آیا نگرش مثبت بر طول عمر افراد مبتلا به سرطان پستان اثر دارد؟

احساس اجبار به داشتن نگرش مثبت دائمی فشار بسیار زیادی به ما وارد می‌کند. در خانواده، محیط اطراف و شبکه‌های اجتماعی پیوسته گفته می‌شود برای غلبه بر سرطان، به‌ویژه سرطان پستان، باید نگرش مثبت داشت. بیشتر افراد وقتی یکی از عزیزانشان سرطان پستان می‌گیرد معمولاً چنین رفتاری دارند. آیا واقعاً مؤثر است؟

البته داشتن نگرش مثبت عامل مهمی است که مطلوب است در بنیان زندگی وجود داشته باشد و لذت بردن از زندگی را ممکن کند. اما برخی معتقدند فقط با مثبت اندیشیدن می‌توان بر بیماری‌ها غلبه کرد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند این رویکردها نه سازنده‌اند و نه درست.

این رویکرد ممکن است بار بیشتری به بیماران سرطانی تحمیل کند که از قبل با ترس از درمان، عوارض درمان‌ها، نگرانی اقتصادی و بار خانواده روبه‌رو هستند. اگر مدام به فرد سرطانی با احساسات آشفته گفته شود باید مثبت باشد و بیماری بهتر نشود، ممکن است احساس گناه کند. بنابراین بیماران اغلب احساسات خود را، چون مخالف نگرش مثبت هستند، با دیگران در میان نمی‌گذارند. این امر ممکن است درست هنگام نیاز به حمایت، آنها را منزوی‌تر کند.

متأسفانه بیماران یا نزدیکانشان قدرت جادویی برای کنترل این بیماری ندارند. بیمارانی که می‌خواهند به چنین قدرتی باور داشته باشند، وقتی نتیجه خوبی نمی‌بینند ممکن است خود را بیشتر سرزنش کنند.

بر اساس بیشتر پژوهش‌ها، در واقع میان شخصیت و سرطان ارتباطی وجود ندارد. مطالعات بسیار اندکی خلاف این را می‌گویند، اما چون طراحی مناسبی نداشته‌اند و نتایجشان در مطالعات بزرگ‌تر تأیید نشده، پذیرفته نمی‌شوند.

برای نمونه در مطالعه‌ای در سال 2007 در دانشکده پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا، بیش از 1.000 بیمار سرطانی پیگیری شدند. در پایان مطالعه ارتباطی میان وضعیت عاطفی بیماران و زنده ماندن آنها یافت نشد. پژوهشگران گزارش می‌کنند که این باورها پایه علمی ندارند.

یکی دیگر از مطالعات بزرگ و با طراحی مناسب در سال 2010 منتشر شد. در پژوهش، دست‌کم 30 سال، وضعیت 60.000 نفر از نظر سیگار، الکل، سایر عوامل خطر سرطان و ویژگی‌های شخصیتی بررسی شد. نتیجه نشان داد هیچ ارتباطی میان شخصیت و خطر کلی سرطان وجود ندارد؛ همچنین میان ویژگی‌های شخصیتی و بقای سرطان ارتباطی دیده نشد. اما سرطان در افراد دارای مصرف سیگار و الکل یا سایر عوامل خطر شناخته‌شده بیشتر مشاهده شد.

برخی پژوهش‌های مرتبط نیز اثر روان‌درمانی و کاهش استرس بر بقای بیماران سرطانی را بررسی کردند. نتایج متفاوت بود، اما نتیجه کلی مطالعات این بود که درمان‌ها به مقابله با دشواری‌های فرایند درمان سرطان کمک می‌کنند، ولی اثری بر طول عمر ندارند.

اما در مطالعه‌ای در 2007، اثر مثبت روان‌درمانی بر طول عمر بیماران سرطانی مشاهده شد.

در نتیجه پژوهش‌ها نشان می‌دهند ارائه اطلاعات درست و کافی درباره بیماری به بیماران سرطانی و حمایت روانی، اگرچه طول عمر را به‌روشنی افزایش نمی‌دهند، تنش، نگرانی و بی‌حالی آنها را کاهش می‌دهند، ممکن است به مقابله با افسردگی کمک کنند و کیفیت زندگی آنها را بهبود می‌بخشند.