بستن آئورت شکمی 1817 – بستن رگ شکم

به گفته نویسنده Harold Ellis، جراح انگلیسی Astley Cooper «پدر جراحی شریان ها (سرخرگ ها)» است و نخستین کسی در تاریخ بود که رگ معروف به «مادر همه شریان ها» یعنی آئورت شکمی را بست. آئورت پس از خروج از قلب (بطن چپ) به سمت پایین می رود، از حفره قفسه سینه عبور می کند و از دیافراگم وارد شکم می شود. در آنجا پس از دادن شاخه هایی به اندام های مختلف، در پایین شکم به دو شاخه تقسیم می شود و با سرخرگ های پا ادامه می یابد.

Cooper در سال 1811 روی امکان بستن آئورت شکمی در سگ ها بدون منجر شدن به مرگ (فشردن آن با بستن) کار کرد. طبق مشاهدات Cooper، جریان خون کافی می توانست از شریان های دیگر تامین شود.

در سال 1817، Charles Huston در کشاله ران چپ خود با مشکل آنوریسم غول آسای شریان ایلیاک (برآمدگی حباب مانند) مواجه بود. این وضعیت مشکلی جدی است که به دلیل ضعیف شدن دیواره شریان و گشاد شدن حباب مانند آن رخ می دهد. از آنجا که جریان خون در پای راست بیمار به میزان چشمگیری کاهش یافته بود، برای نجات جان او مداخله فوری لازم بود.

Astley Cooper می خواست با آزمایش روی Huston، آئورت را ببندد و جریان خون را قطع کند. این روشی بود که Cooper از آزمایش های موفق خود روی سگ ها آموخته بود. Cooper برای نجات جان Huston تلاش کرد آئورت شکمی را حدود 1 اینچ (2,5 cm) پیش از تقسیم آن به شریان های ایلیاک ببندد. او بدون حرکت دادن Huston، برشی نزدیک ناف ایجاد کرد، انگشتش را در امتداد آئورت پیش برد و رو به شاهدان گفت: «آئورت اکنون درست میان انگشتان من است و از این بابت خوشحالم.» او با دقت انگشتش را از میان آئورت و ستون فقرات عبور داد، آئورت را بست و عمل را به پایان رساند.

با این حال، Charles Huston حدود 40 ساعت پس از جراحی جان خود را از دست داد. به طور قطعی مشخص نیست که علت مرگ به جراحی مربوط بوده است یا نه. با این حال، پای راست Huston سالم به نظر می رسید که شاهدی بر موفقیت جراحی محسوب می شد. این رویداد پیشرفتی مهم در تاریخ پزشکی برای درمان آنوریسم های آئورت بود.

سرانجام در سال 1923، جراح آمریکایی Rudolph Matas با بستن آئورت، یک آنوریسم آئورت را با موفقیت درمان کرد. بیمار بیش از یک سال زندگی کرد تا اینکه بر اثر عوارض نامرتبط ناشی از سل درگذشت.

آنوریسم های آئورت می توانند از ضعف دیواره آئورت ناشی شوند و در هر جایی به وجود آیند، اما آنوریسم های آئورت شکمی شایع ترین نوع هستند. آنوریسم ها ممکن است متورم و پاره شوند و در صورت درمان نشدن کشنده باشند. یکی از روش های نوین درمان آنوریسم آئورت، ترمیم اندوواسکولار آئورت (EVAR) نام دارد که شامل قرار دادن یک استنت لوله ای درون آئورت است. این روش کم تهاجمی است و زمان بهبودی بیمار را کوتاه می کند.

توضیح تصویر مقاله: «نخستین تصویر از چپ: Rudolph Matas؛ تصویر میانی: نمای شماتیک آئورت شکمی دچار آنوریسم (برآمدگی)، درست بالاتر از محل تقسیم آئورت شکمی به دو شریان بزرگ ایلیاک مشترک؛ تصویر آخر: Astley Cooper»

شخصیت های تاریخی نام برده در مقاله: Astley Paston Cooper (1768–1841)، Rudolph Matas (1860–1957)

• موضوع قبلی: گوشی پزشکی 1816 – شنیدن صداهای بدن
• موضوع بعدی: درمان با زالو 1825 – خون مکنده ها