شیمی‌درمانی سرطان 1946 – انقلابی در درمان سرطان
بسیاری از شیمی‌درمانی‌های سرطان بر جلوگیری از تقسیم سریع، که یکی از ویژگی‌های سلول‌های سرطانی است، استوارند. متأسفانه داروهای شیمی‌درمانی سلول‌های سالم با تقسیم سریع، مانند سلول‌های فولیکول مو، دستگاه گوارش و مغز استخوان را نیز از بین می‌برند.
به‌طور شگفت‌انگیزی، یکی از نخستین داروهای مؤثر ضدسرطان را داروشناسان آمریکایی Alfred Gilman و Louis Goodman در نتیجه پژوهش‌های محرمانه دوران جنگ کشف کردند. در بررسی هزاران نفر که به‌اشتباه در معرض بمب‌های گاز خردل ساخت آمریکا قرار گرفته بودند، مشاهده شد این عامل جنگ شیمیایی به گلبول‌های سفید با رشد سریع آسیب می‌زند. دانشمندان تصور کردند این وضعیت می‌تواند در درمان برخی لنفوم‌ها (سرطان‌های برخی گلبول‌های سفید) سودمند باشد. در 1943، هنگامی که ترکیب نیتروژنی مرتبط به فرد مبتلا به لنفوم غیرهوچکین تزریق شد، Gilman و Goodman کوچک شدن چشمگیر اما موقت توده‌های توموری را مشاهده کردند. دولت در 1946 اجازه انتشار یافته‌ها را داد.
- در 1948، آسیب‌شناس آمریکایی Sidney Farber کشف کرد دارویی به نام متوترکسات، که اثر آنزیم‌های نیازمند ویتامین فولات را مهار می‌کند، در کودکان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد موجب فروکش بیماری می‌شود.
- در 1951، شیمی‌دانان دارویی به نام 6-مرکاپتوپورین (6-MP) سنتز کردند که سنتز DNA را مهار می‌کند و در درمان لوسمی کودکان سودمند است.
- در 1956، متوترکسات به‌طور مؤثر در درمان توموری با سلول‌های جامد به نام کوریوسارکوم در یک زن استفاده شد.
- در 1965 کشف شد که ترکیب داروهای مختلف ضدسرطان می‌تواند سودمند باشد.
- در 1969 گزارش شد داروهای مبتنی بر پلاتین که در DNA پیوند متقاطع ایجاد می‌کنند، مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلول (آپوپتوز) را تحریک می‌کنند.
داروهای شیمی‌درمانی مؤثر بر تقسیم سلول یا سنتز DNA را می‌توان در چند گروه اصلی دسته‌بندی کرد؛
- عوامل آلکیله‌کننده (برای جلوگیری از همانندسازی DNA، رشته‌های DNA را به هم متصل می‌کنند)،
- آنتی‌متابولیت‌ها (بر آنزیم‌های لازم برای سنتز مولکول‌های ضروری رشد و همانندسازی سلول اثر می‌گذارند)،
- آلکالوئیدهای گیاهی (عملکرد میکروتوبول‌های لازم برای تقسیم سلولی را مسدود می‌کنند)،
- مهارکننده‌های توپوایزومراز (الگوهای طبیعی پیچش DNA را مختل می‌کنند)
- آنتی‌بیوتیک‌های ضدتومور (از عملکرد مناسب DNA و RNA جلوگیری می‌کنند)
- درمان‌های هدفمند شامل پادتن‌های مونوکلونالِ قادر به اتصال به اهداف دقیق و برخی مهارکننده‌های آنزیم کیناز هستند.
بسیاری از انواع سرطان که قبلاً کشنده بودند، امروزه قابل‌درمان هستند.
توضیح تصویر مقاله: داروهای وین‌بلاستین و وین‌کریستین گرفته‌شده از گیاه Catharanthus roseus، به‌عنوان عوامل شیمی‌درمانی برای درمان لوسمی و دیگر سرطان‌ها به کار می‌روند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Sidney Farber (1903 – 1973)، Louis S. Goodman (1906 – 2000)، Alfred Gilman (1908 – 1984)
- موضوع قبلی: شانت Blalock – Taussig در 1944 – درمان نشانگان نوزاد کبود
- موضوع بعدی: لوبوتومی 1946 – مداخله در ارتباطات مغز
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.