მწვავე მიელოიდური ლეიკემიის სამკურნალოდ გემტუზუმაბ ოზოგამიცინმა FDA-ის დამტკიცება მიიღო

1 სექტემბერს, 2017 წელს, აშშ-ის სურსათისა და წამლის სააგენტომ FDA ახლად დიაგნოსტირებული CD33-დადებითი მწვავე მიელოიდური ლეიკემიით (AML) დაავადებული ზრდასრულების და განმეორებითი ან მკურნალობისადმი რეზისტენტული CD33-დადებითი AML-ის მქონე 2 წლის და უფროსი ბავშვებისა და ზრდასრულების სამკურნალოდ გემტუზუმაბ ოზოგამიცინი (სავაჭრო სახელი Mylotarg) დაამტკიცა.

Gemtuzumab ozogamisin 2000 წელს FDA-მ სხვა პაციენტური პოპულაციისთვის უფრო მაღალი დოზითა და განსხვავებული სქემით დაამტკიცა. თუმცა 2010 წელს გემტუზუმაბ ოზოგამიცინი ნებაყოფლობით ამოიღეს, რადგან კლინიკურ კვლევებში სარგებელი ვერ დადასტურდა და უსაფრთხოების პრობლემები არსებობდა (მაგალითად ადრეული სიკვდილი და ვენოოკლუზიური დაავადების განვითარება).

გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის 1 სექტემბრის FDA-ის დამტკიცების მიხედვით, ახლად დიაგნოსტირებული AML-ის მქონე ზრდასრულებში იგი შეიძლება დაუნორუბიცინისა და ციტარაბინის ქიმიოთერაპიასთან კომბინაციაში, ხოლო გარკვეული კრიტერიუმების მქონე ზრდასრულებსა და ბავშვებში ცალკე გამოიყენონ.

ზრდასრულებში გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის ქიმიოთერაპიასთან კომბინაციის დამტკიცება ეფუძნება 50-70 წლის ასაკის, ახლად დიაგნოსტირებულ 271 პაციენტში ჩატარებულ მრავალცენტრულ, რანდომიზებულ (1:1), ღია 3 ფაზის კვლევას. პაციენტები რანდომიზებულად იღებდნენ დაუნორუბიცინს 60 mg/m2 დოზით 1-3 დღეებში და ციტარაბინს 200 mg/m2 დოზით 1-7 დღეებში (n=135), ან ამ ქიმიოთერაპიასთან ერთად გემტუზუმაბ ოზოგამიცინს (n=136) 3 mg/m2 დოზით (მაქსიმუმ 5 mg-მდე) 1. 4. და 7. დღეებში.

გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის მიმღებებში მოვლენებისგან თავისუფალი გადარჩენის სავარაუდო საშუალო ხანგრძლივობა (მკურნალობაზე მოქმედ მოვლენებამდე, მაგალითად დაავადების პროგრესირებამდე ან მძიმე გვერდითი მოვლენის განვითარებამდე დრო) 17.3 თვე იყო, ხოლო მხოლოდ ქიმიოთერაპიის მიმღებებში — 9.5 თვე. გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის ცალკე გამოყენება ორ კლინიკურ კვლევას ეფუძნება. პირველი მოიცავდა 237 პაციენტს და იყო მრავალცენტრული, რანდომიზებული (1:1), ღია 3 ფაზის კვლევა, რომელიც გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის მონოთერაპიას საუკეთესო მხარდამჭერ მოვლას ადარებდა. ჩართეს ახლად დიაგნოსტირებული AML-ის პაციენტები, რომლებიც 75 წელზე უფროსები იყვნენ, ან 61-75 წლის ასაკში იყვნენ და ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის კრიტერიუმებით მათი ფუნქციური სტატუსი გარკვეულ დონეს აღემატებოდა, ან ინტენსიური ქიმიოთერაპია არ სურდათ. ინდუქციური მკურნალობისას გემტუზუმაბ ოზოგამიცინი 1. დღეს 6 mg/m2 და 8. დღეს 3 mg/m2 დოზით მიეცათ. ინდუქციის შემდეგ პროგრესირებისა და მნიშვნელოვანი ტოქსიკურობის ნიშნების არმქონე პაციენტებს გემტუზუმაბ ოზოგამიცინი 2 mg/m2 დოზით ყოველ 4 კვირაში 1-ჯერ, 8 კურსამდე, გაგრძელების მკურნალობად ეძლეოდათ. საუკეთესო მხარდამჭერი მოვლა პალიატიურ სტანდარტულ ღონისძიებებსა და ჰიდროქსიურეას ან სხვა ანტიმეტაბოლიტებს მოიცავდა. სავარაუდო საშუალო საერთო გადარჩენა გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის მიმღებებში 4.9 თვე იყო, საუკეთესო მხარდამჭერი მოვლის მიმღებებში კი 3.6 თვე.

მეორე კვლევა ერთჯგუფიანი და ღია იყო, CD33-დადებითი AML-ის პირველი რეციდივის მქონე 57 პაციენტში ჩატარებული 2 ფაზის კლინიკური კვლევა. პაციენტებს გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის 3 mg/m2 დოზის ერთი კურსი 1, 4 და 7. დღეებში მიეცათ. კონსოლიდაციური მკურნალობა 3 დღის განმავლობაში ყოველ 12 საათში ინტრავენურ ციტარაბინს მოიცავდა. გემტუზუმაბ ოზოგამიცინის შემდეგ თხუთმეტ პაციენტში სრული პასუხი მიიღეს. სრული პასუხის პირველი დოკუმენტირებიდან რეციდივამდე ან სიკვდილამდე საშუალო გადარჩენა 11.6 თვე იყო.

ყველაზე ხშირი გვერდითი მოვლენებია სისხლდენა, ინფექცია, სიცხე, გულისრევა, ღებინება, ყაბზობა, თავის ტკივილი, ღვიძლის მაჩვენებლების (ALT, AST) მატება, გამონაყარი და პირის ღრუს ინფექციები. გემტუზუმაბ ოზოგამიცინთან დაკავშირებული მძიმე გვერდითი რეაქციებია ღვიძლის ტოქსიკურობა (ვენოოკლუზიური დაავადების ჩათვლით), ინფუზიური რეაქციები (მძიმე ალერგიული რეაქციის ჩათვლით) და სისხლდენა.