ერთი ფინჯანი ყავა და ერთი დღე ონკოლოგიურ კლინიკაში

შემდეგი ტექსტი ავსტრალიის Chris O’Brien Lifehouse-ის ონკოლოგიურ კლინიკაში მომუშავე Dr. Catriona McNeil-მა დაწერა და 26 ივლისს, 2018 წელს, NEJM-ის სახელწოდების სამეცნიერო სამედიცინო ჟურნალში გამოქვეყნდა.
ახლა დილაა და, როგორც ყოველთვის, საავადმყოფოში ყავის რიგში ვდგავარ. სხვებთან ერთად მშვიდად ველოდი და გარშემო ხმებს, ყავის მომზადების ხმებს ვუსმენდი. ადამიანებთან ურთიერთობისთვის ჯერ კიდევ ადრეა, ყველას ნახევრად სძინავს. ბარისტასგან ყავა ავიღე და ჩემი კაბინეტისკენ მივდივარ (ბარისტა ეწოდება ადამიანს, რომელიც ყავას ამზადებს, ემსახურება და კარგად იცნობს. სიტყვა ბარისტა იტალიურიდან მოდის და მისი შთაგონების წყაროა ბარმენი).
დღეს ოთხშაბათია და ჩემი საოფისე დღეა; ორი ფინჯანი ყავა ავიღე — ერთი ჩემთვის და ერთი ჩემი სამედიცინო მდივნისთვის. შემდეგ ყავა მას მივეცი; ორივე ხელით დაიჭირა და მადლიერი მზერით აიღო. დატვირთული კვირა იყო. კარი დავხურე და მაგიდასთან დავჯექი. ჩემი კაბინეტის ფანჯარა ზემოდან ქვემომდე დაბურული მინაა და კაბინეტთან მუდმივად გამვლელი კოლეგების ფეხსაცმლით ცნობა უკვე ვისწავლე.
ვხედავ ჩემი მდივნის ფეხებს, რომელიც იქვე კომპიუტერთან ზის. მესმის კლავიატურის ხმები და მისი სატელეფონო საუბრის ნაწილი.
- „დიახ, გამარჯობა. სამედიცინო ონკოლოგია. რით შემიძლია დაგეხმაროთ?“ კითხულობს ის.
- „დიახ, მისი მდივანი ვარ.“ „დიახ, რა თქმა უნდა.“
- "და კიბოს რა დიაგნოზი გაქვთ?“
- „ამის მოსმენა ძალიან მაწუხებს.“
ჩემი მდივანი ხაზის მეორე ბოლოში მყოფ მძიმე მდგომარეობის პაციენტს ასე თავაზიანად ესაუბრება.
ზოგჯერ პაციენტი ან ახლობელი შიშის გამო ამ ტონს გაბრაზებულად აღიქვამს. მესმის, როგორ იკავებს ჩემი მდივანი სუნთქვას, რომ მისი დაძაბულობა არ გაამწვავოს. პროფესიონალიზმს ინარჩუნებს. შემდეგ ვხედავ, როგორ გადადგამს ფეხებს. ცოტას გაივლის. გაბრაზებული პაციენტები მდივნებს ყოველთვის კიდევ უფრო უარყოფითად ესაუბრებიან...
პაციენტების საქაღალდეებისთვის ტელეფონის ხმის ჩამწერი ჩავრთე, თარიღი და ფაილის სახელი შევიყვანე და ანგარიშის ჩაწერა დავიწყე:
„გუშინ Kathy კლინიკაში მეუღლესთან ერთად შევამოწმე. სამწუხაროდ, მისი კიბოს მკურნალობა რთულია. დღის უმეტეს ნაწილს საწოლში ატარებს. ახალი აბზაცი. დამატებითი ქიმიოთერაპია ჩავუტარეთ და ახლა პალიატიური მოვლის განხილვას დათანხმდა. ახალი აბზაცი. მასთან პროგნოზზე (დაავადების მიმდინარეობაზე) კიდევ ერთი საუბარი გვქონდა. Kathy და მისი მეუღლე ახლა თანხმდებიან, რომ მდგომარეობა შვილებთან განიხილონ. Kathy ასევე ფიქრობს, სანამ შეუძლია, მათთვის მოგონებების წიგნი დაწეროს. ახალი აბზაცი. ამ პერიოდში მის მკურნალობას ჩვენი პალიატიური მოვლის კოლეგები წარმართავენ. შედეგების შესაფასებლად საჭიროებისას კვლავ ვნახავ. წერილი სადაზღვევო კომპანიისთვის.“
კიდევ ერთი ყავის ასაღებად გავედი. ჩემი მდივანი დილას მაგიდასთან ანგარიშების წერაში ატარებს. მოწყენილი ჩანს.
- „კიდევ ერთი გინდა? შაქარიც დავამატო?“ ვკითხე.
- „დიახ, გთხოვთ“ მეორედ კითხვა აღარ დასჭირდა.
- „რთული დილაა?“
ყურსასმენი მოიხსნა. „Kathy-სთვის ამ წერილს/ანგარიშს ვწერდი. არასოდეს შევხვედრივარ, მაგრამ ტელეფონზე ყოველთვის ძალიან კარგი იყო. ნეტავ მისი ისტორიისთვის სხვა დასასრულის დაწერა შემეძლოს.“
ანგარიშის შემდგენლები, სამედიცინო მდივნები ან ჩვენი ქოლცენტრის თანამშრომლები, მიუხედავად იმისა, რომ პაციენტს არ ხვდებიან ან ექიმის, ექთნის, პაციენტისა და ახლობლის მსგავსად მკურნალობის ცენტრში არ არიან, ფონზე ყოველთვის მონაწილეობენ. ისინი სამედიცინო ფაილებს ამზადებენ, პაციენტების ყველა ინფორმაციას აერთიანებენ და დაავადების ისტორიებს წერენ. სახით შეიძლება ვერ ცნობდნენ, თუმცა ჩვენი პაციენტების დაავადებებსა და ტელეფონში მათ ხმებს კარგად იცნობენ.
ჩემი მდივანი ზოგჯერ კართან პაციენტის ბოლო პასუხით ხელში ჩნდება. მისი სახის დანახვითაც ვხვდები, ამბავი კარგია თუ ცუდი.
ჩვენ ვცდილობთ, ჩვენს პაციენტებსა და ახლობლებს თანაგრძნობით მივუდგეთ (ემპათია ან თანაგანცდა ნიშნავს სხვისი გრძნობების, მისი მდგომარეობის ან ქცევის მოტივაციის გაგებასა და შინაგანად გათავისებას). ონკოლოგიაში მუშაობის ალბათ ყველაზე დამაკმაყოფილებელი, აუცილებელი და ამავე დროს რთული ნაწილი პაციენტებთან კავშირის დამყარებისა და მათი დამშვიდების უნარია. თუმცა ონკოლოგიური და პალიატიური გარემოს ექიმებსა და ექთნებზე ფსიქოლოგიური გავლენა კარგადაა ცნობილი და მის დასაბალანსებლად გარკვეულ ზომებს იღებენ, ჯანდაცვის სხვა თანამშრომელთა ეს მდგომარეობა შეიძლება უყურადღებოდ დარჩეს. კოორდინირებული და თანამგრძნობი ონკოლოგიური მოვლის მიუხედავად, ეს თანამშრომლები თავს დაუფასებლად შეიძლება გრძნობდნენ.
ჩვენს დაწესებულებას იმ ონკოქირურგის სახელი მიენიჭა, რომელიც კიბოთი გარდაიცვალა, სანამ მას კიბოს ცენტრად იხილავდა. ეს მუდმივად გვახსენებს, რამდენად მცირე განსხვავება გვაშორებს ჩვენს პაციენტებს და ჩვენი სამუშაო ოჯახის მოვლა რამდენად მნიშვნელოვანია; თუნდაც მხოლოდ „შეიძლება ყავაზე დაგპატიჟოთ?“ კითხვითაც კი.
ჩანთას ვიღებ და ყავის მოსატანად მივდივარ, ჩემი მდივანი იღიმის და ყურსასმენს ისწორებს. ისევ ჩემი პაციენტების სამედიცინო ისტორიების წერასა და სატელეფონო საუბრებს უბრუნდება.
წყაროები
A Cup of Coffee.
N Engl J Med 2018.
ეს სტატია სასარგებლო იყო თქვენთვის?
თქვენი გამოხმაურება გვეხმარება შინაარსის გაუმჯობესებაში.





მკითხველთა კომენტარები
გაგვიზიარეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი და კომენტარი მხოლოდ ადმინისტრატორის დამტკიცების შემდეგ გამოქვეყნდება. ელფოსტის მისამართი ვიზიტორებს არასოდეს ეჩვენებათ.
პირველმა დაწერეთ კომენტარი.