اینی‌پاریب در درمان تومور مغزی گلیوبلاستومای تازه‌تشخیص‌داده‌شده (GBM)

تومور مغزی گلیوبلاستوما ( GBM ) یکی از انواع سرطان است که بیشترین پژوهش‌ها درباره آن انجام می‌شود. داروهای جدید بسیاری در تومورهای مغزی آزمایش می‌شوند. یکی از آن‌ها اینی‌پاریب نام دارد و یک پیش‌دارو است. اینی‌پاریب پیش‌دارویی است که ادعا می‌شود از طریق تبدیل درون‌سلولی یون‌های رادیکال نیتروژن باعث مرگ سلول می‌شود. در یک پژوهش بالینی فاز-2، اثربخشی و ایمنی افزودن اینی‌پاریب به درمان استاندارد پرتویی (RT) و تموزولوماید (TMZ) در بیماران مبتلا به گلیوبلاستومای تازه‌تشخیص‌داده‌شده (GBM) ارزیابی شد.

موضوع مرتبط:

• تومورهای مغزی خوش‌خیم و بدخیم کدام‌اند؟ درجه تومور مغزی به چه معناست و انواع آن چیست؟

جزئیات پژوهش

هدف اصلی پژوهش، اندازه‌گیری میانه بقای کلی بود. مقایسه با میزان بقای بیماران GBM با ویژگی‌های مشابه که درمان استاندارد دریافت کرده بودند انجام شد؛ یعنی با بازوی کنترل تاریخی.

در پژوهش فاز-1 (ایمنی)، به 5 بیمار و در پژوهش فاز-2 (اثربخشی)، به 76 بیمار مبتلا به GBM، افزون بر پرتودرمانی و شیمی‌درمانی تموزولوماید به شکل قرص خوراکی، اینی‌پاریب با دوز حدود 8 mg/kg از راه ورید تجویز شد.

میانه سن 81 شرکت‌کننده قابل ارزیابی، 58 سال بود. میانه بقای این 81 بیمار 22 ماه بود و افزودن اینی‌پاریب به درمان استاندارد، خطر مرگ را % 56 کاهش داد. میزان بقای 2 و 3 ساله به‌ترتیب % 38 و % 25 بود.

موارد جدی مرتبط با درمان (درجه 3.) از عوارض جانبی در % 27 بیماران رخ داد؛ در نه بیمار عوارضی ایجاد شد که قطع دارو را ضروری کرد. عوارض انفوزیون یا تجویز داخل‌وریدی مرتبط با اینی‌پاریب عبارت بودند از بثورات پوستی، گاستریت یا ناراحتی معده، افزایش آنزیم‌های کبدی و ترومبوسیتوپنی یا کاهش پلاکت خون.

نتیجه

در بیماران مبتلا به GBM تازه‌تشخیص‌داده‌شده، اینی‌پاریب همراه با پرتودرمانی و تموزولوماید تا دوز هفتگی 17.2 mg/kg به‌خوبی تحمل شد. مشاهده شد که اینی‌پاریب در مقایسه با گروه کنترل تاریخی، میانه بقای کلی بیماران را طولانی‌تر می‌کند. اگرچه پیش از آغاز مطالعات بیشتر به بهینه‌سازی دوز نیاز است، این نتایج اینی‌پاریب در بیماران GBM که گزینه‌های درمانی بسیار محدودی دارند، بسیار امیدبخش است.