سرماخوردگی 1914 – آنفلوانزاهای فصلی

سرماخوردگی، عفونتی ویروسی در دستگاه تنفسی فوقانی است. بیش از 100 ویروس متفاوت، به‌ویژه راینوویروس‌ها و کروناویروس‌ها، می‌توانند باعث سرماخوردگی شوند. هرچند درمانی کاربردی و مؤثر وجود ندارد، داروهای بسیاری برای کاهش نشانه‌هایی مانند آبریزش بینی، گرفتگی بینی و گلودرد استفاده می‌شوند.

از دوران باستان، مجموعه شگفت‌انگیزی از "درمان‌ها" برای سرماخوردگی وجود داشت؛

• Pliny the Elder ایتالیایی، ادرار جگوار و مدفوع خرگوش را برای سرفه تجویز کرده است. 
• پزشک سوری، Ibn al-Quff، توصیه کرده است که آهنی داغ روی سر قرار گیرد و تا نمایان شدن جمجمه صبر شود. 
• پزشک سوئیسی، Samuel Tissot، سرماخوردگی شدید را با ایجاد بریدگی و خون‌گیری درمان کرده است.

در سال 1914، باکتری‌شناس آلمانی Walther Kruse ثابت کرد که ویروس‌ها باعث سرماخوردگی می‌شوند و می‌توانند از طریق ترشحات بینیِ عاری از باکتری به افراد سالم منتقل شوند. به طور معمول، سرماخوردگی ممکن است از راه قطرات معلق در هوا پس از عطسه منتقل شود. پس از جداسازی راینوویروس در سال 1956، پزشکان این ویروس را یکی از علت‌های بسیار رایج سرماخوردگی شناختند. 

تولید واکسن برای ویروس سرماخوردگی دشوار است، زیرا ویروس‌ها معمولاً جهش می‌یابند و هنگام انتقال از فردی به فرد دیگر، تغییرات اندکی نشان می‌دهند. پس از آنکه راینوویروس‌ها سطح داخلی حفره بینی را آلوده می‌کنند، ماکروفاژها (نوعی گلبول سفید) به دفاع از بدن می‌پردازند و تولید مولکول‌های سیتوکین التهابی را تحریک می‌کنند؛ به این ترتیب، تولید مخاط تحریک می‌شود. افزون بر این، برادی‌کینین‌های بدن (پروتئین‌های کوچک)، باعث گلودرد و تحریک بینی می‌شوند.

آنفلوانزا، بیماری‌ای مشابه، با ویروس آنفلوانزا منتقل می‌شود. این بیماری معمولاً تمایل به سیر شدیدتری دارد (احتمال ایجاد تب و درگیر کردن مجاری تنفسی تحتانی بیشتر است). SARS (سندرم تنفسی حاد شدید)، بیماری تنفسی بسیار خطرناکی است که کروناویروس SARS آن را ایجاد می‌کند.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Gaius Plinius Secundus (معروف به Pliny the Elder؛ 23–79)، Ibn al- Quff (1233–1286)، Samuel Auguste Tissot (1728–1797)، Walther Kruse (1864–1943)

• موضوع پیشین: گزارش Flexner در 1910 – انقلابی در آموزش پزشکی
• موضوع بعدی: خمیردندان فلورایددار 1914 – دندان‌های سالم‌تر