ضربان‌ساز مصنوعی قلب در 1958 – معجزه تنظیم ضربان قلب

ضربان‌ساز مصنوعی قلب، دستگاهی است که برای ایجاد ضربان طبیعی قلب از تکانه‌های الکتریکی استفاده می‌کند. قلب سالم برای کنترل ریتم خود، سامانه الکتریکی ویژه‌ای دارد. با هر ضربان، پیام الکتریکی از بالای قلب به پایین آن منتشر می‌شود و قلب با انقباض، خون را پمپ می‌کند. این پیام الکتریکی از گروهی از سلول‌ها به نام گره سینوسی–دهلیزی آغاز می‌شود که در دهلیز راست، یعنی حفره بالایی قلب، قرار دارد. نقص در سامانه پیام‌رسانی الکتریکی می‌تواند باعث تپش بسیار سریع قلب (تاکی‌کاردی)، بسیار آهسته (برادی‌کاردی) یا نامنظم شود.

ضربان‌ساز مصنوعی قلب در روند تکامل خود، از دستگاهی بزرگ و دست‌وپاگیر به وسیله‌ای کوچک و امروزی رسیده است که در بدن کاشته می‌شود و با باتری‌های بادوام کار می‌کند. 

• در 1952، متخصص قلب آمریکایی Paul Zoll یک ضربان‌ساز خارجی ساخت که تحریک‌های الکتریکی دردناکی به سطح قفسه سینه وارد می‌کرد. 
• در 1958، مخترعانی مانند Wilson Greatbatch آمریکایی و Rune Elmqvist سوئدی، «ضربان‌ساز قابل‌کاشت» را با استفاده از ترانزیستورها ساختند. با قرار دادن الکترودها در دیواره‌های قلب، تولید واحدهایی با ولتاژ پایین‌تر و نیروی باتری ممکن شد.
• در اواسط دهه 1960، سامانه‌های الکترودی را می‌شد از راه رگ‌های خونی به قلب رساند و در یکی از حفره‌های آن قرار داد. 
• در دهه 1970، با استفاده از باتری‌های لیتیومی و مدارهای کم‌مصرف، واحدهایی ساخته شدند که برای سال‌های طولانی قابل‌استفاده بودند.

در ضربان‌سازهای دوحفره‌ای امروزی، یک سیم تحریک دهلیز را کنترل می‌کند و سیم دیگر، بطن (حفره پایینی) را. در ضربان‌سازهای پویا، بسامد می‌تواند به‌طور خودکار برحسب نیاز تغییر کند (برای مثال، هنگام حرکات قابل‌توجه بدن یا در صورت شناسایی تغییرات دمای بدن یا میزان اکسیژن محلول). ضربان‌سازها همچنین می‌توانند اطلاعات مربوط به فعالیت قلب را پایش و ذخیره کنند. متخصصان هنگام معاینه می‌توانند به این اطلاعات دسترسی داشته باشند.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در این مطلب: Rune Elmqvist (1906–1996)، Paul Maurice Zoll (1911–1999)، Wilson Greatbatch (1919–2011)

• موضوع قبلی: سونوگرافی پزشکی در 1957 – فناوری تصویربرداری
• موضوع بعدی: جراحی‌های مفصل ران در 1958 – تعویض کامل مفصل ران