ارتباط سارکوپنی (کاهش عضله) با هورموندرمانی در سرطان پستان مرحله اولیه

سارکوپنی چیست؟
کاهش یا از دست رفتن توده عضلانی معنای اصطلاح سارکوپنی است که نخستین بار در اواخر دهه 1980 وارد متون پزشکی شد و پژوهشها بر آن متمرکز شدند. به تعریفی دیگر، سارکوپنی کاهش توده بدون چربی بدن یا توده عضلانی در طول زندگی است. بیماران سرطانی ممکن است پیش از تشخیص، حین درمان یا پس از آن با سارکوپنی روبهرو شوند؛ این وضعیت در مبتلایان به سرطان پستان نیز دیده میشود.
سارکوپنی در بیماران مبتلا به سرطان پستان
در بیشتر بیماران مبتلا به سرطان پستان، گیرنده هورمونی (HR) مثبت است. در 5-10 سال پس از جراحی، استفاده از هورموندرمانی کمکی (با هدف پیشگیری) در زنان مبتلا به سرطان پستان با گیرنده استروژن و/یا پروژسترون مثبت، خطر عود را کاهش میدهد و بقا را افزایش میدهد.
از عوارض جانبی شایع هورموندرمانی میتوان به دردهای عضلانیاسکلتی (درد مفاصل)، گرگرفتگی و خستگی اشاره کرد؛ افزون بر این، هورموندرمانیها با کاهش تراکم استخوان و رویدادهای قلبیعروقی مرتبط بودهاند.
بروز عوارض ناشی از درمان میتواند کیفیت زندگی را پایین بیاورد و پایبندی به درمان را کم کند. شناسایی بیمارانی که خطر بروز این عوارض در آنها بالاست میتواند فرصتی برای مداخلات کاهشدهنده این آثار فراهم کند.
هرچند یافتهها متناقضاند، ارتباط ترکیب بدن با سرطان پستان بهخوبی مستند شده است. چاقی با افزایش خطر سرطان پستان مرتبط است، اما به نظر میرسد در زنان پیش از یائسگی اثری محافظتی داشته و خطر سرطان پستان را کاهش دهد. بااینحال، در میان مبتلایان به سرطان پستان، بیماران چاق تومورهای بزرگتری دارند، بیماریشان سریعتر پیشرفت میکند و به مقاومت در برابر درمان هورمونی گرایش دارند. ارزیابی جداگانه ترکیب بدن برحسب اجزای آن، یعنی عضله، چربی و آب، در این بیماران میتواند رویکردی آگاهیبخشتر باشد.
سارکوپنی با افزایش خطر مرگ و کاهش کیفیت زندگی مرتبط بوده است. همچنین با سیر نامطلوب سرطانها ارتباط دارد. آن را میتوان با روشهای گوناگون، از جمله سیتیاسکن و طیفسنجی امپدانس زیستالکتریکی (BIS)، شناسایی کرد. BIS و تصاویر سیتی توده عضلانی را برآورد میکنند؛ سپس این مقدار بر مجذور قد بیمار برحسب متر تقسیم میشود تا شاخص عضله اسکلتی (SMI) به دست آید. بیماران با SMI پایین، سارکوپنیک توصیف میشوند.
ارتباط هورموندرمانی و سارکوپنی
پیشبینی شده سارکوپنی در بیماران مبتلا به سرطان پستان مرحله اولیه و نیز سرطان پستان متاستاتیک بقا را بدتر میکند و با میزان پایینتر تکمیل شیمیدرمانی مرتبط است. بااینحال، تأثیر آن بر تحمل هورموندرمانی تاکنون بهخوبی بررسی نشده است. این مطالعه گذشتهنگر، مبتنی بر تحلیل دادههای پیشین، ارتباط سارکوپنی با عوارض شدید هورموندرمانی را در زنان مبتلا به سرطان پستان مرحله اولیه ارزیابی میکند.
جدول 1: ویژگیهای بیماران شرکتکننده در مطالعه
|
تعداد بیماران |
482 |
|
سن هنگام تشخیص میانه (کمینه–بیشینه) <65 سال >65 سال |
61 (29-88) 292 190 |
|
نژاد: سفیدپوست |
432 |
|
شاخص توده بدنی کموزن (< 18,5 kg/m 2 ) طبیعی (18,5 تا < 25 kg/m 2 ) اضافهوزن (25 تا < 30 kg/m 2 ) چاق (> 30 kg/m 2 ) |
6 (%1) 134 (%28) 189 (%39) 153 (%32) |
|
مرحله سرطان پستان مرحله 1 مرحله 2 مرحله 3 |
308 (%64) 125 (%26) 49 (%10) |
|
بیماریهای همراه ≥ 1
فشار خون بالا دیابت نارسایی شدید قلبی سیروز بیماری مزمن کلیه مرحله III بیماری مزمن انسدادی ریه کمکاری تیروئید سرطان پستان قبلی سرطان قبلی استئوآرتریت شدید روماتیسم مفصلی بیماری عروق کرونر بیماری عروق محیطی پوکی استخوان سکته مغزی |
360 (%74)
232 (%48) 70 (%15) 9 (%2) 5 (%1) 31 (%7) 30 (%6) 80 (%17) 27 (%6) 28 (%6) 89 (%18) 13 (%3) 14 (%3) 5 (%1) 115 (%24) 9 (%2) |
|
نوع درمان (ممکن است بیماران 2 یا چند نوع دریافت کرده باشند) از کار انداختن تخمدان مهارکننده آروماتاز تاموکسیفن |
23 (%5) 419 (%87) 103 (%21) |
|
شاخص عضله اسکلتی (SMI) Kg/m 2 میانه (کمینه–بیشینه) سارکوپنی < 6.75 |
7,14 (4,84–12,61) 169 (%35) |
|
تغییر یا پایان زودهنگام درمان |
61 (%13) |
|
سمیت درمان غدد درونریز |
58 (%12) |
%13 شرکتکنندگان بهدلیل عوارض، درمان را تغییر دادند یا قطع کردند. بیماران دارای سارکوپنی، در مقایسه با افراد بدون آن، داروهای خود را بهدلیل عوارض بیشتر قطع یا عوض میکردند.
عوارض جانبی هورموندرمانی
برای ارزیابی سمیت هورموندرمانی، سوابق پزشکی مرور شد. عوارض شایع و شدید وابسته به هورموندرمانی بررسی شدند؛ از جمله درد مفاصل، خستگی، گرگرفتگی، تهوع/استفراغ، شکستگی استخوان و رویدادهای قلبیعروقی شامل سندرم حاد کرونر، سکته مغزی، انفارکتوس میوکارد و آمبولی ریه.
ارتباط سارکوپنی و سمیت هورموندرمانی
- در مجموع، %12 بیماران سمیت مرتبط با هورموندرمانی را تجربه کردند (درد مفاصل %8، شکستگی استخوان %0، رویدادهای قلبیعروقی %0.8، خستگی %1، گرگرفتگی %3، تهوع/استفراغ %0).
- احتمال بروز عوارض هورموندرمانی در افراد دارای سارکوپنی بیشتر از افراد بدون سارکوپنی بود.
- در %13 شرکتکنندگان، تغییر یا قطع درمان بهدلیل عوارض مشاهده شد.
- بیماران دارای سارکوپنی، بهدلیل عوارض، داروهای خود را بیشتر از افراد بدون سارکوپنی قطع یا عوض میکردند.
نتیجهگیری و تفسیر
راهنماهای موجود توصیه میکنند هورموندرمانی کمکی 5 تا 10 سال ادامه یابد. بااینحال، مدت طولانی درمان همراه با عوارض شایع میتواند پایبندی به درمان را دشوار کند. حدود %50 بیماران گفتهاند این داروها را به دفعات تجویزشده مصرف نمیکنند و حدود %20 بهدلیل عوارض، درمان غدد درونریز را در سال نخست قطع کردهاند. سارکوپنی بهعنوان عامل خطر مهمی برای سمیت و عدم تحمل هورموندرمانی شناسایی شده است.
تحمل پایینتر هورموندرمانی در بیماران دارای سارکوپنی به شکنندگی بیشتر و اختلال متابولیک آنها نسبت داده میشود. در این بیماران، سطح عوامل پیشالتهابی مانند فیبرینوژن، TNF-alfa، IL-6 و پروتئین واکنشی C بالاتر دیده شده است؛ عواملی که میتوانند بر سوختوساز داروها اثر بگذارند، سارکوپنی را تشدید کنند و با ایجاد عوارض، درمان سرطان را مختل سازند.
پژوهشی تازه نشان داده است که ورزش میتواند سارکوپنی را در بازماندگان سرطان بهبود دهد یا معکوس کند (ببینید ورزش یک داروی ضدسرطان است!). ورزش بدنی اغلب برای کاهش درد مفاصل و دیگر عوارض درمان غدد درونریز توصیه میشود. نشان داده شده است ورزش در بیماران تحت هورموندرمانی سارکوپنی را کاهش میدهد و تراکم استخوان و کیفیت زندگی را بهبود میبخشد. جالب خواهد بود بررسی شود آیا هدایت بیماران دارای سارکوپنی به یک برنامه ورزشی تحت نظارت میتواند سمیت هورموندرمانی را کم کند و پایبندی به درمان را بهبود بخشد.
*
در زیر میتوانید اینفوگرافیک ما را برای درک بهتر انواع سرطان پستان و سرطان پستان هورمونمثبت ببینید:

منابع
2. M. Alexander Otto. Sarcopenia Nearly Doubles Risk Women Will Quit Endocrine Therapy - Medscape - May 17, 2022.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.