اثر دارونما در 1955 – بازی ذهن با درمان

امروزه اصطلاح دارونما معمولاً به روشی مانند داروی ساختگی یا مداخله‌ای اطلاق می‌شود که مؤثر پنداشته می‌شود و در بیماران، بهبودیِ احساس‌شده یا واقعی ایجاد می‌کند. اثر دارونما، اهمیت انتظارهای بیماران و سلامت مغز را به‌ویژه برای پیامدهای ذهنی مانند شدت درد برجسته می‌کند.

مشهورترین نمونه شناخته‌شده اثر دارونما را پزشک آمریکایی Henry Beecher در 1955 ثبت کرد: در جنگ جهانی دوم، زمانی که ذخیره مورفین تمام شده بود، تزریق محلول نمکی به سربازان، اثر ضددرد قابل‌توجهی نشان داد. 

یکی از سازوکارهای اثر دارونما، اوپیوئیدهای درون‌زاد، یعنی مسکن‌های طبیعی تولیدشده در مغز، و عواملی مانند فعالیت ناقل عصبی دوپامین را دربرمی‌گیرد. هنگامی که به موش‌ها یک ترکیب سرکوب‌کننده دستگاه ایمنی همراه با ماده‌ای شیرین داده شد، مشاهده شد که پس از شرطی شدن در گذر زمان، تنها با دادن شیرین‌کننده نیز سرکوب ایمنی رخ می‌دهد. این وضعیت این گمان را ایجاد کرد که شرطی‌سازی ممکن است در اثر دارونما در انسان نقش داشته باشد. 

دارونمایی که به‌عنوان محرک به افراد داده می‌شود، می‌تواند فشار خون را بالا ببرد؛ دارونماهای الکل نیز ممکن است احساس مستی ایجاد کنند. رنگ و اندازه داروها در میزان اثربخشیِ احساس‌شده تفاوت مهمی ایجاد می‌کند. اثر دارونما با توجه به جامعه و کشورِ مورد آزمایش متغیر است. نوسیبو اثری است که در آن بیمار، به‌دلیل باور به اینکه دارو برایش عوارض جانبی خواهد داشت، حتی پس از دریافت دارویی فاقد اثر داروشناختی، یا به‌اصطلاح رایج «قرص قند»، برخی از عوارض جانبی مورد انتظار خود را تجربه می‌کند. 

توضیح تصویر مطلب: از آنجا که انتظارهای فرد بر اثر دارونما تأثیر می‌گذارند، رنگ، اندازه و شکل قرص نیز همگی بر پاسخ به دارونما اثر دارند. قرص‌های قرمز به‌عنوان محرک بهتر عمل می‌کنند، در حالی که قرص‌هایی با رنگ‌های «سرد» نقش مهارکننده بهتری دارند. کپسول‌ها معمولاً به‌طور ویژه مؤثر پنداشته می‌شوند.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در این مطلب: Henry Knowles Beecher (1904 – 1976)

• موضوع قبلی: قرص پیشگیری از بارداری در 1955 – جلوگیری از بارداری ناخواسته
• موضوع بعدی: واکسن فلج اطفال در 1955 – ویروس پولیو