نشانه تازه سرطان برای تومورهای با منشأ نامشخص: پریکاردیت، التهاب پرده قلب

بر اساس مطالعات جدید، پریکاردیت، یعنی التهاب پرده قلب، ممکن است نشانه زودرس سرطان باشد. در این مطالعه دانمارکی مشاهده شد 3 ماه پس از ایجاد پریکاردیت، خطر سرطان، بهویژه نوع غیرهوچکینِ لنفوم، سرطان ریه و لوسمی میلوئید افزایش مییابد.
پریکاردیت التهاب پردههای پیرامون قلب است. بسته به وجود یا نبود مایع غیرطبیعی میان این پردهها، یعنی افیوژن پریکارد، به دو نوع فیبرینی یا خشک و همراه افیوژن یا مرطوب تقسیم میشود. افیوژن به معنای تجمع مایع در حفرههای بدن است. افیوژن پریکارد، تجمع بیش از حد مایع میان دو لایه پریکاردِ اطراف قلب است. در بیماران مشکوک، تشخیص پریکاردیت با آزمایش خون و سونوگرافی قلب، اکوکاردیوگرام یا EKO، یا دیگر روشهای تصویربرداری انجام میشود.

بر اساس نتایج مطالعه، تصور میشود پریکاردیت همراه افیوژن بیشتر با سرطان ارتباط دارد. باید گفت مهمترین نشانههای پریکاردیت با افیوژن پریکارد ظاهر میشوند، اما علاوه بر نوع همراه افیوژن، پریکاردیت فیبرینی نیز عامل خطر است. پس از این یافتهها، دکتر اریک بوتکر، سرپرست مطالعه، میگوید پزشکان باید در بیمارانی که پریکاردیت داشتهاند، خطر بروز سرطان را نیز در نظر بگیرند.
در این مطالعه بین سالهای 1994-2013، تعداد 13.759 بیمار بدون تشخیص قبلی سرطان که پریکاردیت حاد با شروع ناگهانی داشتند، پیگیری شدند. از این میان، 1550 نفر در سالهای بعد تشخیص سرطان گرفتند. وقتی این بیماران با 1070 بیمار با تشخیص معمول سرطان مقایسه شدند، بروز سرطان در افراد دارای سابقه پریکاردیت 1.5 برابر بیشتر بود. این افزایش عمدتاً در سرطان ریه، کلیه، مثانه، لنفوم، لوسمی و سرطانهای متاستاتیک دیده شد. از 1550 بیمار دارای پریکاردیت که در سالهای بعد به سرطان مبتلا شدند، در 376 نفر سرطان طی 3 ماه نخست بروز کرد و بیش از نیمی از این بیماران، یعنی 210 نفر، سرطان ریه داشتند. همچنین در بازه 3 ماهه، خطر بروز سرطان در بیماران مبتلا به پریکاردیت نسبت به جمعیت عادی 12 برابر بیشتر بود.
در 3 ماه نخست، افزایش خطر سرطانهای هماتولوژیک، یعنی منشأگرفته از خون و مغز استخوان، برجستهتر بود. برای لنفوم غیرهوچکین افزایش خطر 30 برابری و برای لوسمی میلوئید افزایش خطر 49 برابری مشاهده شد.
پژوهشگران با مقایسه 1550 بیمار با 7664 بیمار مبتلا به سرطان که سابقه پریکاردیت نداشتند، دریافتند بقای 3 ماهه در بیماران سرطانی دارای سابقه پریکاردیت %80 و در بیماران بدون سابقه آن %86 بود.
نتیجه اصلی مطالعه این است که موارد تازهتشخیصدادهشده بیماریهای قلبیعروقی، بهویژه پریکاردیت، ممکن است نشانه زودرس بعضی سرطانها باشند. پرسش دیگر این است که آیا پریکاردیت نشانه سرطان است یا علامتی برای بررسی علت زمینهای؟ هنوز پاسخ این پرسش مشخص نشده است.
JAMA Cardiologyنیز پیشتر مطالعهای منتشر کرده بود که در آن درباره یک اختلال شایع ریتم قلب، یعنی احتمال ارتباط میان فیبریلاسیون دهلیزی و سرطان صحبت شده بود. پس از این یافتهها، تصور میشود ممکن است میان بیماریهای قلبیعروقی و تشخیص سرطان در آینده ارتباطی وجود داشته باشد.
اگرچه علت دقیق این ارتباط مشخص نیست، نقش التهاب در ایجاد پریکاردیت و سرطان، آن را بهعنوان علت احتمالی مطرح میکند. ارتباط قوی میان این دو دیده میشود. موضوعی که باید پس از این بررسی شود این است که آیا ایجاد پریکاردیت نشان میدهد چیزی در بدن درست پیش نمیرود، یا نشانگری است که بررسی دقیقتر سرطان را لازم میکند؟
با توجه به این اطلاعات، پریکاردیت ممکن است نخستین نشانه سرطانهایی با منشأ نامشخص باشد. همچنین، اگرچه این ارتباط در پریکاردیت فیبرینی هم دیده میشود، عامل خطر اصلی نوع همراه افیوژن است. فکر میکنیم در آینده آگاهی درباره احتمال سرطان در بیماران تازهتشخیصدادهشده با پریکاردیت افزایش یابد.
منابع
Pericarditis as a Marker of Occult Cancer and a Prognostic Factor for Cancer Mortality.
Circulation. 2017
2. Eva B. Ostenfeld, Rune Erichsen, Lars Pedersen et. al.
Atrial Fibrillation as a Marker of Occult Cancer.
PLoS One. 2014
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.