گلوله‌های جادویی Ehrlich در 1910 – هدف: گیرنده‌های شیمیایی
در سال 1900، داروهای بسیار کمی برای مبارزه با بیماری‌های عفونی وجود داشت. یکی از نمونه‌های مشهور، کینین است که اروپا از سال 1630 برای درمان مالاریا استفاده می‌کرد؛ بیماری‌ای که انگلی تک‌یاخته‌ای با انتقال توسط پشه‌ها آن را ایجاد می‌کند.
جیوه نیز از سال 1495 برای درمان سیفلیس، یک بیماری باکتریایی منتقله از راه جنسی، استفاده شده است. اما درمان‌های جیوه‌ای می‌توانستند برای انسان بسیار سمی باشند. از این رو، جست‌وجو برای عوامل شیمیایی‌ای ادامه داشت که ضمن محافظت از بیمار در برابر علت‌های بیماری، در برابر عوامل عفونت سمیت انتخابی نشان دهند. کارهای دانشمند آلمانی Paul Ehrlich، یکی از بنیان‌گذاران مشهور شیمی‌درمانی مدرن، پیشگام این جست‌وجو بود. البته جست‌وجوی بسیار نظام‌مند Ehrlich برای چنین مواد شیمیایی سودمندی، پیش از شناسایی میکروارگانیسم‌های مرتبط با بیماری و طرح نظریه بیماری در اواخر سال‌های 1800 امکان‌پذیر نبود.
Ehrlich به عامل ایجاد سیفلیس، یعنی Treponema pallidum و ترکیبات آرسنیکی که می‌توانستند آن را به طور انتخابی از بین ببرند، توجه ویژه‌ای داشت. Ehrlich هر روز گروه بزرگ پژوهشگرانش را به آزمایش شمار فراوانی از ترکیبات آرسنیک هدایت می‌کرد.
در سال 1909، باکتری‌شناس ژاپنی Sahachiro Hata که در آزمایشگاه Ehrlich کار می‌کرد و در آزمایش روی خرگوش‌های مبتلا به سیفلیس مهارت داشت، هنگام آزمایش ترکیب آرسنیک شماره 606 دریافت که این ماده علیه سیفلیس مؤثر است. Ehrlich در سال 1910 کشف 606 را به جهان اعلام کرد. ماده 606 با نام تجاری Salvarsan، نخستین موفقیت عملی جست‌وجوی Ehrlich برای عوامل شیمی‌درمانی بود که آن‌ها را گلوله‌های جادویی می‌نامید.
تشبیه گلوله جادویی به این باور Ehrlich اشاره دارد که چنین داروهایی، بدون آسیب به سلول‌های میزبان، مانند سلاح‌هایی انتخابی عمل می‌کنند که گیرنده‌های شیمیایی خاص موجود روی انگل را هدف می‌گیرند.
به گفته نویسنده علمی John Simmons، «در حالی که Louis Pasteur و Robert Koch نظریه بیماری را توسعه می‌دادند، Paul Ehrlich مسئول تعمیم این دیدگاه بود که بیماری در اساس ماهیتی شیمیایی دارد.»
جالب آنکه برخی مقام‌های کلیسا با گلوله جادویی Ehrlich مخالفت کردند، با این استدلال که بیماری‌های منتقله از راه جنسی، مجازاتی الهی برای بی‌اخلاقی هستند. در دهه 1940، استفاده از پنی‌سیلین برای درمان سیفلیس آغاز شد.
توضیح تصویر نوشته: سیفلیس بیماری‌ای منتقله از راه جنسی است که باکتری Treponema pallidum آن را ایجاد می‌کند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Paul Ehrlich (1854–1915)، Sahachiro Hata (1873–1938)
- موضوع پیشین: کلرزنی آب آشامیدنی 1910 – ضدعفونی‌کننده‌ای مؤثر
- موضوع بعدی: گزارش Flexner در 1910 – انقلابی در آموزش پزشکی
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.