بررسی طب سوزنی 1601؛ باور کهن به دارونما

طب سوزنی فرو کردن سطحی سوزن در نقاط مختلف بدن، موسوم به نقاط طب سوزنی، است. گرچه در نوشتهٔ چین باستان دیده می‌شود، به نوشتهٔ «Huangdi Neijing» ما نگاه کنید، شاید به عصر حجر برسد. اثر دکتر Yang Jizhou در دوران دودمان Ming (1368-1644)، The Great Compendium of Acupuncture and Moxibustion، «خلاصهٔ بزرگ طب سوزنی و موکسا»، منتشرشده در 1601، بنیاد متن‌های مدرن چینیِ توصیف طب سوزنی و مجموعهٔ گستردهٔ نقاط آن است. موکسا شامل سوزاندن گیاه درمنه برای تولید گرماست.

گرچه طب سوزنی با مقداری موفقیت برای مهار تهوع و درد به کار رفته، چند مقالهٔ علمی نتیجه گرفته‌اند این موفقیت عمدتاً با اثر دارونما ممکن است و پژوهش بیشتری لازم است. مثلاً درمان ساختگی با سوزن در محل «نامناسب» یا سوزنِ واردنشده به پوست، گاهی همان اثر نقاط درست را می‌دهد. بااین‌حال دارونما شاید تاحدی با برانگیختن اندورفین مغز، مسکن طبیعی، تسکین واقعی فراهم کند.

طبق نظریهٔ کلاسیک طب سوزنی، سلامت با نوعی «انرژی حیاتی» روان، qi و تعادل دو نیروی مکمل یا اصل، yin و yang، کنترل می‌شود. طب سنتی چین برای دست‌کاری qi از فشار، گرما و سوزن در نقاط استفاده می‌کند. متن‌های کلاسیک، بیشتر نقاط را در 12 مریدین اصلی و دو مریدین دیگر با جریان qi توصیف می‌کنند. جالب است مریدین‌های طب سنتی چین، با ممنوعیت بررسی جسد، ظاهراً معادل دقیقی در زیست‌شناسی مدرن ندارند.

The Great Compendium متن‌های پیشین و سنت نانوشته را ترکیب کرد. به گفتهٔ Yang Jizhou، «هرچه Qi زودتر برسد، اثر زودتر است. اگر qi سرانجام نرسد، بیمار درمان‌پذیر نیست.» طب سوزنی در 1929 در چین به سود پزشکی غربی ممنوع شد، اما دولت در 1949 آن را بازگرداند. در آمریکا، شمار مهمی از بیمه‌های سلامت کارفرمایی، درمان را پوشش می‌دهند.

توضیح تصویر نوشته: مدل سر انسان با نمایش چند نقطهٔ طب سوزنی.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده: Gaspare Tagliacozzi (1546–1599), Karl (or Carl) Thiersch (1822– 1895), Jacques-Louis Reverdin (1842–1929), Sir Peter Brian Medawar (1915–1987)

• موضوع پیشین: پیوند بافت 1597؛ بازسازی روح و تن
• موضوع بعدی: Pietro da Cortona و طرح‌های ماندگارش 1618؛ درمان با علم است، نه تصادف