درمان کُندکننده پیشرفت در مولتیپل میلوما

بر اساس نتایج پژوهشی که در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شده است، درمان زودهنگام با لنالیدوماید (Revlimid®) و دگزامتازون در بیماران مبتلا به مولتیپل میلوما با خطر بالا، پیشرفت بیماری را به تأخیر می‌اندازد و طول عمر را افزایش می‌دهد.

مولتیپل میلوما که بیماری بسیار نادری است، سرطان مغز استخوان محسوب می‌شود. علت آن رشد کنترل‌نشده سلول‌های پلاسما، نوعی از گلبول‌های سفید خون که بخشی از سیستم ایمنی هستند، است. سلول‌های پلاسما معمولاً ایمونوگلوبولین‌ها یا پادتن‌های متعلق به سیستم ایمنی را تولید می‌کنند. هنگامی که سلول‌های پلاسما به‌طور کنترل‌نشده تکثیر شده و مقدار بیش از حدی از یک نوع ایمونوگلوبولین تولید می‌کنند، کاهش خطرناکی در سایر ایمونوگلوبولین‌ها رخ می‌دهد. این امر بیمار را در برابر عفونت‌ها آسیب‌پذیر می‌کند. همچنین سلول‌های سرطانی که در مغز استخوان و استخوان‌ها تجمع می‌یابند، با ایجاد تومورهایی که به بافت استخوان آسیب می‌زنند، می‌توانند موجب ضعیف شدن استخوان‌ها و شکستگی شوند.

درمان استاندارد مورد استفاده برای مولتیپل میلوما، تحت نظر گرفتن بیمار تا زمان بروز علائم است. بااین‌حال، چنین رویکردی برای بیمارانی که در معرض خطر بالایی قرار دارند و ممکن است از مداخله زودهنگام سود ببرند، چندان کمک‌کننده نیست.

بر اساس نتایج پژوهشی که در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شده است، درمان زودهنگام با لنالیدوماید (Revlimid®) و دگزامتازون در بیماران مبتلا به مولتیپل میلوما با خطر بالا، پیشرفت بیماری را به تأخیر انداخته و طول عمر را افزایش می‌دهد.

لنالیدوماید که به‌صورت قرص و از راه خوراکی مصرف می‌شود، دارویی است که رشد سلول‌های سرطانی میلوما ایجادشده در مغز استخوان را کُند یا متوقف می‌کند. استفاده از آن همراه با دگزامتازون (کورتเป็น) در بیماران مبتلا به مولتیپل میلوما، در پژوهشی که اخیراً انجام شده است تأیید شده و نتایج آن با افکار عمومی به اشتراک گذاشته شده است.

پژوهشگران مطالعه‌ای را روی 119 بیمار مبتلا به مولتیپل میلوما با خطر بالا که برای درمان یا مشاهده مراجعه کرده بودند، انجام دادند. به بیماران گروه درمان، در فواصل 4 هفته‌ای و به مدت 9 مرتبه، طی روزهای 1 تا 21، روزانه 25 mg لنالیدوماید و علاوه بر آن طی روزهای 1 تا -4 و 12 تا -15، روزانه 20 mg دگزامتازون داده شد. پس از آن، بیماران به مدت 2 سال، هر 28 روز یک‌بار، طی روزهای 1 تا -21، روزانه 10 mg لنالیدوماید دریافت کردند و همچنان تحت نظر بودند. نقطه پایانی اول مطالعه، مشاهده پیشرفت بیماری بود؛ نقطه پایانی دوم نیز پاسخ به درمان، بقای کلی و ایمنی در نظر گرفته شد.

پس از پیگیری متوسط 40 ماهه، مشاهده شد که در گروه درمان در مقایسه با گروه مشاهده، زمان متوسط پیشرفت بیماری کُندتر شده است. به‌طوری‌که در بیماران گروه مشاهده، زمان پیشرفت سرطان به‌طور متوسط 21 ماه بود، درحالی‌که در گروه درمان طی دوره پیگیری هیچ پیشرفتی ثبت نشد. علاوه بر این، بقای 3 ساله در بیماران گروه درمان (%94)، در مقایسه با بیماران گروه مشاهده (%80)، به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافت. در مرحله نخست مطالعه، در بیماران گروه درمان با دستیابی به پاسخ نسبی یا مثبت به میزان %79 موفقیت حاصل شد. پاسخ نسبی یا مثبت به‌دست‌آمده در مرحله بعد، %90 بود.

در نتیجه، درمان به‌خوبی تحمل شد. با وجود مشاهده عفونت دستگاه تنفسی در یک بیمار، در مجموع بیماران شرکت‌کننده در مطالعه، عارضه جانبی مهمی مرتبط با درمان ثبت نشد.

بر این اساس، داده‌های به‌دست‌آمده از نتایج مطالعه تأیید می‌کنند که درمان زودهنگام در بیماران مبتلا به مولتیپل میلوما با خطر بالا، پیشرفت بیماری را به تأخیر می‌اندازد و طول عمر را افزایش می‌دهد. نتایج مثبت به‌دست‌آمده در چنین نوع دشواری از سرطان باید موفقیت تلقی شده و زمینه‌ساز پژوهش‌های بیشتر باشد.