2 L مایع وریدی (معمولاً NaCl با غلظت 0.9%) و مکمل پتاسیم و منیزیم در صورت نیاز. پس از درمان: 1–2 L مایع بیشتر با هدف افزایش دفع ادرار. در صورت نیاز به داروی ادرارآور: فوروزماید با دوز پایین
پیشدارو برای جمسیتابین
- معمولاً پیشداروی ویژهای لازم نیست؛ اما در صورت سابقه واکنش آلرژیک یا حساسیت بیشازحد میتوان از آنتیهیستامین (مانند دیفنهیدرامین) و کورتیکواستروئید (مانند دگزامتازون) استفاده کرد.
- در سالمندان یا بیمارانی که پیشتر سمیت خونی داشتهاند، میتوان حمایت با دوز پایین G-CSF (فیلگراستیم) را برای مقابله با نوتروپنی در نظر گرفت؛ این حمایت پیشگیرانه نیست و در صورت نیاز انجام میشود.

موارد نیازمند توجه
پایش دقیق عملکرد کلیه
- سیسپلاتین برای کلیه سمی است.
- پیش از درمان و پیش از هر دوره باید کراتینین، GFR و الکترولیتها (Mg، K) بررسی شوند.
- اگر GFR < 60 mL/min باشد، باید کاربوپلاتین بهجای سیسپلاتین در نظر گرفته شود.
- تجویز مایعات فراوان باید پیش و پس از درمان انجام شود.
سمیتهای خونی (سرکوب مغز استخوان)
- جمسیتابین بهویژه ممکن است نوتروپنی و ترومبوسیتوپنی ایجاد کند.
- پیش از هر دوره باید شمارش کامل سلولهای خونی بررسی شود.
- اگر نوتروفیل < 1500/mm³ یا پلاکت < 100000/mm³ باشد، میتوان درمان را به تعویق انداخت یا دوز را کاهش داد.
- در صورت نیاز میتوان درمان حمایتی با G-CSF (فیلگراستیم) انجام داد.
سمیت گوارشی (تهوع و استفراغ)
- سیسپلاتین بهشدت استفراغزاست.
- پیشگیری مؤثر از تهوع و استفراغ با آنتاگونیست 5HT₃ + دگزامتازون ± آنتاگونیست NK1 باید انجام شود.
- استفراغ شدید میتواند تعادل آب و الکترولیتها را مختل کند.
سمیت گوشی
- سیسپلاتین ممکن است بر عصب شنوایی اثر سمی داشته باشد.
- بهویژه در سالمندان ممکن است وزوز گوش و کاهش شنوایی ایجاد شود.
- ممکن است ارزیابی شنواییسنجی پیش از درمان و طی آن لازم باشد.
نوروپاتی محیطی
- مصرف طولانیمدت سیسپلاتین میتواند به اعصاب محیطی آسیب بزند.
- علائمی مانند بیحسی و گزگز دستها و پاها باید پایش شوند.
- در صورت بروز نوروپاتی قابلتوجه، سیسپلاتین باید قطع شود یا دوز آن کاهش یابد.
اختلال عملکرد کبد
- جمسیتابین در کبد متابولیزه میشود.
- سطح AST/ALT و بیلیروبین باید پیش از درمان پایش شود.
- در صورت بالا بودن مقادیر، ممکن است تنظیم دوز لازم باشد.
خطر عفونت
- نوتروپنی ممکن است به نوتروپنی تبدار بینجامد.
- در صورت بروز تب باید بلافاصله ارزیابی انجام شود و درمان آنتیبیوتیکی آغاز گردد.
- ممکن است حمایت با G-CSF لازم باشد.
وضعیت عملکردی و سلامت عمومی
- در بیماران با ECOG ≥2، بیماران آسیبپذیر یا بسیار سالمند، خطر سمیت بالاست.
- باید پروتکلهای جایگزین، مانند جمسیتابین + کاربوپلاتین، در نظر گرفته شوند.
عوارض جانبی
در درمانهای چنددارویی، هر دارو عوارض جانبی ویژه خود را دارد. هنگامی که این داروها با هم تجویز میشوند، عوارض مرتبط با دارو که در مطالعات بالینی گزارش شدهاند، بهترین برآورد از وضعیتهای محتمل را فراهم میکنند. شایعترین عوارض گزارششده برای ترکیب جمسیتابین و سیسپلاتین در مطالعات بالینی عبارتاند از:
- تهوع و استفراغ (75%)
- کاهش گلبولهای سفید خون (لکوپنی) (35%)
- کاهش پلاکت (ترومبوسیتوپنی) (31%)
- آسیب کلیه (26%)
- گزگز یا بیحسی انگشتان دست و پا (7%)
- کاهش شنوایی (7%)
- کاهش گلبولهای قرمز خون (کمخونی) (20%)
- اسهال (15%)
- عفونت (11%)
- التهاب مخاط دهان (موکوزیت) (4%)
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.