آیا میتوانی مرا برای نجات دادن زندگیات ببخشی؟

Torree McGowan پزشکی است که 12 سال در نیروی هوایی آمریکا خدمت کرده، مادر است و در عین حال یک رزمنده نیز هست. او همچنین سخنرانی است که در سطح ملی در زمینه مدیریت حوادث، مدیریت بلایا، رهبری و ایمنی بیمار شناخته میشود. پزشک طب اورژانس و از کهنهسربازان نیروی هوایی است. برای مأموریت به عراق و افغانستان رفت و در پرتراکمترین مناطق ترومای جهان خدمت کرد. همچنین مدیر پزشکی مرکز پزشکی David Grant، بزرگترین بیمارستان نیروی هوایی، در پایگاه هوایی Travis در کالیفرنیا بود. او همچنین به حمایت از زنان در پزشکی و راهبردهای ارتباطی علاقهای عمیق دارد.
در 5 ژوئیه 2018 نامهای به قلم خود او در نشریه NEJM منتشر شد و خواستیم آن را عیناً با شما در میان بگذاریم. نامه توصیفی او که درباره کودکی خردسالِ قربانی خشونت نوشته شده و احساسات عمیقش نسبت به او را در بر دارد، چنین است:
آیا میتوانی مرا برای نجات دادنت ببخشی؟
نخستین روزی را که تو را دیدم به یاد دارم. صبح آرام یکشنبهای بود. از میز پذیرش صدای آشفتگی شنیدم و مادرت فریاد میزد: «بچهام نفس نمیکشد!» نخستین بار که تو را دیدم در آغوش مادرت بودی. متأسفانه از جنبوجوشی که یک نوزاد باید داشته باشد، و حتی از نشانههای زندگی، بیبهره بودی. بدن کوچکت میپرید و سفت شده بود. آن وضعیت، که هیچ به بازوهای تپلت نمیآمد، این فکر را چون سرمایی یخزده به ذهنم انداخت که مغزت بیاکسیژن مانده است.
با کمک همه بیمارستان تو را به اتاق احیا بردیم. ظرف چند دقیقه همه دستها به کمک شتافته بودند و همه دلها برای بدن کوچک تو تلاش میکردند. همه این دستها مرا واداشتند دشوارترین کار را انجام دهم: یک قدم عقب بروم و تصمیمی بگیرم که زندگیات را برای همیشه تغییر میداد. قلب کوچکت بسیار کند میزد. قلب کودکان معمولاً تند میزند، مانند وقتی که میدوند یا از ته دل میخندند. میدانستم قلبت بسیار قوی است، اما مغزت آسیب دیده بود و بدنت از پا میافتاد.
کارهایی که در دقیقههای بعد انجام شد، در مه بود. انگار به نوکهای تیزی مانند سوزنهایی که برای سوراخ کردن استخوانهایت به کار میبردیم برخورد میکردم. مانیتورها شروع به بوق زدن کردند؛ حتی یک عدد هم اطمینانبخش نبود. به تو نگاه میکردم، به هر سانتیمترت؛ اندازه میگرفتم، ارزیابی و دستهبندی میکردم و هر نقطهای را که به انگشتان ملایم ما نیاز داشت میدیدم. نگاهم را همچنان بر صورتت میگرداندم. به بالای ابرویت، به سمت راست، نگاه کردم. برآمدگی بزرگ، شدید و بنفشی آنجا بود و نگاهم همچنان روی آن میچرخید. زخمی بر سطح پوست، چنان زشت که زیر این ویرانی هم پنهان نمیشد. همه گروه برایت بسیار تلاش کردیم. آدمهای بسیار باهوشی بودند که با داروها، IV و مانیتورها به من کمک میکردند.
لحظهای را که تو را به دستگاه تنفس وصل کردم بسیار روشن به یاد دارم. این کار را صدها بار انجام داده بودم، اما متوجه شدم نگاهم میلرزد. نه، دستم بود. لازم بود به انگشتان لرزانم نگاه کنم تا آرام بگیرند. برای خودم دو نفس کشیدم و لوله تنفست را جا گذاشتم. وقتی مترونوم دستگاه تنفس زمان را نشانهگذاری کرد، همه چیز آرام شد. بدنت به داروها پاسخ داد و بازوهایت شروع به شل شدن کردند.
ضربان قلبت به شکلی ترسناک کند بود و به دارودرمانی پاسخ داد. مردمک چشمهای زیبای آبیات کوچک شده بود. در نخستین دقیقههایی که اینجا بودی، دستهایم بر بدنت بود و در اتاق تروما اطلاعات را فریاد میزدم و برای کمک التماس میکردم. از این بیمارستان شهر کوچک، از وسایل لازم برای درمان زندگی کوچک و آسیب عظیم تو، و از کسانی که آماده کمک به تو بودند بینهایت سپاسگزارم.
در طول مداخله، با توجه و مراقبت، با تلاش برای رساندنت به عزیزانت و با کنار تو ماندن، هرچه از دستمان برمیآمد انجام دادیم.
هنگامی که با پمپها و دستگاههای تنفس، گویی مومیاییشده، از در بیرون رفتی، آن شتاب دیوانهوار قبلیمان فروکش کرده بود. وقتی از مسئولیت من خارج میشدی، من هم به کسانی نگاه کردم که دوستت داشتند و در نبردت کنارت بودند. مردی آنجا بود که هنگام آمدن، در حالی که دروغ میگفت، نتوانست به چشمهایم نگاه کند. گفت افتادهای و سرت به گوشه دیوار خورده است. هرچند فهمیده بود من حقیقت را میدانم...
به تو فکر میکردم و نگرانت بودم. وقتی چشمهایم را میبندم، پیشانیات و خطی را میبینم که این بخش زندگیات را جدا میکند. انقباض غیرارادی دست چپت را دیدم و برایت آرزوی معجزه کردم. از شهرهای کوچک، خردهخبرهایی از داستانت شنیدم. خبرهای عمل جراحیات را شنیدم و عکسی از پیش از آن یکشنبه دیدم که کودکی شاد و خندان بودی. روزی که شنیدم به خانه رفتهای، دلم گرفت. خبر روزنامه را درباره مرد بدی خواندم که این کار را با تو کرده بود؛ همه اینها برای این بود که نتوانسته بودی برای عوض شدن پوشکت صبر کنی... سپس یک صبح به همان بخش اورژانس برگشتم و روی همان صندلی نشسته بودم که نخستین بار فریاد مادرت را شنیده بودم. خبر بیسیم درباره نوزادی بود که برای نفس کشیدن مشکل داشت؛ میدانستم تو هستی.
برآمدگی سرت از بین رفته و جای آن را نوعی اثر زخم گرفته بود. پوستت ظاهری شبیه موم پیدا کرده بود که در بیماران دچار آسیب مغزی بسیار شایع است. مطمئن نیستم این چیزی است که بر اثر آسیب یا مراقبت پزشکی رخ میدهد، اما آن درخشندگی را هرجا ببینم میشناسم.
دوباره با مادرت صحبت کردم. مرا در آغوش گرفت و برای نجات نوزادش تشکر کرد. مادربزرگت فوقالعاده است؛ بیوقفه و به شکلی شگفتانگیز دوستت دارد و از تو مراقبت میکند. باید کمی بیشتر با هم وقت بگذرانیم، اما احتمالاً هیچیک از دو دیدارمان را به یاد نمیآوری. من هرگز آنها را فراموش نخواهم کرد.
وقتی روی تخت دراز کشیده بودی، انگار جلوهای از آنچه امیدوار بودم در تو ببینم دیدم و راستش خوشحال شدم. موآنا را دوست داری، برای همین مادرت آن را بارها و بارها برایت پخش میکند. نمیدانم شادی را میشناسی یا نه، اما قطعاً درد را میشناسی. وقتی پرستار به دنبال محلی برای گرفتن رگ میگردد، با تمام توانت تلاش میکنی، چهرهات را درهم میکشی و سعی میکنی خودت را عقب بکشی. امیدوارم این درد تنها چیزی نباشد که میشناسی.
امیدوارم مرا ببخشی. تا رفتن فاصلهای نداشتی و من بسیار میترسیدم نتوانم موفق شوم. میدانستم انجام این کار امری نسبی خواهد بود و میدانستم زندگیای که نجات میدهم، در بهترین حالت، پرمسئله خواهد بود. امیدوارم بخشی از وجودت شادی را احساس کند و این درد را در سایه قرار دهد. امیدوارم اندکی به یاد بیاوری، چون من هرگز تو را فراموش نخواهم کرد.
از خودم میپرسم: آیا تو را برای زندگی خوبی نجات دادم؟ آیا از اینکه این کار را کردم خوشحالی؟ آیا مادرت و مادربزرگت بابت آن از من تشکر خواهند کرد؟ آیا میتوانی مرا برای نجات دادنت ببخشی؟
منابع
Will You Forgive Me for Saving You?
N Engl J Med 2018
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.