داستان قهرمان المپیک Scott Hamilton با سرطان بیضه و تومور مغزیِ 3 بار عودکرده

سرطان بیضه و 3 بار عود تومور مغزی، زندگی و حرفهٔ اسکیت روی یخ قهرمان المپیک Scott Hamilton را تهدید به پایان کرد، اما او را قوی‌تر ساخت.

تقریباً هر درمان‌شدهٔ سرطان احساس مشابه دارد، اما در 1997 تشخیص مرحلهٔ 3، سرطان بیضهٔ سلول زایا، در سخت‌ترین زمان زندگی Scott Hamilton آمد. تور نمایش در 60 شهر به پایان نزدیک بود و درد شکم شدید عملکردش را به‌شدت مختل کرده بود.

پس از طلای المپیک زمستانی 1984 یوگسلاوی و آغاز حرفهٔ حرفه‌ای، درد را ناشی از زخم گوارشی می‌پنداشت. آمادهٔ شنیدن اینکه تودهٔ شکمی به‌اندازهٔ گریپ‌فروت سرطان بیضه است نبود.

حدود 20 سال پیش از تشخیص، مادرش بر اثر سرطان مرده بود و سختی 2 سال شیمی‌درمانی و جراحی را به یاد آورد. سپس اتفاقی مهم افتاد: ترس جای خود را به شجاعتی عظیم داد. «شکستش می‌دهم.» گفت و تصور نمی‌کرد این‌قدر قوی باشد.

همیشه می‌گوید نمی‌خواهد کسی سرطان بگیرد، اما بیداری عاطفی و روحی هنگام تشخیص متفاوت بود. سرطان مستقیم به زندگی‌اش وارد شده بود. به انکولوژیست، «بگو چه کنم، انجام می‌دهم؛ باید به زندگی برگردم.» گفت.

• لحظهٔ توقف زمان: تشخیص سرطان!

دوئل زندگی شما و سرطان

گروه انکولوژی Cleveland Clinic قول داد برای، حفظ باروری،به حداقل رساندن آسیب بدن و عملکرد ورزشی و کاهش بیماری، تمام تلاش را کند. ابتدا شیمی‌درمانی و سپس برای پاک کردن سرطان باقی‌مانده در کشالهٔ ران، پرتودرمانی، انجام شد. با وجود شجاعت و شادی، در شیمی‌درمانی 3 احساس کرد به دیوار خورده است. درمان پرهزینه بود و انرژی و عزت‌نفس نداشت؛ می‌خواست رها کند...

ترس مرگ ناشی از سرطان و خستگی درمان بسیار فرساینده بود؛ باید قوی‌تر می‌شد.

انجام دشوار و غلبه بر آن

بیماری کودکی مانع رشد شده بود و فکر می‌کرد به‌اندازهٔ همسالان قد نمی‌کشد. اما فهمید قدش برای پاتیناژ هنری مناسب است و در 13 سالگی آغاز کرد. قهرمانی‌های پیاپی آمریکا و جهان و طلای المپیک کسب کرد.

در حرفهٔ اسکیت بسیار پرشور و مصمم بود؛ سپس سرطان سبک زندگی و تعهد ورزشی را آزمود. گفت: «سرطان یادآور ارزش زندگی و تاب‌آوری ماست. پس از درمان، با وجود آنچه از من گرفت، مصمم به بازگشت و بازیابی آمادگی بودم و می‌دانستم زندگی‌ام هدف دیگری دارد؛ فقط هنوز نمی‌دانستم چیست.»

یافتن هدف تازهٔ زندگی

پس از درمان و هفته‌ها بستری، بدن و عضلات ضعیف شده بود. هنگام شیمی‌درمانی پس از جراحی، نمایش خودش را در تلویزیون دید. در رؤیای بازگشت به یخ، فکر کرد دیگر فقط Scott Hamilton نیست، بیمار سرطان هم هست. با دیدن عملکرد گذشته احساساتی شد و گفت، «باید عضله و ریه را مانند پیش از درمان تقویت کنم. اما می‌دانم همان سابق نمی‌شوم؛ خودم تغییر کرده‌ام و با عوارض درمان جسمی و روحی متفاوت‌ام. با این حال می‌توانم کمی بهترشان کنم.» انگیزه بیشتر و از نظر عاطفی قوی‌تر شد.

خواست مردم برای دیدن دوبارهٔ او در سلامت و اسکیت الهام‌بخش بود. بهترین خاطره حمایت دوستان و تماشاگران بود؛ فهمید در درمان تنها نیست. پس از مرگ مادر دربارهٔ سرطان بسیار تحقیق کرده بود و فکر کرد با غلبه بر آن فعال حوزهٔ سرطان شود.

امید دادن به مبتلایان

پس از درمان بهبود یافت. کمی بعد خواست بیماران با تجربهٔ مشابه را گرد آورد و برنامهٔ راهنمایی فرشتهٔ 4 را در Cleveland Clinic آغاز کند. انکولوژیست، پرستار انکولوژی،خانواده و دوستان حمایت کردند. می‌خواست بازماندگان از سردرگمی و تنهایی پس از تشخیص دور بمانند و راهنمایی همتای سرطان ارائه کرد. می‌خواست بدانند در سفر تنها نیستند. اکنون نزدیک هزار مشاور بیمار در کشور داشت و برنامه موفقیتی تحسین‌شده بود.

زندگی دیگر - غافلگیری‌های بدِ قابل‌تحمل‌تر

از جهات بسیار 2004 نقطهٔ عطف بود. پس از هفت سال دیگر سرطان نداشت، از پیست هنری بازنشسته و وارد گزارشگری ورزش شده بود. حمایت سرطان خوب پیش می‌رفت و با همسرش Tracie زندگی می‌کرد. در 46 سالگی می‌گفت دهه‌ها فرصت کار خوب دارد؛ با بقا پس از سرطان سال‌هایی به دست آورده بود. آیا یک بیماری تهدیدکننده برای یک عمر کافی نبود؟ بی‌شک سال‌های آینده برای او و زندگی‌های تحت تأثیرش سودمند بود.

در 2004، نزدیک هیپوفیز تومور مغزی خوش‌خیمی ایجاد شد که دور عصب بینایی پیچیده و خطر گسترش به مغز داشت؛ او به، کرانیوفارنژیوما، مبتلا شد. پرتودرمانی در حذف این، تومور بسیار نادر، موفق بود، اما 6 سال بعد عود کرد و مشکل سلامت دیگری ایجاد نمود.

کرانیوفارنژیوما،تومور نادر مغزی از بافت جنینی هیپوفیز است؛ بیشتر کودک اما بزرگسال را هم درگیر می‌کند. در هر سن حتی پیش و پس از تولد دیده می‌شود، اما آغاز کودکی بیشتر در 5-14 و بزرگسالی در 50-74 سال است. با فشردن کیاسمای بینایی می‌تواند درجات مختلف کاهش بینایی بدهد. در هر 1 میلیون، حدود 1-2 نفر دیده می‌شود.

جراحی برداشت چندان موفق نبود؛ تومور خارج شد اما آنوریسمی ایجاد کرد که یک چشم را موقت نابینا ساخت. صبرش آزموده شد. سپس در 2016 عود کرد و این بار تصمیم گرفت متفاوت واکنش دهد. در ذهن، «قوی باش»، صدایی شنید و می‌گوید چنین کرد.

چون تومور کوچک بود، برای بررسی گزینه‌ها زمان داشت. صبر و فکر کرد و راهبردی جامع‌تر برای کوچک کردن برگزید. می‌دانست پرتودرمانی دیگر گزینه نیست، چون زیانش می‌تواند بیشتر باشد، و از جراحی دوباره نترسید.

چند ماه بعد در اسکن مغز، تشدید مغناطیسی (MR)، رشد دیده نشد؛ چند ماه بعد حتی حدود نصف شده بود. آخرین اسکن در دسامبر 2017 کوچک‌تر شدن بیشتر را نشان داد. شاید دوباره رشد کند، اما فعلاً برای خانواده وقت و به بیماران و نزدیکان حمایت می‌دهد.

زندگی با سپاسگزاری

Scott Hamilton در 2014 بنیاد CARES را برای پژوهش بیمارمحور و نوآورانه تأسیس کرد (www.scottcares.org). می‌خواهند جامعهٔ بزرگ بیمار، نزدیکان و پژوهشگران را نمایندگی و حمایت کنند و با افزایش امید زندگی تازه، ترس را بشکنند.

Hamilton می‌گوید: «حرفه‌ای داشتم که ناممکن می‌پنداشتم؛ حالا می‌خواهم زمانم را صرف شکرگزاری داشته‌ها کنم. نمی‌دانم آینده چیست، پس هر روز را تا حد ممکن شاد زندگی می‌کنم. برای همهٔ هدیه‌های زندگی، به‌ویژه همسر و فرزندان، سپاسگزارم. زندگی با روح سپاسگزاری تنها راه پیش رفتن من است.»

داستان‌های امیدبخش

• داستان امیدبخش بیمار جوانمان Oğuz - تومور سلول زایا
• آقای Hasan Cengiz با رؤیا و داستان دلنشینش به روستاییان امید می‌دهد
• زندگی دگرگون‌شده پس از سرطان 2 – داستان خواننده Amelie Beyries