سرطان و برگزیت: جوانان بریتانیایی نگران آیندهٔ خود هستند

اتحادیهٔ اروپا (AB) از بسیاری از پژوهش‌های حوزهٔ سلامت به‌طور چشمگیری حمایت می‌کند. قوانینی که همکاری کشورهای عضو و پزشکان توانمند این کشورها را پشتیبانی می‌کنند، تنها بخشی از این حمایت است. شهروندان بریتانیا پس از رأی‌گیری برگزیت بسیاری از مزایای اتحادیهٔ اروپا در حوزهٔ سلامت را از دست خواهند داد و این وضعیت بیش از همه جوانان، صاحبان واقعی آینده، را نگران می‌کند.

موفقیت پژوهش‌های علمی انجام‌شده در اتحادیهٔ اروپا حاصل سازوکارهای مؤثر تأمین مالی و امکان همکاری آسان دانشمندان با متخصصان سراسر قاره است. به این ترتیب، نگاه به مسائل از دیدگاه‌های متفاوت و نزدیک شدن به آن‌ها با روش‌های گوناگون، جهان علم را تقویت کرده است. در آخرین ساعت‌های پیش از رأی‌گیری برگزیت، بسیاری از دانشمندان و پژوهشگران کشور نگرانی خود را دربارهٔ تأثیر منفی شدید این رأی‌گیری بر پژوهش‌های کشور بیان کردند. گزارشی از Digital Science بزرگی این تأثیر را نشان داد و بیان کرد که ناتوانی بریتانیا در پر کردن موفق خلأ ایجادشده ممکن است بودجهٔ سالانهٔ پژوهش را تا 1 میلیارد £ کاهش دهد. این رقم ترسناک است، اما با بررسی دقیق‌تر این زیان، جدی بودن آسیبی که برگزیت به پژوهش وارد می‌کند نگران‌کننده‌تر می‌شود.

بریتانیا در نگارش و انتشار مقالات مجلات علمی جهان رتبهٔ پنجم را دارد. در این رتبه‌بندی، بریتانیا درست پس از آمریکا، چین، ژاپن و آلمان قرار گرفته و هند را با فاصله‌ای اندک و فرانسه و ایتالیا را با فاصله‌ای بیشتر پشت سر گذاشته است. مجلاتی مانند British Medical Journal و Lancet در انگلستان مستقرند و شهرت جهانی دارند. تأمین مالی اروپا بر خود این مجلات اثر نمی‌گذارد، اما بر میزان و کیفیت پژوهش‌هایی که می‌توانند منتشر کنند تأثیر دارد. بنابراین منطقی‌ترین انتخاب برای این مجلات، حفظ حقوق انتشار و همکاری با انتقال به آلمان است؛ کشوری که با فاصلهٔ زیاد قدرتمندترین کشور اروپا در زمینهٔ بودجهٔ پژوهشی خواهد بود.

عواملی که قدرت و بهره‌وری پژوهش در انگلستان را تحت تأثیر قرار خواهند داد، رکود اقتصادی پیش رو و از دست رفتن بودجه‌هایی است که اروپا به مراکز و بخش‌های پژوهشی انگلستان می‌دهد. رکود اقتصادی مشکلی سراسری است و حوزه‌های بسیار بیشتری از پژوهش را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما تأثیر ویرانگر آن بر پژوهش تردیدناپذیر است. در رکود اقتصادی سال 2008، سازمان Cancer Research UK (پژوهش سرطان بریتانیا) 76 میلیون £ از بودجهٔ خود را از دست داده بود. بنابراین روشن شده است که حوزه‌های پژوهشی بریتانیا باید به‌جای اتکا به دولت یا اروپا، مستقل‌تر شوند.

%40 از بودجهٔ پژوهش‌های سرطان و انکولوژی در انگلستان از اتحادیهٔ اروپا تأمین می‌شود

بخش چشمگیری از بودجهٔ پژوهش سرطان در اسکاتلند، حدود %60، از اتحادیهٔ اروپا تأمین می‌شود. آمار مشابهی در لندن هم وجود دارد و در رأی‌گیری برگزیت مشخص شد که هر دو منطقه با اکثریتی بزرگ خواهان ماندن در اروپا بودند. از 33 بخش لندن، 28 بخش به ماندن رأی دادند و همهٔ شهرهای اسکاتلند نیز خواهان ماندن بودند. این رأی‌گیری نشان می‌دهد مردم این مناطق می‌دانند محل زندگی‌شان تا چه اندازه به اروپا وابسته است. کمبریج و آکسفورد نیز بسیار به اروپا وابسته‌اند؛ %20 از بودجهٔ پژوهشی دانشگاه کمبریج و %23 از بودجهٔ دانشگاه آکسفورد را اروپا تأمین می‌کند. مشخص شد که این دو منطقه نیز خواهان ماندن در اروپا هستند و در هر دو، بیش از %70 رأی‌دهندگان به ماندن رأی دادند.

همه‌پرسی برگزیت نقطه‌ای تاریخی برای بریتانیا بود، اما هنوز دربارهٔ منصفانه بودن رأی‌گیری بحث می‌شود. بهترین راه پیش‌بینی رأی یک منطقه، بررسی درصد ساکنان دارای مدرک دانشگاهی بود. این واقعیت نشان می‌دهد مردم تا چه اندازه ناکافی از پیامدهای رأی‌گیری آگاه شده بودند. بررسی گروه‌های سنی مناطق نیز برای پیش‌بینی رأی مفید بود و در میان افراد 18-25 ساله، بیش از %70 به ماندن رأی داده بودند. اما در ماه پیش از رأی‌گیری، ملی‌گرایی افراطی و ترس در کشور دیده می‌شد و این بر نگاه رأی‌دهندگان اثر گذاشت. یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های رأی‌دهندگان به خروج، ورود مهاجران به انگلستان بود و احتمال پیوستن ترکیه به اروپا در هر دو طرف به‌شدت بحث شد. کارزار خروج از اروپا در آغاز با انتشار استدلال‌های قوی و واقعیت‌ها راه افتاده بود، اما با نزدیک شدن رأی‌گیری با نژادپرستی و دروغ رأی جمع کرد. بخش چشمگیری از مردم باور کرده بودند که پس از خروج از AB، تمام مبلغ پرداختی به اروپا، یعنی مجموعاً حدود 350 میلیون £ در هفته، به نظام سلامت بریتانیا اختصاص خواهد یافت؛ اما در روز اعلام نتیجه، Nigel Farage، یکی از قدرتمندترین رهبران کارزار خروج، گفت این اطلاعات منتشرشده وعده نبوده و فقط یک احتمال بوده است و عملی نخواهد شد. یعنی دو بار به رأی‌دهندگان دروغ گفته شده است: نخست اینکه مهاجران ورودی به نظام سلامت فشار می‌آورند و دوم اینکه پس از خروج، مبلغ اختصاص‌یافته به نظام سلامت افزایش خواهد یافت. در واقع بخش بزرگی از پزشکان و پرستاران نظام سلامت از اروپا به انگلستان مهاجرت کرده‌اند و دولت هرگز قصد نداشت پول بیشتری به نظام سلامت اختصاص دهد.

خدمات سلامت و پژوهش انگلستان در نتیجهٔ رأی‌گیری برگزیت آسیب بسیار سنگینی خواهند دید، اما متأسفانه کسانی که دربارهٔ این آینده تصمیم گرفتند، کمترین تأثیر را از آن خواهند پذیرفت. بخشی عمدتاً مسن و کم‌تحصیل از مردم به خروج رأی دادند و در واقع آن‌ها خوش‌شانس‌اند. لازم نیست به مشکلات فراوانی فکر کنند که اکنون پیش روی دانشمندان و پژوهشگران آینده قرار گرفته است؛ فقط باید از اینکه انگلستان دوباره «مستقل» شده خوشحال باشند. واقعاً ناراحت‌کننده است که رأی‌گیری‌ای چنین بی‌نماینده برای مردم برگزار شده و بخش بزرگی از مردم بحث کردند که برگزاری آن اشتباه بود. نخست‌وزیر David Cameron استعفا داد و Theresa May جای او را گرفت. در یک شب کل اقتصاد فرو ریخت و پوند استرلینگ به پایین‌ترین ارزش در 31 سال رسید. اقتصاد به‌آرامی بهبود می‌یابد، اما کسی تردید ندارد که انگلستان وارد دوره‌ای بسیار نامطمئن شده و مردم از آیندهٔ کشور می‌ترسند. دادخواستی برای رأی‌گیری دوم 4 میلیون امضا گرفت؛ صبح اعلام نتایج مردم به خیابان‌ها آمدند و گروه سنی 16-17 ساله در مرکز لندن اعتراض کردند که در چنین نقطهٔ مهمی حق رأی نداشتند.

در نتیجه، جوانان کشور احساس می‌کنند صدایشان شنیده نشده و نمایندگی نشده‌اند و در فرایند همه‌پرسی اصلاً به آن‌ها فکر نشده است. در آینده، با کنار رفتن تدریجی سالمندان کشورها و جایگزین شدن ما، ممکن است فرصت‌هایی که به آن‌ها داده شد به ما داده نشود. ما نمی‌توانیم برای تکمیل پژوهش‌ها آزادانه در اروپا سفر کنیم، هر زمان بخواهیم برای تأمین مالی به اروپا درخواست بدهیم یا همان حقوق کار را داشته باشیم، زیرا این حقوق را دولت بریتانیا نمی‌دهد، بلکه اتحادیهٔ اروپا می‌دهد. به نظر من این وضعیت بسیار غیرضروری است و رأی‌گیری اصلاً نباید برگزار می‌شد، اما نظر من اهمیتی ندارد. رأی‌گیری انجام شده و دیگر راه بازگشتی نیست. امیدوارم دولت برای آیندهٔ جوانان خلأ ناشی از خروج از اروپا را مؤثر پر کند و راهی بیابد تا انگلستان همچنان یکی از قدرتمندترین مراکز پژوهشی جهان بماند.

Ecem Duygu Mimoğlu

یک جوان ترک ساکن انگلستان که می‌خواهد پزشک شود