Enhertu برای سرطان پستان HER2 کم و بسیار کم، تأیید FDA گرفت

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) در 27 ژانویهٔ 2025، برای بیمارانی که سرطان پستان HER2 کم یا HER2 بسیار کمِ غیرقابل‌جراحی یا متاستاتیک دارند و پیش‌تر در وضعیت متاستاتیک دست‌کم یک نوع درمان غدد درون‌ریز دریافت کرده‌اند، تراستوزوماب دروکستکان (T-DXd؛ Enhertu) را تأیید کرد.

این تصمیم مهم بر پایهٔ نتایج مطالعهٔ فاز 3 DESTINY-Breast06 گرفته شد. مطالعه، T-DXd را با شیمی‌درمانی منتخب پژوهشگر در بیماران سرطان پستان پیشرفته یا متاستاتیکِ گیرندهٔ هورمونی (HR) مثبت و HER2 کم یا HER2 بسیار کم مقایسه کرد.

FDA همچنین آزمایش آنتی‌بادی اولیهٔ مونوکلونال خرگوشی PATHWAY anti-HER-2 (4B5) شرکت Ventana را به‌عنوان ابزار تشخیصی همراه، برای شناسایی بیماران سرطان پستان HER2-ultralow (رنگ‌پذیری غشایی با IHC 0) جهت درمان با Enhertu تأیید کرد. این آزمایش پیش‌تر برای شناسایی سرطان پستان HER2-low (IHC 1+ یا IHC 2+/FISH-) جهت درمان با Enhertu تأیید شده بود.

HER2 کم و HER2 بسیار کم؛ چه معنایی دارند؟

وضعیت HER2، نشانگر زیستی مهمی در سلول‌های سرطان پستان برای اندازه‌گیری مقدار Human Epidermal Growth Factor Receptor 2 (HER2) است؛ پروتئینی که میزان آن ارزیابی می‌شود. HER2 کم و HER2 بسیار کم دسته‌های تازه‌ای هستند که در پژوهش‌ها برای شناخت بهتر زیرگروه‌های سرطان پستان HER2 منفی و گسترش گزینه‌های درمان شکل گرفته‌اند. تعریف‌های فعلی این دسته‌ها عبارت‌اند از:

HER2 کم (HER2-Low)

• تعریف: وضعیت HER2 کم یعنی پروتئین HER2 در آزمایش ایمونوهیستوشیمی (IHC)، به‌صورت 1+ یا 2+ یافت می‌شود، اما تکثیر ژن HER2 در آزمایش هیبریداسیون درجا (ISH) منفی است.
• ویژگی‌های بالینی: این گروه معمولاً بیماران گیرندهٔ هورمونی (HR) مثبت را در بر می‌گیرد و نشان‌دهندهٔ وضعیتی است که بیان HER2 مشخص است، اما به دستهٔ مثبت نمی‌رسد.

HER2 بسیار کم (HER2-Ultralow)

• تعریف: وضعیت HER2 بسیار کم یعنی پروتئین HER2، تنها در کمتر از 10% سلول‌های تومور با رنگ‌پذیری غشایی ضعیف یا ناکامل یافت شود. امتیاز IHC را می‌توان بین 0 و 1+ در نظر گرفت.
• ویژگی‌های بالینی: تومورهای HER2 بسیار کم، معمولاً ویژگی‌های بالینی‌پاتولوژیک متفاوتی از تومورهای HER2 کم یا HER2 منفی (HER2-null) دارند. برای نمونه:
  • شاخص تکثیر Ki-67 بالاتر (تکثیر سریع سلولی).
  • نتایج جراحی و درمان متفاوت بر حسب وضعیت هورمونی.

HER2 بدون بیان (Null)

• تعریف: HER2 null وضعیتی است که بیان HER2 در آن اصلاً شناسایی نمی‌شود؛ یعنی سلول‌ها رنگ‌پذیری HER2 ندارند.
• ویژگی‌های بالینی: مثبت بودن گیرندهٔ هورمونی در تومورهای HER2 null کمتر از تومورهای HER2 بسیار کم و HER2 کم دیده می‌شود.

تأیید FDA بر پایهٔ مطالعهٔ DESTINY-Breast06

سرطان پستان شایع‌ترین سرطان زنان در جهان است و لزوم توسعهٔ مداوم گزینه‌های درمان را نشان می‌دهد. تراستوزوماب دروکستکان تاکنون تنها به‌عنوان گزینه‌ای با اثربخشی اثبات‌شده در تومورهای HER2 مثبت یا HER2 کم استفاده شده بود. اما کاربرد تازهٔ آن در تومورهای گیرندهٔ هورمونی (HR) مثبت و بیماران دارای بیان HER2 کم یا HER2 بسیار کم بررسی می‌شود و مطالعات اثربخشی در این زمینه‌ها محدودند. نیاز به درمان‌های مؤثر و قابل‌تحمل در خطوط بعدی، به‌ویژه برای این گروه‌ها، اهمیت این مطالعه را برجسته می‌کند.

طراحی و روش مطالعه

در مطالعهٔ فاز III DESTINY-Breast06، در مجموع 866 بیمار سرطان پستان متاستاتیکِ HR مثبت و HER2 کم یا HER2 بسیار کم، که پس از دست‌کم یک درمان غدد درون‌ریز پیشرفت بیماری داشتند، به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند:

1. گروه تراستوزوماب دروکستکان (T-DXd): این گروه با کونژوگهٔ آنتی‌بادی-داروی T-DXd درمان شد.
2. گروه شیمی‌درمانی: این گروه شیمی‌درمانی استانداردِ منتخب پزشک را دریافت کرد.

بیماران قبلاً هیچ شیمی‌درمانی دریافت نکرده بودند و به‌علت بی‌پاسخی به درمان غدد درون‌ریز وارد مطالعه شدند. مطالعه، اثربخشی T-DXd را بر بقای بدون پیشرفت (PFS) و دیگر پیامدها بررسی کرد.

نتایج؛ افزایش چشمگیر بقای بدون پیشرفت

از بیماران، 713 نفر HER2 کم و 153 نفر HER2 بسیار کم داشتند.

نتایج نشان داد T-DXd بقای بدون پیشرفت (PFS) را به‌طور چشمگیر افزایش می‌دهد:

• گروه T-DXd: میانهٔ بقای بدون پیشرفت 13.2 ماه محاسبه شد.
• گروه شیمی‌درمانی: میانهٔ بقای بدون پیشرفت تنها 8.1 ماه بود.

این یافته نشان می‌دهد T-DXd در مقایسه با شیمی‌درمانی، پیشرفت سرطان را 38% کاهش می‌دهد (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ، 0.62؛ فاصلهٔ اطمینان 95%، 0.52 تا 0.75؛ P<0.001).

همچنین T-DXd در تمام زیرگروه‌های بیماران، به‌ویژه افراد دارای پیشرفت سریع پس از درمان غدد درون‌ریز (<6 ماه)، مؤثر بود؛ موضوعی که امیدبخش بودن آن را برای گروه گسترده‌ای از بیماران نشان می‌دهد.

عوارض

در 52,8% گروه تراستوزوماب دروکستکان و 44,4% گروه شیمی‌درمانی، عوارض درجهٔ 3 یا بالاتر رخ داد. بیماری بینابینی ریه (ILD) یا پنومونیت در 49 بیمار (11,3%) گروه تراستوزوماب دروکستکان ایجاد شد که 3 مورد درجهٔ 5 بود. در مقابل، در گروه شیمی‌درمانی فقط 1 بیمار (0,2%) پنومونیت درجهٔ 2 داشت.