3 داروی سرطان که انتظار می‌رود FDA در اوت 2024 تأیید کند

3 داروی انکولوژی که انتظار می‌رود FDA، سازمان غذا و داروی ایالات متحده، در اوت 2024 درباره آن‌ها تصمیم بگیرد عبارت‌اند از:

1. افامی‌سل، افامیت‌رژن اتولوسل (afami-cel)، برای سارکوم سینوویال پیشرفته،
2. لینووسلتامب برای میلوم متعدد عودکرده یا مقاوم به درمان، و
3. آکساتیلیمب برای بیماری مزمن پیوند علیه میزبان.

Afami-cel برای سارکوم سینوویال پیشرفته

FDA درخواست مجوز زیستی afami-cel (BLA= biologics license application) را برای درمان سارکوم سینوویال پیشرفته وارد بررسی اولویت‌دار کرد. Afami-cel درمانی با سلول T اتولوگ است که برای هدف‌گیری سلول‌های سرطانی تومور جامد دارای پروتئین MAGE A4 توسعه یافته است.

درمان سلول T اتولوگ، فرایندی است که در آن سلول‌های ایمنی خود بیمار، یعنی سلول‌های T، گرفته می‌شوند، در آزمایشگاه تغییر ژنتیکی می‌یابند و دوباره به بیمار داده می‌شوند. این درمان به سلول‌های T امکان می‌دهد سلول سرطانی را مؤثرتر بشناسند و نابود کنند. با آنکه سال‌ها در سرطان خون و لنف به‌طور مؤثر استفاده شده، درمان‌های سلولی مؤثر در سرطان جامد، با منشأ بافت یا اندام، تازه در حال ظهورند.

درخواست BLA با داده‌های فاز 2 مطالعه SPEARHEAD-1 از گروه 1 پشتیبانی می‌شود. این مطالعه برای ارزیابی afami-cel در 44 بیمار سارکوم سینوویال متاستاتیک یا غیرقابل‌جراحی و 8 بیمار لیپوسارکوم میکسوئید/سلول گرد با سازگاری HLA-A*02 و مثبت بودن MAGE A4 طراحی شد.

موضوع مرتبط: ایمنی‌درمانی سارکوم؛ داده‌های موجود و راهبردهای امیدبخش

بیماران قبلاً به‌طور میانه 3 خط درمان دریافت کرده بودند. در مطالعه، همه یک دوز afami-cel گرفتند و 20 بیمار درمان پل دریافت کردند.

در میان بیماران سارکوم سینوویال،

• نرخ پاسخ 39% و میانه مدت پاسخ 11,6 ماه بود.
• میانه بقای بدون پیشرفت 3,8 ماه و
• میانه بقای کلی 16,9 ماه بود.

در کل گروه بیماران، شایع‌ترین عوارض مرتبط با درمان درجه 3 یا بالاتر، لنفوپنی (96%)، نوتروپنی (85%) و لکوپنی (81%) بود.

تصویر زیر فرایند عملکرد درمان گیرنده سلول T (TCR) مهندسی‌شده مانند Afami-cel را در سطح سلولی نشان می‌دهد.

1. شناسایی پروتئین هدف: Afami-cel پروتئینی هدف مانند MAGE A4 را می‌شناسد که به‌ویژه در سلول‌های سرطانی و به‌ندرت در سلول‌های طبیعی وجود دارد.
2. پردازش پروتئین: پروتئین هدف به‌وسیله پروتئازوم درون سلول تجزیه و به قطعات پپتیدی تقسیم می‌شود.
3. تشکیل مجموعه HLA-پپتید: قطعات پپتیدی پردازش‌شده با مولکول‌های HLA، آنتی‌ژن لکوسیت انسانی (Human Leukocyte Antigen)، ترکیب می‌شوند. این مجموعه برای شناسایی توسط سلول T به سطح سلول منتقل می‌شود.
4. شناسایی و برهم‌کنش با TCR: گیرنده‌های سلول T (TCR) روی سطح سلول‌های T مهندسی‌شده، مجموعه HLA-پپتید را می‌شناسند و به‌طور اختصاصی به سلول‌های سرطانی متصل می‌شوند.
5. اثر علیه سلول‌های سرطانی: اتصال TCRها به مجموعه HLA-پپتید موجب فعال شدن سلول‌های T برای نابودی سلول‌های سرطانی می‌شود. این فعال‌سازی به کشته شدن سلول‌های سرطانی و در نتیجه کوچک شدن یا از بین رفتن تومور می‌انجامد.

لینووسلتامب برای میلوم متعدد عودکرده یا مقاوم به درمان

FDA درخواست مجوز زیستی لینووسلتامب را برای درمان بزرگسالان میلوم متعدد عودکرده یا مقاوم به درمان بررسی می‌کند. این درخواست با داده‌های مطالعه فاز 1/2 LINKER-MM1 پشتیبانی می‌شود.

مطالعه برای ارزیابی لینووسلتامب، آنتی‌بادی دوویژه هدف‌گیرنده BCMA-CD3، در میلوم متعدد عودکرده یا مقاوم طراحی شد که پس از دست‌کم 3 خط درمان قبلی، شامل مهارکننده پروتئازوم، داروی تعدیل‌کننده ایمنی و آنتی‌بادی ضد CD38، پیشرفت کرده بود.

در مطالعه 117 بیمار قابل‌ارزیابی شرکت داشتند و میانه پیگیری 11,1 ماه بود.

• نرخ پاسخ عینی 71% بود؛
• 46% بیماران پاسخ کامل یا بهتر و
• 62% پاسخ نسبی بسیار خوب یا بهتر به دست آوردند.
• میانه زمان رسیدن به پاسخ کامل 7,9 ماه و به پاسخ نسبی 2,6 ماه بود.

میانه مدت پاسخ، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی حاصل نشد. احتمال حفظ پاسخ در 12 ماه 78%، زنده ماندن در 12 ماه 74,5% و زنده و بدون پیشرفت بودن در 12 ماه 68,8% بود.

شایع‌ترین عوارض مرتبط با درمان، سندرم آزادسازی سیتوکین (46,2%)، نوتروپنی (41,0%) و کم‌خونی (38,5%) بود.

آکساتیلیمب برای GVHH مزمن

FDA آکساتیلیمب، آنتی‌بادی مونوکلونال هدف‌گیرنده CSF-1R، را برای درمان GVHH مزمن در بیمارانی بررسی می‌کند که قبلاً دست‌کم 2 خط درمان سیستمیک گرفته‌اند.

درخواست با داده‌های مطالعه فاز 2 AGAVE-201 پشتیبانی می‌شود. این مطالعه شامل 241 بیمار بزرگسال و کودک بود که قبلاً 4 خط درمان سیستمیک برای GVHH گرفته بودند.

بیماران تصادفی برای دریافت آکساتیلیمب با 0,3 mg/kg هر 2 هفته (80 بیمار)، 1 mg/kg هر 2 هفته (81 بیمار) یا 3 mg/kg هر 4 هفته (80 بیمار) تعیین شدند.

طی 6 چرخه نخست درمان،

• نرخ پاسخ کلی در بازوی 0,3 mg/kg، 74%؛ در بازوی 1 mg/kg، 67% و در بازوی 3 mg/kg، 50% بود.

شایع‌ترین عوارض میان بازوها، خستگی، سردرد و COVID-19 بود.