پیوند بافت 1597؛ بازسازی روح و تن

در 1597، جراح ایتالیایی Gaspare Tagliacozzi نوشت: "همهٔ اجزای چهره را که آفرینش داده یا سرنوشت گرفته است، نه‌فقط برای زیبایی، بلکه برای ساختن روح و کمک به جان فرد آسیب‌دیده، گرد می‌آوریم، بازسازی و خلق می‌کنیم." افزون بر چند جراح هندی باستانِ پیش از او، Tagliacozzi نیز کوشید بینی مصنوعی بسازد و نقطهٔ عطف جالبی در تاریخ پیوند پوست شد. این روش‌ها برای جایگزینی بافت ازدست‌رفته بر اثر سوختگی و زخم بودند. او فلپ پوست بازوی بیمار را نیمه جدا و به محل بینیِ ازدست‌رفته می‌دوخت. بازو بیش از یک هفته با بند به صورت بسته می‌ماند. پس از ترمیم، فلپ از بازو جدا و بینی تازه به شکل دلخواه درمی‌آمد.

در 1869، جراح سوئیسی Jacques-Louis Reverdin، قطعه‌های کوچک کاملاً جداشده از یک بخش بدن را مانند «بذر» در محل بی‌پوست گذاشت. پوست از این پیوندهای ریز، آهسته رشد و گسترش یافت. در 1874، جراح آلمانی Carl Thiersch روشی با برش بسیار نازک اپیدرم، لایهٔ بیرونی پوست، و درم زیر آن، لایهٔ میان اپیدرم و بافت زیرپوست، شرح داد.

جراح انگلیسی Peter Medawar در پژوهش پیشگام نشان داد پیوند پوست از خویشاوند نزدیک، موفق‌تر است؛ مثلاً پوست خواهر یا برادر از خویشاوند دور مفیدتر است. اما در آغاز دههٔ 1950، به جنین موش، سلول بافت موش بالغِ غیرخویشاوند تزریق و کشف کرد پس از تولد می‌توانند پیوند پوست اهداکننده را بپذیرند. به این ترتیب دریافت چگونه ایمنی جنین را تغییر دهد تا بافت اهداشده، بیگانه تلقی و رد نشود.

توضیح تصویر نوشته: طرحی از De curtorum chirurgia per insitionem اثر Gaspare Tagliacozzi (1597). بند آبی، بازو را به صورت ثابت می‌کند و برای رشد پوست پیرامون بینی زمان می‌دهد.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده: Gaspare Tagliacozzi (1546–1599), Karl (or Carl) Thiersch (1822– 1895), Jacques-Louis Reverdin (1842–1929), Sir Peter Brian Medawar (1915–1987)

• موضوع پیشین: فورسپس زایمان 1580؛ کشمکش میل پول و شهرت با زندگی
• موضوع بعدی: بررسی طب سوزنی 1601؛ باور کهن به دارونما