با افزودن درمان موضعی به اوسیمرتینیب، بقای بدون پیشرفت بیماری 34 درصد طولانی‌تر شد
در این مقاله
رویکردی تازه در سرطان ریه با جهش EGFR
در بیماران متاستاتیک یا موضعاً پیشرفته با سرطان ریه غیرسلول‌کوچک (NSCLC) دارای جهش EGFR، افزودن درمان تثبیتی موضعی (LCT) به درمان هدفمند، بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) را به‌طور معناداری طولانی می‌کند. NorthStar (LBA72) مطالعه‌ای است که نتایج ارائه‌شده آن در ESMO 2025 نشان داد ترکیب اثر تک‌دارویی اوسیمرتینیب با درمان‌های موضعی ممکن است کنترل بیماری را پایدار کند.
اوسیمرتینیب مهارکننده نسل سوم تیروزین‌کیناز EGFR (TKI) است و در بیماران دارای حذف اگزون 19 EGFR (ex19del)، جهش L858R یا T790M اکتسابی، درمان استاندارد شده است. اما در بیشتر بیماران NSCLC متاستاتیک با جهش EGFR، با گذشت زمان، ایجاد مقاومت و پیشرفت بیماری اجتناب‌ناپذیر است.
در منابع علمی نشان داده شده است که درمان تثبیتی موضعی (LCT)، در قالب جراحی یا پرتودرمانی، به‌ویژه در بیماران NSCLC الیگومتاستاتیک، پیامدهای بقا را بهتر می‌کند. این رویکرد با حذف کلون‌های مقاومی که ممکن است حین درمان EGFR TKI ایجاد شوند، می‌تواند پیشرفت سیستمیک را به تأخیر بیندازد.
اما شواهد آینده‌نگر تصادفی‌شده درباره نقش LCT همراه با اوسیمرتینیب، تا پیش از این محدود بود. NorthStar به‌عنوان نخستین کارآزمایی بزرگ آینده‌نگر برای پاسخ به این پرسش بالینی اهمیت دارد.
طراحی مطالعه
- نام مطالعه: NorthStar (LBA72، ESMO 2025، برلین)
- طراحی: تصادفی‌شده، فاز 3، بدون کورسازی
- گروه بیماران: NSCLC موضعاً پیشرفته یا متاستاتیک با جهش EGFR (ex19del، L858R یا T790M مثبت)
- شرط: نداشتن پیشرفت پس از درمان القایی با اوسیمرتینیب
- بازوها:
- اوسیمرتینیب + LCT (n=56): جراحی (n=17)، پرتودرمانی (n=33)، هر دو (n=6)
- اوسیمرتینیب تنها (n=63)
- نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS)
- نقاط پایانی ثانویه: بقای کلی (OS)، ایمنی و تحلیل زیرگروه‌ها
یافته‌های اصلی
| نقطه پایانی | اوسیمرتینیب (n=63) | اوسیمرتینیب + LCT (n=56) | HR (95% CI) | مقدار p |
|---|---|---|---|---|
| میانه PFS (ماه) | 17.5 (14.5–24.3) | 25.3 (19.4–45.0) | 0.66 | 0.025 |
| نرخ PFS در 12 ماه | 68% | 82% | – | – |
| نرخ PFS در 36 ماه | 24% | 40% | – | – |
این نتایج نشان می‌دهند با افزودن درمان موضعی، خطر پیشرفت بیماری 34% کاهش می‌یابد . افزایش PFS در همه زیرگروه‌ها سازگار بود.
یافته‌های زیرگروهی
- PFS در افراد دارای حذف اگزون19 EGFR: 39.8 ماه در برابر 22.8 ماه (HR 0.58)
- در جهش L858R: 19.1 ماه در برابر 11.0 ماه (HR 0.60)
- در افراد با بیش از 3 متاستاز: 20.7 ماه در برابر 15.9 ماه (HR 0.73)
- در افراد با LCT کامل: 33.1 ماه در برابر 15.1 ماه (HR 0.42)
ایمنی و تحمل‌پذیری
تعداد 3 عارضه اختصاصی LCT، با درجه 3، گزارش شد: پنومونیت، آسیب شریانی و آمپیم. به‌جز این موارد، در مجموع، درمان خوب تحمل شد. پایش سمیت بلندمدت ادامه دارد.
دیدگاه آکادمی DROZDOGAN
مطالعه NorthStar در بیماران NSCLC دارای جهش EGFR و دریافت‌کننده درمان هدفمند نشان می‌دهد که درمان موضعی می‌تواند کنترل سیستمیک را طولانی کند . این راهبرد به‌ویژه در بیماران با بار متاستاتیک محدود یا بیماری الیگومتاستاتیک امیدبخش است. ترکیب اوسیمرتینیب + LCT ممکن است برای بیمارانی که نمی‌توانند شیمی‌درمانی یا آمیوانتاماب به درمانشان اضافه کنند، گزینه‌ای مؤثر و قابل‌تحمل شود. بااین‌حال، انتخاب دقیق بیمار و پشتیبانی با مطالعات تأییدی آینده‌نگر لازم است.
منبع: NorthStar Study, ESMO 2025, Late-Breaking Abstract #LBA72 (برلین، 17–21 اکتبر 2025). Garassino M. et al. EClinicalMedicine 2025;87:103435.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.