دو بار روبهرو شدن با سرطان

«هلن، متأسفم که میگویم سرطان تخمدان مرحله 4 دارید.» هرگز این کلمات را فراموش نمیکنم...
هیچ چیز شما را برای روزی که میگویند سرطان دارید آماده نمیکند
زندگیام واقعاً از جلوی چشمم گذشت، نمیتوانستم باور کنم. چطور ممکن بود برای دومین بار سرطان داشته باشم؟
هنگام تشخیص سرطان برای دومین بار فقط 48 سال داشتم، تنها دو سال پس از تولد دخترم جولیان... در سن 32 سالگی به دلیل سرطان پستان تحت ماستکتومی رادیکال قرار گرفته و پس از آن به زندگی ادامه داده بودم. در 1972 تشخیص سرطان پستان گرفتم و آن روزها گزینههای درمان محدود بودند. جراح معتقد بود ماستکتومی رادیکال پستان راست بهترین نتیجه را برایم خواهد داشت. پزشکم درست میگفت، اما ویران بودم. مادر سه فرزند بودم و بهجای مراقبت از فرزندانم باید روی سلامتی خود تمرکز میکردم.
تشخیص دومین سرطان
بخش دوم تقریباً بیست سال بعد، در دورهای که احساس نفخ و خستگی داشتم رخ داد. ابتدا چندان جدی نگرفتم و فکر کردم فردا خوب میشود. اما نفخ، بهویژه پس از غذا، ادامه یافت و در پایین شکمم احساس فشار کردم. همان موقع فهمیدم باید به پزشک خانواده مراجعه کنم.
هنگام مراجعه به پزشک آزمایشهای مختلفی انجام شد، اما بررسیهای پیشرفته مانند سونوگرافی یا MRG انجام نشده بود. پزشکم فکر کرد گاستریت است و باید استراحت و آرامش داشته باشم. پس از گذشت 2 سال، فشار وحشتناکی در شکمم احساس کردم و انگار شکمم داشت بیرون میزد. دوباره به پزشک مراجعه کردم و خواستم آزمایش دیگری انجام دهند. این بار توموگرافی رایانهای (BT) را مناسب دانستند.
نتیجه اسکن BT نشان میداد چیزی درست نیست. برای یافتن منشأ درد به جراحی تشخیصی نیاز داشتم. سرطان تخمدان را در ناحیه آناتومیک تحتانی، بهصورتی درهمپیچیده پیدا کردند.
جراحی ساعتها طول کشید و جراحم معتقد بود % 90 سرطان را برطرف کرده است. به نظر او همچنین لازم بود شیمیدرمانی دریافت کنم.
در دهه 1980 درمان سرطان بسیار خستهکننده بود و نتایج نیز بسیار تیرهتر از امروز بودند. یک بار سرطان را شکست داده بودم، اما شانس زنده ماندن برای بار دوم چندان روشن به نظر نمیرسید.
بهعنوان بهترین درمان، ترکیب سیسپلاتین، آنترامایسین و سیتوکسان پیشنهاد شده بود. شیمیدرمانی روزانه 7 ساعت طول میکشید، اما عوارضم بسیار طولانیتر بودند.
شمارش گلبولهای سفیدم بسیار پایین آمد و به همین دلیل نتوانستم آخرین شیمیدرمانیام را کامل کنم. انکولوژيستم فکر کرد آخرین شیمیدرمانی ممکن است بیش از فایده زیان داشته باشد. البته جراحم مدت بقایم را نگفت، اما نیازی هم نبود بگوید فقط 6 ماه فرصت دارم.
فکر میکنم خدا برنامه دیگری داشت...
دوره بهبود
سر میز غذا نشسته بودم، اشتها نداشتم، لاغر و بیحال بودم. هم در دستها و هم پاهایم بیحسی حس میکردم. آنقدر خسته بودم که فکر میکردم نمیتوانم ادامه دهم.
چیزی که به خودم آورد، این کلمات دخترم بود که با صدای بلند گفت: «نمیتوانی تسلیم شوی، از آنچه پزشکت گفته بود بیشتر زنده ماندهای.»
شوکه شده بودم؛ قبلاً به رفتن از این دنیا فکر کرده بودم، اما اکنون اعتراف به آن بسیار دشوار بود. مانند بوکسوری در پایان مبارزه، تمام انرژیام را جمع میکردم؛ نهفقط یک مسابقه، بلکه جنگ را میبردم و این قول را به خودم دادم. یک بار موفق شده بودم و میتوانستم دوباره موفق شوم.
سختترین دوره بهبودم سال اول بود. یاد گرفته بودم از خودم مراقبت کنم، روی تغذیه و عزیزانم تمرکز کردم. بسیار خوابیدم و بسیار استراحت کردم.
وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم دوره بهبودم از زمانی آغاز شد که «باور به سرطان داشتنم را کنار گذاشتم». روزها همینطور گذشتند، ماهها به سالها تبدیل شدند. از مبارزهام با سرطان دقیقاً 31 سال گذشته است...
صادقانه میتوانم بگویم وقتی انکولوژيستم گفت این وضع غیرممکن نیست، اما استثنایی است (با احتمال %1)، احساسی سرشار از عشق درونم پیدا کردم. میخواهم به هر کسی که دسترسی دارم و هر کسی که داستان مشابهی داشته یا دارد بگویم میتواند موفق شود. میدانم شاید بیپایان به نظر برسد، اما اگر تسلیم نشوید حتی با احتمال کم نیز میتوانید پیروز شوید...
رژیم ترکیبی شیمیدرمانی تجویزشده برای سرطان تخمدان هلن، احتمالاً با فعال شدن دستگاه ایمنی نیز، در سرطانهای جامد (اندامی) مرحله 4، وضعیتی نادر یعنی پاسخ کامل را تحریک کرده بود.
موضوع مرتبط:
منابع
medicalnewstoday.com - Written by Helen Ziatyk on January 3, 2020
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.