انتقال خون در 1829 — مبارزه با ازدست‌دادن خون
جراح، ریموند هرت: «اگرچه تا کشف گروه‌های خونی و یافتن ماده ضدانعقاد رضایت‌بخش، یعنی رقیق‌کننده خون، به ظرفیت کامل خود نرسید، تاریخ انتقال خون داستانی جذاب و پرفرازونشیب است.»
انتقال خون به جابه‌جایی خون یا اجزای آن از فردی به فرد دیگر گفته می‌شود و معمولاً برای مقابله با خون‌ریزی هنگام آسیب یا جراحی به کار می‌رود. انتقال خون در درمان بیماری‌های مختلفی مانند هموفیلی و کم‌خونی داسی‌شکل نیز لازم است. حتی بیمارانی هستند که در تمام عمر به انتقال خون نیاز دارند.
موضوع مرتبط: نخستین ژن‌درمانی مبتنی بر سلول که نیاز به انتقال خون را در بتا تالاسمی کاهش می‌دهد، تأیید FDA گرفت
در سده 1600، در اروپا انتقال خون‌های بسیاری از "حیوان به حیوان" و "حیوان به انسان" آزمایش شد. اما نخستین نمونه موفق انتقال خون انسان به انسان به جیمز بلاندل، متخصص مامایی انگلیسی، نسبت داده می‌شود. بلاندل هم هنر انتقال خون را بر پایه‌ای علمی قرار داد و هم علاقه به روشی را زنده کرد که عموماً بسیار ناایمن شمرده می‌شد.
بلاندل در 1818 برای درمان مردی درحال‌مرگ بر اثر سرطان معده از چند اهداکننده استفاده کرد، اما مرد دو روز بعد درگذشت. در 1829، خون شوهر زنی را که پس از زایمان دچار خون‌ریزی شدید شده بود به او تزریق کرد. زن زنده ماند و این نخستین نمونه ثبت‌شده انتقال خون موفق بود.
بلاندل به‌زودی دریافت زیاد بودن تعداد انتقال خون به یک فرد به آسیب کلیه و مرگ می‌انجامد.
- در 1900، با کشف سه گروه خونی (A، B و O) توسط پزشک اتریشی کارل لندشتاینر و مشاهده اینکه انتقال خون میان افراد هم‌گروه معمولاً ایمن است، انتقال خون به‌تدریج ایمن‌تر شد.
- اندکی بعد، چهارمین گروه خونی، یعنی AB کشف شد.
- با پیشرفت فناوری سرمایش برقی، نخستین "بانک‌های خون” در دهه 1930 باز شدند.
- Rh عامل خونی‌ای است که پس از کشف آن در 1939، واکنش‌های خطرناک خونی مرتبط با انتقال خون نادر شدند.
دوره‌هایی نیز بوده که تعصب انتقال خون را محدود کرده است. برای مثال، در دهه 1950 در لوئیزیانا، پزشکانی که بدون اجازه، خون فردی سیاه‌پوست را به فردی سفیدپوست می‌دادند — «خون سیاه» — مجرم شناخته و محاکمه می‌شدند.
روش‌ها و فناوری انتقال خون به‌مرور همچنان پیشرفت می‌کنند. امروزه جداسازی اجزای خون و انتقال تنها اجزای موردنیاز رایج است. برای مثال، اگر بیمار فقط به گلبول قرمز، پلاکت یا پلاسما نیاز داشته باشد، می‌توان این اجزا را جداگانه داد. این کار استفاده از خون را کارآمدتر می‌کند و در برخی موارد خطرهای مرتبط با انتقال را کاهش می‌دهد. همچنین برای کم کردن خطر عفونت هنگام انتقال خون، روش‌های پیشرفته‌تر غربالگری و آزمایش استفاده می‌شوند. در پایان، پژوهش برای ساخت فرآورده‌های خون مصنوعیِ جایگزین انتقال خون نیز ادامه دارد. این فرآورده‌ها ممکن است هنگام کمبود ذخایر خون یا نبود اهداکننده سازگار، گزینه‌ای مهم باشند.
توضیح تصویر نوشته: نسخه رنگی‌شده، The Transfusion of Blood—An Operation at the Hôpital de la Pitié (1874), Harper’s Weekly.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: James Blundell (1791–1878), Karl Landsteiner (1868–1943)
- موضوع پیشین: زالودرمانی در 1825 — خون‌مک‌ها
- موضوع بعدی: تخصص‌گرایی پزشکی در 1830 — متخصص شدن در پیچیدگی بی‌پایان
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.