رمز دیگری از سرطان گشوده شد — انتقال میتوکندری برای گریز از دستگاه ایمنی
در این مقاله
- سرطان، با وجود نظارت پیوستهٔ دستگاه ایمنی، با ایجاد سازوکارهای گریز ایمنی به بقای خود ادامه می‌دهد (نگاه کنید به 14 ویژگی بنیادی سرطان).
- یکی از این سازوکارها سرکوب ایمنی از راه انتقال میتوکندری در ریزمحیط تومور است.
- در 22 ژانویهٔ 2025، Nature مطالعه‌ای چشمگیر منتشر کرد که نشان می‌دهد انتقال میتوکندری از سلول‌های سرطانی به لنفوسیت‌های T، توانایی دستگاه ایمنی را برای مبارزه با سرطان تضعیف می‌کند.
- این کشف ممکن است راه را برای رویکردهای تازه‌ای باز کند که اثربخشی ایمنی‌درمانی را افزایش دهند.
انتقال میتوکندری و اختلالات متابولیک در TILها (لنفوسیت‌های نفوذکننده به تومور)
میتوکندری اندامکی مسئول سنتز ATP و مرکز تولید انرژی سلول است. ساختار دوغشایی دارد، DNA خود را در بر می‌گیرد و سوخت‌وساز سلولی را تنظیم می‌کند.
سلول‌های سرطانی برای سرکوب ایمنی در ریزمحیط تومور از سازوکارهای گوناگونی استفاده می‌کنند. یکی از آن‌ها انتقال میتوکندری به TILهاست. تحلیل‌ها نشان می‌دهند جهش‌های DNA میتوکندریایی (mtDNA) میان TILها و سلول‌های سرطانی مشترک‌اند. این میتوکندری‌های جهش‌یافته پس از ورود به لنفوسیت‌های T، موجب اختلال متابولیک و از دست رفتن عملکرد سلول T می‌شوند.
این پدیده باعث عدم تعادل انرژی درون‌سلولی و افزایش استرس اکسیداتیو می‌شود. لنفوسیت‌های T که در محیط تومور از پیش با کمبود انرژی روبه‌رو هستند، از نظر عملکردی بیشتر سرکوب می‌شوند. آزمایش‌ها نشان می‌دهند این انتقال میتوکندری عمدتاً از دو مسیر رخ می‌دهد: تشکیل نانولوله‌های تونلی (TNT) و انتقال میتوکندری با واسطهٔ اگزوزوم.
تضعیف عملکردهای ایمنی
میتوکندری‌های منشأگرفته از سلول‌های توموری با جایگزین کردن میتوکندری‌های طبیعی سلول‌های ایمنی، «تغییر هموپلاسمیک» ایجاد می‌کنند. به‌طور معمول، سازوکار میتوفاژی در لنفوسیت‌های T، میتوکندری‌های قدیمی یا آسیب‌دیده را حذف می‌کند. اما میتوکندری‌های سلول‌های سرطانی در برابر میتوفاژی مقاوم شده‌اند.
یکی از عوامل اصلی مهار میتوفاژی، انتقال مولکول‌های مهارکننده‌ای مانند USP30 همراه میتوکندری سلول سرطانی است. این مولکول‌ها اختلال میتوکندری را بیشتر می‌کنند و موجب از دست رفتن عملکرد لنفوسیت T می‌شوند. در نتیجه، لنفوسیت‌های T یا عملکرد خود را از دست می‌دهند یا کاملاً وارد پیری سلولی می‌شوند؛ وضعیتی که گریز سرطان از دستگاه ایمنی را آسان‌تر می‌کند.
پیامدهای بالینی و هدف‌های تازه در ایمنی‌درمانی
این مطالعه نشان می‌دهد انتقال میتوکندری ممکن است بر پاسخ بیماران سرطان به ایمنی‌درمانی اثر منفی بگذارد. در نمونه‌های بیماران مبتلا به ملانوما و سرطان ریهٔ غیرسلول‌کوچک، حضور جهش‌های mtDNA با پاسخ ضعیف به ایمنی‌درمانی مرتبط بود.
این کشف چه فایده‌هایی می‌تواند داشته باشد؟
-
جلوگیری از انتقال میتوکندری: با توسعهٔ داروهای هدف‌گیرندهٔ سازوکار انتقال میتوکندری، می‌توان توان ایمنی TILها را حفظ کرد.
-
تقویت فعال‌سازی میتوفاژی: می‌توان درمان‌هایی برای مهار مولکول‌های بازدارندهٔ میتوفاژی، مانند USP30، توسعه داد.
-
بازسازی سوخت‌وساز انرژی: مکمل‌های تغذیه‌ای یا داروهای افزایش‌دهندهٔ تاب‌آوری متابولیک لنفوسیت T ممکن است اثربخشی ایمنی‌درمانی را بیشتر کنند.
نتیجه
درک سازوکارهای گریز سرطان از دستگاه ایمنی برای توسعهٔ راهبردهای درمانی تازه ضروری است. سازوکارهای تازه‌شناخته‌شده‌ای مانند انتقال میتوکندری، هدف‌های بالقوه‌ای برای مؤثرتر کردن ایمنی‌درمانی سرطان فراهم می‌کنند. در آینده، رویکردهای درمانی معطوف به این سازوکارها ممکن است به عملکرد مؤثرتر دستگاه ایمنی بیماران سرطان کمک کنند.
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.