خمیردندان حاوی فلوراید در 1914 – دندان‌های سالم‌تر
یونانیان، رومیان، چینی‌ها و هندیان باستان از خمیردندان‌هایی استفاده می‌کردند که حاوی مواد ساینده گوناگون، از سُم گاو تا پوسته تخم‌مرغ سوخته بودند. مخلوط‌های تهیه‌شده در انگلستان قرن 19 شامل آهک، آجر کوبیده، نمک و نان سوخته بود. در 1892، پزشک بریتانیایی James Crichton-Browne گفت رژیم‌های غذایی کمبوددار از نظر فلوراید (ترکیبات حاوی عنصر فلوئور) باعث ایجاد دندان‌هایی می‌شوند که در برابر پوسیدگی «بسیار آسیب‌پذیر» هستند. نخستین حق ثبت اختراع خمیردندان حاوی فلوراید در 1914 دریافت شد.
امروزه هنگام مصرف قند، باکتری‌های دندان می‌توانند محیطی اسیدی ایجاد کنند و مینای دندان را فرسایش دهند. فلوراید سرعت این فرسایش را کاهش می‌دهد (و سرعت بازگشت مواد معدنی را افزایش می‌دهد) و یک لایه وارنیش فلوراید تشکیل می‌دهد که در برابر اسید مقاوم‌تر از مینای اولیه دندان است.
می‌توان گفت غنی‌سازی منابع آب آمریکا با فلوراید، حاصل مشاهده دندان‌های لکه‌دار سفید یا قهوه‌ای بسیاری از بیماران در کلرادو توسط دندان‌پزشک آمریکایی Frederick McKay در 1901 بود. مهم نبود چه چیزی این اثر عجیب را ایجاد می‌کند؛ بر اساس مشاهدات McKay، افرادی با «لکه قهوه‌ای کلرادو» (که امروزه فلوروزیس نامیده می‌شود) تقریباً هیچ پوسیدگی دندان نداشتند. پس از سال‌ها پژوهش، McKay نشان داد غلظت‌های طبیعی فلوراید در آب آشامیدنی در پیشگیری از این پوسیدگی‌ها مؤثر است.
پژوهشگر دندان‌پزشکی آمریکایی H. Trendley Dean و همکارانش در 1945 افزودن فلوراید به آب شهر Grand Rapids در میشیگان را آغاز کردند. در کشورهای دیگری که مطالعات مشابه انجام شد نیز کاهش قابل‌توجه پوسیدگی دیده شد. غنی‌سازی آب آشامیدنی با فلوراید در 1951 به سیاست رسمی آمریکا تبدیل شد.
به گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا، غنی‌سازی آب با فلوراید در قرن 20 یکی از «ده دستاورد بزرگ سلامت عمومی» است. بااین‌حال، برخی افراد افزودن فلوراید را غیراخلاقی می‌دانند و می‌گویند این یک درمان پزشکی است که بدون رضایت ارائه می‌شود. در دهه 1950، برخی نظریه‌پردازان توطئه در آمریکا ادعا کردند استفاده از فلوراید توطئه‌ای کمونیستی برای بیمار کردن شهروندان آمریکایی است.
توضیح تصویر مقاله: تبلیغات دهه 1950 برای Crest، نخستین خمیردندان حاوی فلوراید، با تصاویری از کودکان خندان.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: James Crichton-Browne (1840–1938)، Frederick S. McKay (1874– 1959)، Henry Trendley Dean (1893–1962)
- موضوع قبلی: سرماخوردگی در 1914 – آنفلوانزاهای فصلی
- موضوع بعدی: انتقال‌دهنده‌های عصبی در 1914 – ارتباط میان اعصاب
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.