پژوهش‌هایی برای حمایت روان‌شناختی از بیماران مبتلا به سرطان

سه پژوهش جدید، سه رویکرد تازه را در درمان با هدف حمایت روان‌شناختی از بیماران مبتلا به سرطان مطرح می‌کنند. این پژوهش‌ها در کنگره امسال ASCO منتشر شدند.

افراد در مراحل مختلف سرطان، تغییرات روانی گوناگونی را همراه بیماری تجربه می‌کنند. اگر روحیه و حمایت روان‌شناختی کافی فراهم نشود، این تغییرات می‌توانند به‌طور چشمگیری کیفیت زندگیبیمار را کاهش دهند و مبارزه او با سرطان را دشوار کنند.

در درمان سرطان، حمایت روان‌شناختیعاملی به‌اندازه درمان شیمی‌درمانی سرطان مهم است. برای پاسخ به این نیاز بیماران مبتلا به سرطان، حدود 50 سال پیش شاخه علمی تازه‌ای به نام روان‌شناسی سرطان – روان‌انکولوژی پدید آمد. هدف این علم، شناسایی و رفع مشکلات روانی مرتبط با تشخیص و درمان است که بیماران مبتلا به سرطان و نزدیکانشان ممکن است تجربه کنند.

در نشست امسال انجمن انکولوژی بالینی آمریکا، ASCO ، سه رویکرد جدید در روان‌شناسی سرطان بررسی شدند. این رویکردها به‌ترتیب عبارت‌اند از:

• مطالعه STREAM در مرحله تشخیص و درمان سرطان
• مطالعه «بر ترست غلبه کن» در مرحله بقا پس از سرطان
• مطالعه CALM در مرحله پایانی سرطان

مطالعه STREAM

این مطالعه، پژوهشی با پشتیبانی اینترنت درباره مدیریت استرس است. در این مطالعه که با 129 بیمار تازه‌تشخیص‌داده‌شده انجام شد، «حداقل تماس» مبنا قرار گرفت؛ زیرا درمان‌های سرطان وقت بسیار زیادی از بیماران می‌گیرند. بر اساس اصل حداقل تماس، روان‌شناسان در طول برنامه فقط هفته‌ای یک بار با بیماران ارتباط برقرار کردند.

در برنامه‌ای که 8 هفته طول کشید، بخشی از بیماران درمان شناختی دریافت کردند و دیگران بدون مداخله پیگیری شدند. به بیماران گروه درمان شناختی، هر هفته به‌صورت آنلاین اطلاعاتی درباره مفاهیم درمان شناختی داده شد. برای درک اثر درمان، در پایان هر هفته درمان از بیماران پرسش‌نامه گرفته شد.

بر اساس نتایج پرسش‌نامه، در پایان 8 هفته، احساسات منفی در گروه درمان شناختی کاهش یافت و به‌دنبال آن، افزایش کیفیت زندگی مشاهده شد.

مطالعه «بر ترست غلبه کن»

این مطالعه در بیمارانی که سرطان را پشت سر گذاشته بودند، نگرانی از عود سرطان را هدف گرفت. در این مطالعه بالینی فاز 2، بیمارانی که سرطان کولون، سرطان پستان و سرطان پوست ملانوم را پشت سر گذاشته بودند شرکت کردند؛ تعداد آن‌ها 222 نفر بود. در گروه آزمایشی، برنامه‌ای به نام «بر ترست غلبه کن» و در گروه کنترل، برنامه‌ای به نام «آرام باش» اجرا شد. در گروه «بر ترست غلبه کن»، به بیماران آموخته شد که بازگشت یا عدم بازگشت سرطان نامشخص است و باید این واقعیت را بپذیرند.

در گروه کنترل موسوم به «آرام باش»، شیوه‌های آرام‌سازی به بیماران آموزش داده شد. در هر دو گروه، طی 10 هفته، جلسات حضوری به‌مدت 60 یا 90 دقیقه با بیماران انجام شد.

نتایج پرسش‌نامه‌ای که در پایان مطالعه از بیماران گرفته شد، نشان داد گروه «بر ترست غلبه کن» نسبت به گروه کنترل، نگرانی کمتری از عود سرطان داشت.

مطالعه CALM

نام کامل این مطالعه به معنای کنار آمدن با سرطان و زندگی معنادار است. مطالعه برای پاسخ به نیازهای روان‌شناختی افراد در مرحله پایانی سرطان انجام شد. در این پژوهش، 305 بیمار مبتلا به سرطان پیشرفته شرکت کردند. در گروه آزمایشی، برنامه CALM و در گروه کنترل، درمان روان‌شناختی استاندارد انجام شد.

گروه CALM مطالعه، چهار موضوع اصلی را پوشش می‌دهد:

• مدیریت علائم و ارتباط با کارکنان سلامت
• تغییراتی که بیماری در فرد و روابط او با نزدیکان ایجاد می‌کند
• احساس هدف و معنا
• آینده و از دست دادن زندگی

در این پژوهش، طی یک دوره 3 تا 6 ماهه، 3 تا 6 جلسه درمان برای بیماران انجام شد. در 3 ماه اجرای برنامه در گروه CALM مطالعه، در علائم افسردگیکاهش %52 مشاهده شد. در اجرای 6 ماهه درمان، این میزان به %65 رسید. اکنون در 20 کشور جهان، کارکنان سلامت برای اجرای CALM آموزش می‌بینند.

نتیجه

حمایت روان‌شناختی که به بیماران مبتلا به سرطان ارائه می‌شود، به‌اندازه خود درمان سرطان اهمیت دارد. پژوهش‌های یادشده، مطالعاتی ارزشمند در حوزه روان‌شناسی سرطان هستند. پژوهش‌های آینده در این زمینه، هم برای بیماران مبتلا به سرطان و هم برای نزدیکانشان امیدبخش است.