پیوند دست 1964 – از موفقیت تا رد پیوند

در سال 1833، کالبدشناس اسکاتلندی Charles Bell ستایش خود از دست انسان را چنین بیان کرد:

«دیدیم این سامانه متشکل از استخوان‌ها، عضلات و اعصاب با هر شکل و شرایطی سازگار است... و باید بپذیریم که دست انسان، به‌عنوان یک ابزار، تکمیل‌کننده تمام کمال است.» 

در سال 1803، پزشک انگلیسی Erasmus Darwin دست انسان را  «نخستین هدیه بهشت» نامید.

متأسفانه گاهی افراد بر اثر حادثه دست خود را از دست می‌دهند و نیاز به پیوند دست پدید می‌آید. در سال 1964، جراح اکوادوری Roberto Elizalde برای دریانوردی که دستش را در انفجار از دست داده بود، پیوند دست انجام داد. اما بدن بیمار پس از دو هفته بافت بیگانه را رد کرد، زیرا در آن زمان تنها داروهای ابتدایی سرکوب‌کننده ایمنی در دسترس بودند. 

در سال 1998، جراح استرالیایی Earl Owen و جراح فرانسوی Jean-Michel Dubernerd برای Clint Hallam که دستش را در حادثه اره از دست داده بود، پیوند موفق دست انجام دادند. در طول جراحی، جراحان ابتدا دو استخوان بازوی اهداکننده را به استخوان‌های Hallam متصل کردند. اتصال تاندون‌ها، سرخرگ‌ها، اعصاب و سیاهرگ‌ها نیز لازم بود. در پایان، پوست به هم دوخته شد.

پس از دو سال موفقیت‌آمیز و درحالی‌که Hallam حرکت‌دادن انگشتان جدیدش را یاد می‌گرفت، تصمیمی رادیکال گرفت: مصرف‌نکردن داروهای سرکوب‌کننده ایمنی که دست را از ردشدن به‌وسیله بدن محافظت می‌کردند. او احساس می‌کرد دست اهداکننده به بدن خودش تعلق ندارد. دست به‌آرامی رو به تباهی رفت و تمام حس خود را از دست داد. از جراحان خواست دست را بردارند و در 2001 خواسته‌اش انجام شد. مورد Hallam بر ضرورت انگیزه روانی گیرندگان پیوند برای ادامه مصرف داروها پس از پیوند تأکید می‌کند.

در سال 2009، Jeff Kepner نخستین جراحی پیوند هر دو دست را در ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. در سال 2010، سربازی لهستانی که دست‌هایش را در انفجار بمب از دست داده بود، صاحب دو دست جدید از یک اهداکننده زن شد. 

شخصیت‌های تاریخی ذکرشده در مقاله: Roberto Gilbert Elizalde (1917–1999)، Jean-Michel Dubernerd (متولد 1941) 

• موضوع پیشین: بتابلاکرها – انقلاب در طراحی دارو
• موضوع بعدی: پیوند پانکراس 1966 – پانکراسی سالم‌تر