მოქმედებს თუ არა პოზიტიური განწყობა ძუძუს კიბოს მქონე ადამიანების სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე?
მუდმივად პოზიტიური განწყობის შენარჩუნების ვალდებულების განცდა ჩვენზე ძალიან დიდ ზეწოლას ახდენს. ოჯახში, გარემოცვასა და სოციალურ მედიაში გამუდმებით ამბობენ, რომ კიბოს, განსაკუთრებით ძუძუს კიბოს დასამარცხებლად პოზიტიური განწყობა აუცილებელია. როცა საყვარელ ადამიანს ძუძუს კიბოს დიაგნოზს უსვამენ, ბევრი სწორედ ასე იქცევა. მაგრამ ნამდვილად მუშაობს ეს?
პოზიტიური განწყობა, რა თქმა უნდა, ცხოვრების სასურველი საფუძველი და მისით სიამოვნების მიღების მნიშვნელოვანი ფაქტორია. თუმცა ზოგის აზრით დაავადების დამარცხება მხოლოდ დადებითი ფიქრითაც შეიძლება. კვლევების მიხედვით ასეთი მიდგომები არც კონსტრუქციულია და არც სწორი.
კიბოს მქონე პაციენტს, რომელსაც უკვე აწუხებს მკურნალობის შიში, გვერდითი ეფექტები, ფინანსური წუხილი და ოჯახური ტვირთი, ეს მიდგომა კიდევ მეტ დატვირთვას აგრძნობინებს. თუ შერეული ემოციების მქონე ადამიანს მუდამ პოზიტიურობას მოსთხოვენ და დაავადება არ უმჯობესდება, შეიძლება თავი დამნაშავედ იგრძნოს. ამიტომ პაციენტები ხშირად ვერ უზიარებენ გრძნობებს, რადგან პოზიტიურის საპირისპირო ემოციები აქვთ. ეს მათ უფრო იზოლირებულს ხდის სწორედ მაშინ, როცა მხარდაჭერა სჭირდებათ.
სამწუხაროდ, არც პაციენტებს და არც მათ ახლობლებს დაავადების მაგიურად კონტროლის ძალა არ აქვთ. ვისაც ამის დაჯერება სურს, კარგი შედეგის არქონისას შესაძლოა საკუთარი თავის კიდევ მეტად დადანაშაულება დაიწყოს.
კვლევების უმეტესობის მიხედვით პიროვნებასა და კიბოს შორის რეალური კავშირი არ არსებობს. საპირისპიროს ძალიან ცოტა კვლევა ამბობს და ისინიც არ არის მიღებული, რადგან ცუდადაა დაგეგმილი და შედეგები უფრო დიდ კვლევებში არ დადასტურდა.
მაგალითად, 2007 წელს პენსილვანიის უნივერსიტეტის სამედიცინო სკოლაში ჩატარებულ კვლევაში 1.000-ზე მეტ ონკოლოგიურ პაციენტს აკვირდებოდნენ. დასასრულს ემოციურ მდგომარეობასა და გადარჩენას შორის კავშირი ვერ იპოვეს. მკვლევრები აცხადებენ, რომ ამ შეხედულებებს მეცნიერული საფუძველი არ აქვს.
ერთ-ერთი დიდი და კარგად დაგეგმილი კვლევა 2010 წელს გამოქვეყნდა. სულ მცირე 30 წლის განმავლობაში 60.000 ადამიანის მოწევა, ალკოჰოლის გამოყენება, კიბოს სხვა რისკფაქტორები და პიროვნული თვისებები შეამოწმეს. შედეგმა პიროვნებასა და კიბოს საერთო რისკს შორის კავშირი არ აჩვენა; ასევე კავშირი არ იყო პიროვნულ თვისებებსა და კიბოს დროს გადარჩენას შორის. მაგრამ მწეველებში, ალკოჰოლის მომხმარებლებსა და სხვა კარგად განსაზღვრული რისკფაქტორების მქონე პირებში კიბო უფრო ხშირი იყო.
ზოგი კვლევა ფსიქოთერაპიისა და სტრესის შემცირების გავლენასაც ეხებოდა კიბოს მქონე პაციენტების გადარჩენაზე. შედეგები განსხვავდებოდა. თუმცა ზოგადი დასკვნა ასეთია: თერაპია მკურნალობის სირთულეებთან გამკლავებაში ეხმარება, მაგრამ სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე არ მოქმედებს.
2007 წელს ჩატარებულ ერთ კვლევაში კი ფსიქოთერაპიის დადებითი გავლენა გამოჩნდა კიბოს მქონე პაციენტების სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე.
დასკვნის სახით, კვლევები აჩვენებს, რომ პაციენტებისთვის დაავადების შესახებ სწორი და საკმარისი ინფორმაციის მიწოდება და ფსიქოლოგიური მხარდაჭერა, მიუხედავად სიცოცხლის ხანგრძლივობის აშკარა ზრდის არქონისა, ამცირებს მათ დაძაბულობას, შფოთვას, სისუსტეს , დეპრესიასთან გამკლავებაში ეხმარება და მათ ცხოვრების ხარისხს აუმჯობესებს.
წყაროები
Positive Psychology in Cancer Care: Bad Science, Exaggerated Claims, and Unproven Medicine.
2. Cancer survival not linked to a positive attitude, study finds.
American Psychological Association. January 2008.
3. Attitudes and Cancer.
American Cancer Society webpage cancer.org
ეს სტატია სასარგებლო იყო თქვენთვის?
თქვენი გამოხმაურება გვეხმარება შინაარსის გაუმჯობესებაში.
მკითხველთა კომენტარები
გაგვიზიარეთ თქვენი კომენტარი
თქვენი სახელი და კომენტარი მხოლოდ ადმინისტრატორის დამტკიცების შემდეგ გამოქვეყნდება. ელფოსტის მისამართი ვიზიტორებს არასოდეს ეჩვენებათ.
პირველმა დაწერეთ კომენტარი.