Yapay kalp pili (kalp atışı düzenleyicisi), normal kalp atışını sağlamak için elektrik darbeleri kullanan bir cihazdır. Sağlıklı kalbin, kalp ritimlerini kontrol etmek için kendi elektrik sistemi vardır. Her kalp atışıyla birlikte, elektrik sinyali kalbin üstünden altına doğru yayılır ve kalp kasılıp kan pompalar. Bu elektrik sinyali kalbin sağ atriyum (üst boşluğunda) bölgesinde bulunan sinoatriyal düğüm adı verilen hücre grubunda başlar. Elektrik sinyali sistemindeki kusurlar, kalbin çok hızlı (taşikardi), çok yavaş (bradikardi) veya düzensiz bir şekilde atmasına neden olabilir.

Yapay kalp pilinin evrimi, bir zamanlar büyük ve kullanışsız bir makineden, vücuda yerleştirilen küçük, uzun ömürlü pillerle çalışan modern bir cihaza uzanan bir sürece sahiptir. 

  • 1952'de Amerikalı Kardiyolog Paul Zoll, göğüs yüzeylerine acı veren elektriksel uyarılar uygulayan bir harici kalp pili geliştirdi. 
  • 1958'de, Amerikalı Wilson Greatbatch ve İsveçli Rune Elmqvist gibi mucitler, transistörlerin kullanıldığı “yerleştirilebilir kalp pili” geliştirdiler. Kalp duvarlarına yerleştirilen elektrotlarla daha düşük voltajlı ve pil gücüyle çalışan ünitelerin üretimi mümkün oldu.
  • 1960'ların ortalarında, elektrot sistemleri kan damarları aracılığıyla kalbe iletilip bir kalp odasına yerleştirilebilir hale geldi. 
  • 1970'lerde, lityum piller ve düşük güç devreleri kullanımıyla uzun yıllar kullanılabilir üniteler geliştirildi.

Bugün çift odacıklı bir kalp pilinde bir pace (tel), atriyumu kontrol ederken diğeri ventrikülü (alt boşluğu) kontrol etmektedir. Dinamik kalp pillerinde frekans, ihtiyaca göre otomatik olarak değişebilir (örneğin önemli vücut hareketlerinde veya vücut sıcaklığı, çözünmüş oksijen seviyelerinde değişiklikler tespit edilirse). Kalp pilleri ayrıca kalp hareketi ile ilgili bilgileri izleyip saklayabilir. Bu bilgilere uzmanlar muayene sırasında erişilebilir.

Yazıda Geçen Tarihi Kişiler: Rune Elmqvist (1906–1996), Paul Maurice Zoll (1911–1999), Wilson Greatbatch (1919–2011)