زالودرمانی در 1825 – خون‌مک‌ها
اگرچه استفاده از زالو برای خون‌گیری پزشکی هزاران سال در اروپا و آسیا وجود داشته است، هدف اصلی این کار با باورهایی مرتبط بود که علم مدرن نمی‌پذیرد. برای مثال، در پزشکی باستان حفظ تعادل چهار مایع اصلی بدن، یعنی خون، بلغم، صفرا و سودا، هدفی مهم بود. به همین دلیل تصور می‌شد زالو باید با گرفتن خون، تعادل مایعات بدن را دوباره برقرار کند.
در اروپا، استفاده پزشکی از زالو زمانی به اوج رسید که پزشک فرانسوی François Broussais معتقد بود «التهاب در اساس تقریباً همه بیماری‌ها قرار دارد و بیشتر بیماری‌ها را می‌توان با زالو درمان کرد». این دوره عصر بروسِه (Broussaisian) نامیده می‌شود. استفاده از زالو چنان فراگیر شد که برخی پزشکان این روش را به خون‌آشامی تشبیه می‌کردند. استفاده از چند دوجین زالو در یک جلسه درمان معمول بود و هر سال میلیون‌ها زالو در فرانسه، انگلستان و آلمان مصرف می‌شد.
در 1825، نماینده‌ای در سخنرانی خود در پارلمان فرانسه گفت پزشکان با استفاده بیش‌ازحد از زالو، کشاورزان را عملاً به‌سوی «گور» می‌رانند و زالوها «بیش از بسیاری از دیکتاتورهای بی‌رحم خون ریخته‌اند». او با جلب توجه به این وضعیت خواستار پایان دادن به استفاده افراطی پزشکی از زالو شد. این درخواست نمونه‌ای است که نشان می‌دهد افراط در استفاده از زالو در آن دوران تا چه اندازه خطرناک و زیان‌بار بود.
در 1828 در فرانسه، سالانه حدود 100 میلیون زالو استفاده می‌شد. تقاضا از عرضه بیشتر شده و قیمت زالوها به‌شدت بالا رفته بود. مزارع پرورش زالو همه‌جا دیده می‌شدند، زیرا از زالوها برای «درمان» همه‌چیز، از چاقی تا اختلالات روانی، استفاده می‌شد.
پیدایش پزشکی مدرن به تب آشکار زالو در عصر بروسِه پایان داد. بااین‌حال، از دهه 1980 زالوهای پزشکی، مانند Hirudo medicinalis، با موفقیت پس از جراحی‌های بازسازی پلاستیک، مانند پیوند بافت و اندام، به کار رفتند. به‌ویژه در جراحی اتصال مجدد گوش یا انگشت، از زالو برای کاهش احتقان وریدی استفاده می‌شود. احتقان وریدی هنگامی رخ می‌دهد که پیش از آنکه رگ‌ها فرصت رشد دوباره پیدا کنند، خون در یک ناحیه جمع شود.
دهان زالو روی پوست قرار می‌گیرد و مواد ضدانعقاد موجود در بزاقش، مانند هیرودین، همراه با گشادکننده‌های عروق و مواد بی‌حس‌کننده آزاد می‌شوند. زالو حدود پنج میلی‌لیتر، معادل یک قاشق چای‌خوری، خون می‌گیرد و پس از برداشتن آن نیز خون برای چند روز به‌شکلی سودمند به جریان ادامه می‌دهد. به‌این‌ترتیب تجمع خون و فشار کاهش می‌یابد و برای بازسازی رگ‌ها زمان فراهم می‌شود.
توضیح تصویر مقاله: مردی که برای مرد دیگری زالودرمانی انجام می‌دهد.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: François-Joseph-Victor Broussais (1772–1838)، John Brown (1810–1882)
- موضوع قبلی: بستن آئورت شکمی در 1817 – بستن رگ شکم
- موضوع بعدی: انتقال خون در 1829 – مبارزه با از دست دادن خون
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.