دماسنج پزشکی 1866 – ابزارهای اندازه‌گیری تب
در سال 1612، پزشک ایتالیایی Santorio Santorio از نخستین کسانی بود که مقیاس عددی به ابزارهای شبیه دماسنج افزود، اما به علت اثر فشار هوا بر اندازه‌گیری، دستگاه‌هایش دقیق نبودند.
فیزیک‌دان آلمانی Daniel Gabriel Fahrenheit، مخترع دماسنج الکلی در 1709 و جیوه‌ای در 1714، جیوه را ترجیح داد، زیرا در دامنه گسترده دما قابل استفاده بود. همچنین جیوه نقطه انجمادی به پایینی الکل و نقطه جوشی به اندازه کافی بالا داشت که اندازه‌گیری دماهای زیر و بالای انجماد آب را ممکن کند.
برخی دماسنج‌های بالینی اولیه، نزدیک یک فوت (25 cm) طول داشتند که حمل در کیف پزشک و استفاده برای بیمار را دشوار می‌کرد. اندازه‌گیری ممکن بود بیش از بیست دقیقه طول بکشد. پزشک بریتانیایی Thomas Clifford Allbutt در سال 1866، دماسنج بالینی‌ای به طول تنها شش اینچ (15 cm) ساخت که همیشه در جیب حمل کند و به اندازه گوشی پزشکی از آن استفاده کند.
کار پزشک آلمانی Carl Wunderlich که در سال 1868 داده دمای 25000 بیمار را منتشر کرد، نقطه عطف تاریخ دماسنج پزشکی است. در همان سال، پزشک اسکاتلندی Thomas Maclagan دمای بیماران حصبه و پنومونی را بررسی کرد.
Wunderlich نه‌تنها داده بیماران بسیاری را منتشر کرد، بلکه دامنه «طبیعی» دمای بدن را نیز تعیین کرد. از نظر او، دمای طبیعی حدود 37°C (98,6°F) بود. گرچه این مقادیر هنوز عموماً پذیرفته‌اند، پژوهش‌های بعدی نشان داده‌اند که میانگین‌ها در افراد و ساعت‌های روز متفاوت‌اند.
فناوری الکترونیکی و فروسرخ در نیمه دوم قرن 20، دماسنج پزشکی را سریع‌تر و دقیق‌تر کرد. به‌ویژه از دهه 1980، دماسنج الکترونیکی فراگیر شد که از جیوه‌ای ایمن‌تر و آسان‌تر بود. امروزه حسگر فروسرخ در دماسنج پزشکی رایج است.
تب، پاسخ بدن به عفونت یا بیماری دیگر و معمولاً سازوکاری دفاعی است. افزایش دما، تکثیر باکتری و ویروس را دشوارتر و فعالیت ایمنی را بیشتر می‌کند. بنابراین، بالا رفتن دما ممکن است نخستین نشانه بیماری باشد و به تشخیص عفونت یا بیماری کمک کند.
برای برخی بیماری‌ها، «منحنی‌های تب» معمول، یعنی الگوهای افزایش و کاهش دما در زمان‌های مشخص، توصیف شده‌اند. برای نمونه، حصبه و مالاریا الگوهای تب مشخصی دارند که به تشخیص کمک می‌کنند.
دماسنج‌های گوناگونی برای اندازه‌گیری دمای بدن وجود دارند: دهانی، مقعدی، گوشی (تمپانیک)، سطح پوست و پیشانی (تمپورال). هر کدام ممکن است برای سن یا وضعیت مشخصی مناسب‌تر باشند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Santorio Santorio (1561–1636)، Daniel Gabriel Fahrenheit (1686– 1736)، Carl Reinhold August Wunderlich (1815–1877)، Thomas Clifford Allbutt (1836–1925)، Thomas Maclagan (1838–1903)
- موضوع قبلی: ژنتیک Mendel 1865 – پژوهش‌های نخودفرنگی
- موضوع بعدی: جراحی تیروئید 1872 – جایزه نوبل فیزیولوژی 1909
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.