نقطه عطف در درمان تومورهای نورواندوکرین؛ داروهای ضد رگ‌زایی

تازه‌ترین نوآوری‌ها در درمان تومورهای نورواندوکرین (NETها) به‌ویژه برای NETهای متاستاتیک لوزالمعده و تومورهای پیشرفته با درجه پایین، پیشرفت‌های امیدبخشی ایجاد می‌کنند. داده‌های ارائه‌شده در کنگره ESMO 2024 نشان دادند که سه داروی تازه ضد رگ‌زایی ممکن است علیه تومورهای نورواندوکرین مؤثر باشند.

تومور نورواندوکرین چیست؟ انواع و سیر بیماری

تومورهای نورواندوکرین (NETها)، تومورهای نادری با منشأ سلول‌های نورواندوکرین هستند که ویژگی‌های هر دو نوع سلول عصبی و ترشح‌کننده هورمون را دارند. فراوانی آن‌ها حدود 5-6 مورد تازه در هر 100000 نفر گزارش شده است. شایع‌ترین تومورهای نورواندوکرین در دستگاه گوارش، به‌ویژه روده باریک، معده، لوزالمعده و رکتوم، و نیز ریه ایجاد می‌شوند. اگرچه معمولاً در گروه سنی 50-60 سال شایع‌ترند، ممکن است در هر سنی رخ دهند.

تومورهای نورواندوکرین از تومورهای با درجه پایین و تمایز خوب تا کارسینوم‌های نورواندوکرین با درجه بالا و رشد سریع متنوع هستند. سیر بیماری به نوع، گسترش، مرحله و درجه تومور بستگی دارد. NETهای تشخیص‌داده‌شده در مرحله اولیه سیر بهتری دارند، اما در موارد متاستاتیک مدت بقا معمولاً کوتاه است. بااین‌حال، در سال‌های اخیر با درمان‌های مولکولی و هدفمند بهبودهایی حاصل شده است.

موضوع مرتبط: نشانه‌ها، مراحل و درمان تومور نورواندوکرین

نامزد دارویی تازه: CVM-1118

در پژوهش فاز IIa تک‌بازویی، عامل خوراکی ضد تقلید عروق CVM-1118 در مقایسه با درمان‌های هدفمند موجود، نمایه ایمنی و تحمل‌پذیری بهتری نشان داد. در 43 بیمار NET پیشرفته که به درمان استاندارد پاسخ نداده بودند، میانه بقای بدون پیشرفت (PFS) برابر با 10.5 ماه بود. این مدت از بازه 4-6 ماه مشاهده‌شده در گروه‌های دارونمای درمان‌های موجود مانند سونیتینیب و اورولیموس طولانی‌تر بود. در تحلیل زیرگروه استفاده از CVM-1118 همراه با آنالوگ سوماتواستاتین، میانه PFS تا 22.4 ماه رسید. دکتر Louis de Mestier گفت این نتایج به پژوهش بیشتری نیاز دارند، اما امیدبخش هستند.

شکل. درمان CVM-1118 در پژوهش فاز IIa بیماران NET پیشرفته، در مقایسه با داده‌های تاریخی دارونما، PFS به‌طور چشمگیری طولانی‌تر داشت (کنگره ESMO 2024، چکیده شماره 1145MO).

ترکیب راموسیروماب و داکاربازین: گزینه‌ای امیدبخش

پژوهش فاز II موسوم به RamuNET، ترکیب راموسیروماب و داکاربازین را در NETهای متاستاتیک لوزالمعده با درجه 1-3 ارزیابی کرد. در 45 بیمار، میزان کنترل بیماری در 6 ماه، 71.1% گزارش شد. دکتر de Mestier گفت این ترکیب‌ها، مانند ترکیب استرپتوزوتوسین و بواسیزوماب، راهبردهای امیدبخشی ارائه می‌کنند. بااین‌حال، به دلیل نبود گروه کنترل، تعیین قطعی هم‌افزایی واقعی ترکیب دشوار است.

کابوزانتینیب و NETهای با درجه تکثیر پایین

پژوهش CABONEN اثربخشی و ایمنی کابوزانتینیب را در بیماران NET با درجه تکثیر پایین بررسی کرد. میانه PFS برابر با 6.7 ماه بود؛ اما وجود کارسینوم نورواندوکرین در برخی بیماران و درمان قبلی 71% از آن‌ها ممکن است پایین بودن نتایج را توضیح دهد. همچنین 37 عارضه جانبی جدی مشاهده شد که 3 مورد به مرگ منجر شدند. دکتر de Mestier بر احتمال مشکل‌ساز بودن تحمل‌پذیری کابوزانتینیب تأکید کرد.

راهبردهای آینده برای عوامل ضد رگ‌زایی

دکتر de Mestier درباره طراحی این پژوهش‌ها گفت معیارهای مرحله‌بندی RECIST مورد استفاده برای عوامل ضد رگ‌زایی، گاهی کافی نیستند. او همچنین بر نیاز به زیست‌نشانگرهای تازه و تحلیل پلاسما برای پیش‌بینی اثربخشی این عوامل در درمان NET تأکید کرد. او با اشاره به نیاز به زیست‌نشانگرهای پلاسما و تصویربرداری، گفت برای تعیین عوامل قابل‌استفاده پس از ایجاد مقاومت، پژوهش‌های راهبردی بیشتری لازم است.

نتیجه‌گیری

عوامل تازه ضد رگ‌زایی برای تومورهای نورواندوکرین، به‌ویژه در بیماران پیشرفته و متاستاتیک، نتایج امیدبخشی دارند. بااین‌حال، برای وارد کردن آن‌ها به عملکرد بالینی و افزایش اثربخشی، پژوهش بیشتری لازم است.