تقسیم سلولی در 1855 — پیدایش آسیب‌شناسی سلولی

رودلف ویرشو، پزشک آلمانی، بر اساس مشاهدات و نظریه‌های خود اندیشید که همان‌گونه که می‌توان بیماری را از راه مشاهده علائم بررسی کرد، همه آسیب‌شناسی نیز مطالعه سلول است. او با این اندیشه که به‌جای تمرکز بر کل بدن، سلول‌ها یا گروه‌های مشخصی از آنها ممکن است بیمار باشند، پیشگام پیدایش آسیب‌شناسی سلولی شد.

در 1855، “omnis cellula e cellula” را به‌عنوان عبارتی مشهور مطرح کرد؛ به این معنی که هر سلول از سلولی موجود منشأ می‌گیرد. این پیشنهاد، رد نظریه پیدایش خودبه‌خودی بود که می‌گفت سلول‌ها و جانداران می‌توانند از گل‌ولای، مواد آلی تجزیه‌شده و آب‌های گرم پدید آیند. 

پژوهش‌های میکروسکوپی ویرشو مطرح کردند که سلول‌ها به دو بخش برابر تقسیم می‌شوند، همه جانداران از یک یا چند سلول تشکیل شده‌اند و سلول واحد بنیادی زندگی است. بدین ترتیب پایه‌های نظریه سلولی بنا شد. 

از دیگر نام‌های مشهورِ کمک‌کننده به نظریه سلولی، تئودور شوان، فیزیولوژیست آلمانی، و ماتیاس یاکوب شلایدن، گیاه‌شناس آلمانی، بودند.

ویرشو افزون بر توصیف تقسیم سلولی، نخستین کسی شد که سلول‌های لوسمی را در سرطان خون به‌درستی توصیف کرد. با وجود این دستاوردها، او اندیشه بیماری‌زایی باکتری‌ها و اهمیت پاکیزگی در پیشگیری از عفونت را رد کرد. ویرشو که نظریه میکروبی پاستور را هم نمی‌پذیرفت، باور داشت بافت بیمار نه از هجوم میکروبی بیگانه، بلکه از عملکرد نادرست سلول‌ها ناشی می‌شود.

جان جی. سیمونز، نویسنده علمی، می‌نویسد: «ویرشو با فرضیه سلولی، افق پژوهش بیوشیمی و فیزیولوژی را گسترش داد و کمک بزرگی به زیست‌شناسی در مقیاسی گسترده کرد. با سهم آموزه سلولی در زیست‌شناسی مولکولی، اصول بنیادی تکامل و تولیدمثل بسیار بهتر درک خواهند شد.»

امروز می‌دانیم سرطان از تقسیم سلولی مهارنشده ناشی می‌شود و برای ترمیم زخم، سلول‌های تازه پوست را سلول‌های پوستی موجود تولید می‌کنند.

توضیح تصویر نوشته: تصویرسازی تقسیم سلولی

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Matthias Jakob Schleiden (1804–1881), Theodor Schwann (1810– 1882), Rudolf Ludwig Karl Virchow (1821–1902)

• موضوع پیشین: پرستاری در 1854 — فلورانس نایتینگل و پیدایش مراقبت پزشکی
• موضوع بعدی: درمان صرع در 1857 — تشنج‌های صرعی