آندوسکوپ 1954 – سفر به اعماق بدن

آندوسکوپ وسیله‌ای لوله‌مانند است که پزشکان برای دیدن درون بدن از آن استفاده می‌کنند. آندوسکوپ‌ها با نور موجود در سامانه فیبر نوری، بافت تحت بررسی را روشن و تصویر را به مشاهده‌گر بازمی‌گردانند. مجرای لوله‌ای دیگری به پزشک امکان می‌دهد ابزار پزشکی مانند وسایل برش برای نمونه‌برداری بافت یا ابزار کوتر (گرم‌کردن) برای بند آوردن خونریزی وارد کند.

امروزه آندوسکوپ‌های اختصاصی متعددی وجود دارند: 

• کولونوسکوپ برای بررسی روده بزرگ
• برونکوسکوپ برای راه‌های تنفسی تحتانی
• سیستوسکوپ برای مجاری ادراری

• آندوسکوپی چیست؟ چرا و چگونه انجام می‌شود؟

گاهی آندوسکوپ‌ها هنگام لاپاروسکوپی یا آرتروسکوپی از راه برش‌های کوچک وارد بدن می‌شوند.

در سال 1806، پزشک آلمانی Philipp Bozzini سامانه‌ای از لوله، آینه و شمع ساخت که نور را به «مجراها و حفره‌های» بدن (مانند دهان و راست‌روده) هدایت می‌کرد و سپس به چشم بازمی‌گرداند. انجمن پزشکی وین او را به‌دلیل «کنجکاوی غیرضروری» سرزنش کرد. 

در سال 1954، فیزیک‌دان بریتانیایی Harold Hopkins آندوسکوپ‌های فیبر نوری طراحی کرد که برای انتقال نور از مجموعه الیاف شیشه‌ای انعطاف‌پذیر استفاده می‌کردند. 

پزشک اهل آفریقای جنوبی Basil Hirschowitz و همکارش Larry Curtiss با بهبود نورپردازی و کیفیت تصویر، این کار را پیش بردند. Hirschowitz که «میله‌ای نسبتاً ضخیم، ترسناک اما انعطاف‌پذیر» را بدون بی‌حسی موضعی بلعیده بود، چند روز بعد طرح خود را روی نخستین بیمارش با زخم دوازدهه به کار برد. 

پزشک James Le Fanu می‌گوید: «طرح فیبر نوری Hopkins، کار پزشکی را تغییر داد. به پزشکان امکان داد بیشتر و عمیق‌تر به نواحی کشف‌نشده سفر کنند.»

امروزه دوربین‌های دیجیتال کوچکی که تصاویر را به‌صورت بی‌سیم از کپسول بلعیده‌شده‌ای موسوم به آندوسکوپی کپسولی منتقل می‌کنند، (دستگاه انباشت بار یا CCD) در ویدئوآندوسکوپ استفاده می‌شوند. در سونوگرافی آندوسکوپیک، برای تصویربرداری ساختارهای بافتی از فراصوت استفاده می‌شود.

شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Philipp Bozzini ‏(1773 –1809)، Harold Horace Hopkins ‏(1918 – 1994)، Basil Isaac Hirschowitz ‏(متولد 1925)

• موضوع پیشین: دستگاه قلب و ریه 1953 – عمل‌های پیچیده و ایمن
• موضوع بعدی: پیوند کلیه 1954 – جراحی برنده جایزه نوبل