پیوند قلب 1967 – دوباره زیستن

روزنامه‌نگار Laura Fitzpatrick می‌نویسد: 

«در سراسر تاریخ ثبت‌شده، بسیاری از پزشکان قلب انسان را جایگاه ناشناختنی روح تپنده و ساختاری ظریف می‌دانستند که نباید در آن مداخله کرد.» 

اما با اختراع دستگاه قلب و ریه در 1953، پیوند قلب، یعنی جایگزین‌کردن قلب آسیب‌دیده گیرنده با قلب سالم یک اهداکننده درگذشته، امکان‌پذیر شد. این دستگاه در طول جراحی، با کنارگذاشتن موقت عملکرد قلب و ریه‌ها، اکسیژن‌رسانی کافی به خون را تأمین می‌کند («دستگاه قلب و ریه – 1953»).

در سال 1964، جراح آمریکایی James Hardy با پیوند قلب یک شامپانزه به سینه مردی در حال مرگ، نخستین پیوند قلب را انجام داد؛ قلب انسانی در دسترس نبود. قلب حیوان در بدن بیمار می‌تپید، اما برای زنده نگه‌داشتن او بیش‌ازحد کوچک بود. بیمار 90 دقیقه بعد درگذشت. 

نخستین پیوند موفق قلب از انسان به انسان در جهان، در 1967 به‌دست جراح آفریقای جنوبی Christiaan Barnard انجام شد. قلب زن جوانی که در یک تصادف رانندگی جان باخته بود، برداشته و به مردی 54 ساله به نام Louis Washkansky مبتلا به بیماری قلبی پیوند زده شد. Washkansky یک روز بعد بیدار شد و صحبت کرد. او 18 روز زنده ماند و سپس در اثر ذات‌الریه ناشی از داروهای سرکوب‌کننده ایمنی که برای جلوگیری از رد بافت عضو بیگانه دریافت می‌کرد، درگذشت.

با کشف سیکلوسپورین، ترکیبی به‌دست‌آمده از قارچ، در 1972، پیوند عضو بسیار موفق‌تر شد؛ این ماده با مهار رد عضو، به بخش بزرگی از دستگاه ایمنی بدن اجازه می‌داد به‌طور طبیعی کار کند و با عفونت‌های عمومی مقابله کند. دیگر چشم‌انداز بیماران پیوند قلب تا این حد تیره نبود. برای مثال، Tony Huesman آمریکایی با قلب پیوندی 31 سال زندگی کرد. 

امروزه اندام‌های قابل‌پیوند شامل قلب، کلیه‌ها، کبد، ریه‌ها، پانکراس و روده‌ها هستند. 

در 1982، پژوهشگر آمریکایی Robert Jarvik نخستین قلب مصنوعی دائمی را کاشت.

شرح تصویر مقاله: دکتر Christiaan Neethling Barnard  و Louis Washkansky

شخصیت‌های تاریخی ذکرشده در مقاله: James D. Hardy (1918–2003)، Christiaan Neethling Barnard (1922–2001)، Robert Koffler Jarvik (متولد 1946)

• موضوع پیشین: اسکن‌های سی‌تی 1967 – توموگرافی‌های کامپیوتری
• موضوع بعدی: آسایشگاه 1967 – تو مهمی، چون خودت هستی!