ساده‌ترین و مؤثرترین دارو در برابر خستگی سرطان: پیاده‌روی منظم
در این مقاله
نتایج مطالعهٔ بین‌المللی «ColoCare» نشان می‌دهد که شروع پیاده‌روی منظم پس از درمان سرطان کولورکتال، در پیشگیری از خستگی مزمن و افت کیفیت زندگی که ممکن است سال‌ها ادامه یابد، نقشی حیاتی دارد.
چرا برای بیماران بسیار مهم است?
حدود %40 از بیمارانی که درمان سرطان کولورکتال (سرطان رودهٔ بزرگ) را به پایان می‌رسانند، حتی سال‌ها پس از درمان دچار «خستگی متوسط یا شدید» هستند. این خستگی با خستگی معمول متفاوت است؛ با خواب یا استراحت برطرف نمی‌شود و کیفیت زندگی را به‌شدت کاهش می‌دهد.
بسیاری از بیماران ممکن است فکر کنند «هنگام تشخیص فعال نبودم؛ حالا دیگر دیر شده است». اما این مطالعهٔ تازه ثابت می‌کند که نه سطح فعالیت هنگام تشخیص، بلکه آنچه پس از درمان (در 6-12 ماه نخست) انجام می‌دهید آینده‌تان را تعیین می‌کند. یعنی برای بهبود و بازگشت انرژی هرگز دیر نیست.
1. مطالعهٔ ColoCare: پیگیری 1700 بیمار
این مطالعهٔ مشاهده‌ای گسترده، 1718 بیمار مبتلا به سرطان کولورکتال مرحلهٔ I-IV را دربر گرفت. سطح فعالیت بدنی بیماران با پرسش‌نامه‌های تفصیلی (IPAQ) در زمان تشخیص، ماه 6، سال 1 و سال 2 پیگیری شد. فعالیت‌ها بر اساس انرژی مصرف‌شده (MET) دسته‌بندی شدند:
فعالیت کم
(< 600 MET دقیقه/هفته)
شیوهٔ زندگی کم‌تحرک.
فعالیت متوسط
(600 - 3000 MET دقیقه/هفته)
پیاده‌روی تند، کارهای خانه، دوچرخه‌سواری تفریحی.
توصیهشدهفعالیت زیاد
(> 3000 MET دقیقه/هفته)
دویدن، ایروبیک، دوچرخه‌سواری سریع.
2. دورهٔ حیاتی: فرصت بهبودی پس از درمان
چشمگیرترین نتیجهٔ مطالعه به «زمان‌بندی» مربوط است. پژوهشگران دریافتند که سطح فعالیت هنگام تشخیص، خستگی بلندمدت را پیش‌بینی نمی‌کرد. تفاوت اصلی را کاری ایجاد می‌کرد که بیماران پس از درمان (بین ماه‌های 6 و 12) انجام می‌دادند.
قاعدهٔ 6-12 ماه
در بیماران غیرمتاستاتیک، کسانی که پس از تشخیص، بین ماه‌های 6 و 12 پیاده‌روی منظم را شروع کردند یا فعالیتشان را حفظ کردند، چنین وضعیتی داشتند:
- خستگی کمتر: در ماه 24 (پس از 2 سال)، امتیازهای خستگی به‌طور مشخص پایین‌تر بود.
- کیفیت زندگی بالاتر: امتیازهای بهزیستی جسمی و روانی بالاتر بود.
3. چرا به‌ویژه «پیاده‌روی»?
تصادفی نیست که در مطالعه، بیشترین سودمندی از فعالیت‌های متوسطی مانند «پیاده‌روی» حاصل شد. درمان‌های سرطان (شیمی‌درمانی و غیره) بدن را خسته می‌کنند و ورزش‌های سنگین ممکن است در ابتدا قابل تداوم نباشند.
دسترس‌پذیری
به عضویت باشگاه یا تجهیزات ویژه نیاز ندارد. همگانی‌ترین ورزشی است که هرکس می‌تواند در هرجا انجام دهد.
قابلیت تداوم
برای بیمارانی که از عوارض حاد درمان عبور کرده‌اند، «پیاده‌روی تند» به‌جای «دویدن سنگین»، هدفی بسیار واقع‌بینانه‌تر و قابل‌تداوم‌تر است.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.