مطالعه سرطان مثانه در ESMO 2025 با تشویق ایستاده روبهرو شد

در این مقاله
ESMO 2025 (برلین) | سمپوزیوم ریاست کنگره — در یکی از معتبرترین نشستهای جامعه سرطانشناسی، نتایج مطالعه KEYNOTE-905 / EV-303 اعلام شد. در سرطان مثانه با گسترش به لایه عضلانی، این پیشرفت که سالها انتظارش میرفت، در بیماران نامناسب برای سیسپلاتین نشان داد درمان پیرامون جراحی، یعنی پیش و پس از عمل، با انفورتوماب ودوتین + پمبرولیزوماب در مقایسه با جراحی مزیت بقای چشمگیری دارد. تشویق ایستاده تمام سالن در پایان ارائه، نمادی بود از اینکه این نتیجه فقط موفقیت فاز 3 نیست، بلکه آغاز دورهای تازه در درمان سرطان مثانه است.
چرا اینقدر مهم است؟
سرطان مثانه مهاجم به عضله (MIBC، سرطان مثانه با تهاجم به عضله) یکی از دشوارترین حوزههای سرطانشناسی ادراری است. سالها رویکرد استاندارد، همراهکردن سیستکتومی رادیکال، یعنی جراحی برداشت مثانه، با شیمیدرمانی نئوادجوانت مبتنی بر سیسپلاتین پیش از جراحی بود. اما واقعیت تلخ بالینی این بود که حدود 40% بیماران نمیتوانستند سیسپلاتین بگیرند. این گروه بهعللی مانند اختلال عملکرد کلیه، نارسایی قلبی یا سن بالا، از مؤثرترین گزینه درمانی محروم بودند و ناچار به جراحی تنها اکتفا میکردند.
ازاینرو، سالها جملهای در منابع سرطان مثانه تکرار میشد: «برای بیمارانی که نمیتوانند سیسپلاتین بگیرند، گزینهای واقعاً مؤثر وجود ندارد.» اگرچه در اوایل دهه 2020، ایمنیدرمانی ادجوانت، مانند CheckMate-274 با نیوولوماب، امید ایجاد کرد، این اثر فقط به زیرگروههای پرخطر و PD-L1 مثبت محدود مانده بود.
دقیقاً در همین نقطه، هنگامی که نتایج مطالعه KEYNOTE-905 / EV-303 در ESMO 2025 اعلام شد، سالن مرکز کنگره برلین لحظهای ساکت شد. دادههای بعدی، یعنی کاهش خطر تا 60% برای بقای بدون رویداد و 50% برای بقای کلی، نهفقط بهعنوان معناداری آماری، بلکه آغاز دورهای تازه در تاریخ سرطانشناسی پزشکی تعبیر شد. وقتی در اسلاید سخنران، دکتر کریستوف وولستکه، عبارت «استانداردی تازه برای MIBC نامناسب برای سیسپلاتین» ظاهر شد، حدود 5000 نفر حاضر در سالن ایستاده تشویق کردند. در این گروه که مدتها «درمانناپذیر» تلقی میشد، برای نخستین بار، هم پیش و هم پس از جراحی، درمان سیستمیک ترکیبی موجب افزایش طول عمر شده بود.
نقاط عطف تاریخی: تکامل 20 ساله درمان سرطان مثانه
درمان سرطان مثانه مهاجم به عضله (MIBC) در 20 سال گذشته تحولی آرام اما بنیادی داشته است. خط زمانی زیر نشان میدهد چگونه این حوزه از شیمیدرمانی به ایمنیدرمانی و سپس به «عصر تازه» ترکیب کونژوگههای آنتیبادی–دارو با ایمنیدرمانی رسیده است.
| سال | پیشرفت | اثر بالینی |
|---|---|---|
| 2003 | شیمیدرمانی نئوادجوانت با رژیم MVAC، شامل متوترکسات–وینبلاستین–آدریامایسین–سیسپلاتین، بهعنوان استاندارد پذیرفته شد. | نخستین افزایش بقا با درمان مبتنی بر سیسپلاتین پیش از جراحی نشان داده شد. |
| 2010 | ترکیب جمسیتابین–سیسپلاتین (GC) به استاندارد تازه با تحملپذیری بهتر تبدیل شد. | سمیت کاهش یافت، اما گروه نامناسب برای سیسپلاتین همچنان بدون درمان ماند. |
| 2016 | عصر ایمنیدرمانی در مرحله متاستاتیک با مهارکنندههای PD-1/PD-L1، یعنی پمبرولیزوماب و آتزولیزوماب، آغاز شد. | مهارکنندههای نقاط وارسی ایمنی، جایگزین درمانی بدون پلاتین را مطرح کردند. |
| 2021 | با مطالعه CheckMate-274، نیوولوماب ادجوانت در بیماران پرخطر PD-L1 مثبت تأیید شد. | ایمنیدرمانی برای نخستین بار وارد مرحله درمان با قصد بهبودی قطعی شد. |
| 2025 | KEYNOTE-905 / EV-303 نشان داد درمان پیرامون جراحی با انفورتوماب ودوتین + پمبرولیزوماب بقا را افزایش میدهد. | این نتیجه که در سمپوزیوم ریاست کنگره ایستاده تشویق شد، آغاز دورهای تازه در درمان MIBC تلقی شد. |
حوزهای که 20 سال پیش فقط به سیسپلاتین محدود بود، امروز با ترکیب قدرتمند ایمنیدرمانیها و کونژوگههای آنتیبادی–دارو، به دوران زیستی کاملاً تازهای قدم میگذارد.
طراحی مطالعه
در مطالعه تصادفیسازیشده فاز 3 با نام KEYNOTE-905 / EV-303، 344 بیمار MIBC نامناسب برای سیسپلاتین به دو گروه تقسیم شدند:
- گروه آزمایشی: در دوره نئوادجوانت و ادجوانت، انفورتوماب ودوتین (EV) + پمبرولیزوماب + جراحی استاندارد؛ سیستکتومی رادیکال + برداشت غدد لنفاوی لگنی
- گروه کنترل: فقط درمان جراحی
پیامدهای اصلی، بقای بدون رویداد (EFS) و بقای کلی (OS) بودند.
یافتههای اصلی
| شاخص | EV + پمبرولیزوماب | جراحی | آمار |
|---|---|---|---|
| EFS (میانه) | به آن نرسید (NR) | 15.7 ماه | HR 0.40 (فاصله اطمینان 95%: 0.28–0.57، p<0.0001) |
| OS (میانه) | به آن نرسید (NR) | 41.7 ماه | HR 0.50 (فاصله اطمینان 95%: 0.33–0.74، p=0.0002) |
| پاسخ کامل پاتولوژیک (pCR) | 57.1% | 8.6% | تفاوت: 48.3% (p<0.000001) |
این میزان پاسخ بهطور چشمگیری از پاسخ شیمیدرمانی نئوادجوانت متعارف مبتنی بر سیسپلاتین بیشتر است (Discov Oncol 2025;16:1197).
ایمنی و انتخاب بیمار
عوارض درجه ≥3 در گروه EV + پمبرولیزوماب در 71.3% و در گروه کنترل در 45.9% دیده شد. شایعترین عوارض اختصاصی گزارششده:
- ناشی از EV: راش پوستی، نوروپاتی محیطی و افزایش قند خون
- ناشی از پمبرولیزوماب: کمکاری تیروئید و واکنشهای شدید پوستی
بنابراین، بیماران دارای نوروپاتی شدید یا دیابت کنترلنشده ممکن است برای EV و افراد دارای بیماری خودایمنی فعال، برای پمبرولیزوماب نامزد مناسبی نباشند.
اثر بالینی و نگاه به آینده
در مطالعه فقط 67% بیماران توانستند پس از سیستکتومی درمان ادجوانت را آغاز کنند. ازاینرو، درک سهم نسبی درمان پیش و پس از جراحی اهمیت دارد. پایش ctDNA در آینده میتواند به تعیین نیاز به درمان ادجوانت کمک کند.
همچنین، در گروه نامناسب برای سیسپلاتین، تبدیل احتمالی رژیم EV + pembrolizumab به استاندارد تازه، بر راهبردهای خط اول درمان در مرحله متاستاتیک آینده نیز اثر خواهد گذاشت.
نکات قابل توجه
- درمان پیرامون جراحی مانع عمل نشد، اما عوارض باید با دقت مدیریت شوند.
- برای نخستین بار، افزایش معنادار OS به گروه نامناسب برای سیسپلاتین ارائه میشود.
- نقش ترکیب تازه با مطالعات در حال انجام VOLGA (NCT04960709) و KEYNOTE-B15/EV-304 (NCT04700124) روشنتر خواهد شد.
💬 دیدگاه آکادمی DROZDOGAN
با ترکیب انفورتوماب ودوتین + پمبرولیزوماب، گامی مهم دیگر در مسیر بهبودی قطعی برداشته شد. این ترکیب نهفقط در بیماری متاستاتیک، بلکه در سرطان مثانه موضعیپیشرفته مهاجم به عضله نیز ظرفیت تحول دارد. افزایش چشمگیر میزان پاسخ کامل پاتولوژیک (57%) نشان میدهد ایمنیدرمانی در ترکیب با ADCها چه همافزایی قدرتمندی میتواند ایجاد کند.
چند سال آینده مشخص میکند آیا این رویکرد در بیماران مناسب برای سیسپلاتین نیز اثر مشابه دارد یا نه. اگر چنین باشد، شاید به پایان دوران «پیش از شیمیدرمانی» در درمان سرطان مثانه نزدیک شده باشیم.

آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.