دوروالوماب، طول عمر را در سرطان ریه سلول کوچک مرحله محدود بهبود می‌دهد
در این مقاله
سرطان ریه سلول کوچک (SCLC)، نوع تهاجمی‌تر و سریع‌الرشد سرطان ریه است. معمولاً ارتباط قوی با مصرف سیگار دارد و بیشتر موارد در افراد سیگاری دیده می‌شود. SCLC حتی در مراحل اولیه میل به گسترش سریع دارد و هنگام تشخیص، اغلب به مرحله پیشرفته رسیده است.
SCLC حدود 15% تمام سرطان‌های ریه را تشکیل می‌دهد. این بیماری در دو مرحله اصلی بررسی می‌شود: مرحله محدود (limited stage) و مرحله گسترده (extensive stage).
- مرحله محدود: سرطان فقط به یک ریه و گره‌های لنفاوی نزدیک محدود است. در این مرحله، سرطان در محدوده‌ای مانده که با پرتودرمانی قابل درمان است. حدود یک‌سوم بیماران در این مرحله تشخیص می‌گیرند.
- مرحله گسترده: سرطان به ریه دیگر، گره‌های لنفاوی خارج قفسه سینه یا اندام‌های دیگر گسترش یافته است.
ایمونوتراپی‌ها و داروهای هدفمند تأییدشده توسط FDA:
تاکنون، داروهای نسل جدید فقط برای مرحله گسترده سرطان ریه سلول کوچک تأیید FDA گرفته‌اند. این داروها عبارت‌اند از:
- آتزولیزوماب (Tecentriq): در سال 2019 تأیید شد و همراه با شیمی‌درمانی به‌عنوان درمان خط اول استفاده می‌شود (FDA).
- دوروالوماب (Imfinzi): در سال 2020 تأیید شد و آن هم در ترکیب با شیمی‌درمانی به‌عنوان درمان خط اول تجویز می‌شود (FDA).
- تارلاتاماب (Imdelltra): در سال 2024 تأیید شد و در بیمارانی استفاده می‌شود که پس از شیمی‌درمانی بر پایه پلاتین، پیشرفت بیماری دارند (FDA).
این داروها پیشرفت‌های مهمی در درمان SCLC مرحله گسترده ایجاد کرده‌اند و در طولانی‌کردن عمر بیماران مؤثر بوده‌اند.
مطالعه ADRIATIC، جلب‌کننده توجه در ASCO 2024
نکات کلیدی:
- میانه بقای کلی (OS) با دوروالوماب 55.9 ماه و با دارونما 33.4 ماه تعیین شد.
- میانه بقای بدون پیشرفت (PFS) برای دوروالوماب 16.6 ماه و برای دارونما 9.2 ماه ثبت شد.
- درمان، متناسب با نمایه عوارض شناخته‌شده ایمونوتراپی، به‌خوبی تحمل شد.
نتایج میانی مطالعه دیرانتظار ADRIATIC نشان داد درمان تثبیتی با دوروالوماب ایمونوتراپی، نسبت به دارونما در بیماران سرطان ریه سلول کوچک مرحله محدود (LS-SCLC)، بهبودهایی از نظر آماری معنادار و از نظر بالینی مهم ایجاد می‌کند. یافته‌ها در نشست سالانه ASCO 2024 ارائه شدند (LBA5) و پیشنهاد می‌کنند دوروالوماب می‌تواند نخستین گزینه درمانی تازه طی دهه‌ها برای این گروه باشد؛ با این حال، نتایج نهایی مطالعه هنوز اعلام نشده است.
طراحی و یافته‌های مطالعه ADRIATIC
در این مطالعه چندمرکزی، بیماران فاقد پیشرفت بیماری پس از کمورادیوتراپی، تصادفی به سه گروه متفاوت تخصیص یافتند:
- دوروالوماب همراه دارونما و سپس دوروالوماب،
- دوروالوماب همراه ترملیموماب و سپس دوروالوماب، و
- دارونما همراه دارونما و سپس دارونما.
تخصیص تصادفی پس از پایان کمورادیوتراپی و درمان استاندارد انجام شد.
ارائه‌کننده مطالعه، دکتر David R. Spigel، داده‌های میانی بقا را میان بازوی دوروالوماب (264 بیمار) و بازوی کنترل دارونما (266 بیمار) ارائه کرد. بازوی دوروالوماب همراه ترملیموماب همچنان کور است و نتایج آن پس از تحلیل نهایی اعلام خواهد شد.
بقای کلی (OS) و بقای بدون پیشرفت (PFS) با دوروالوماب، در مقایسه با دارونما، بهبودهایی از نظر آماری معنادار و از نظر بالینی مهم داشتند.
- میانه OS با دوروالوماب 55.9 ماه و با دارونما 33.4 ماه بود.
- میانه PFS برای دوروالوماب 16.6 ماه و برای دارونما 9.2 ماه تعیین شد.
نمودار بقای بالا، احتمال بقای کلی (OS) را میان گروه‌های دوروالوماب و دارونما در بیماران سرطان ریه سلول کوچک مرحله محدود (LS-SCLC) مقایسه می‌کند.
داده‌های نمودار:
- گروه دوروالوماب (آبی): 264 بیمار
- گروه دارونما (نارنجی): 266 بیمار
- میانه بقای کلی (mOS):
- دوروالوماب: 55.9 ماه (از 37.3 ماه تا تعیین‌نشده)
- دارونما: 33.4 ماه (بازه 25.5-39.9 ماه)
- مقادیر احتمال:
- در ماه 24، احتمال بقا با دوروالوماب 68% و با دارونما 58.5%
- در ماه 36، احتمال بقا با دوروالوماب 56.5% و با دارونما 47.6%
- نسبت خطر (HR): 0.73 (95% CI: 0.57-0.93)، p=0.0104
نمودار نشان می‌دهد با گذشت زمان، دریافت‌کنندگان دوروالوماب نسبت به دریافت‌کنندگان دارونما، مدت بقای طولانی‌تری دارند.
عوارض و ایمنی
درمان، متناسب با نمایه شناخته‌شده عوارض ایمونوتراپی، به‌خوبی تحمل شد. دکتر Spigel گفت: «میزان‌های مورد انتظار پنومونی ناشی از پرتودرمانی و سمیت‌های مرتبط با ایمنیِ مورد انتظار دوروالوماب وجود داشتند؛ اما توزیع، میزان یا شدت این سمیت‌ها نسبت به مطالعات دیگر ایمونوتراپی سرطان ریه غیرسلول کوچک یا سلول کوچک غیرمعمول نبود.»
مسیرهای آینده
نتایج ADRIATIC نقطه عطفی دیرانتظار در درمان LS-SCLC دانسته می‌شود. SCLC با پیشرفت قابل‌توجه بیماری و مقاومت به درمان مشخص می‌شود. حدود یک‌سوم موارد LS-SCLC، موارد تازه SCLC را تشکیل می‌دهند و مدیریتشان دشوار است.
با وجود این دشواری‌ها، نتایج میانی ADRIATIC نشان می‌دهد در درمان SCLC باید بر رویکردهای شخصی‌سازی‌شده و اهداف دارویی تازه تمرکز کرد. دکتر Byers می‌گوید SCLC زیرگروه‌های زیستی و ژنتیکی متفاوت دارد و بر اهمیت متناسب‌کردن انتخاب درمان با بیمار تأکید می‌کند.
در نتیجه، یافته‌های ADRIATIC پیشرفت مهمی برای بیماران LS-SCLC است. این رویکرد با افزودن دوروالوماب پس از کمورادیوتراپی، ظرفیت بهبود چشمگیر نتایج درمان را دارد. یافته‌ها همچنین می‌توانند مسیر توسعه درمان LS-SCLC و دیگر سرطان‌های نادر سلول کوچک را در آینده نشان دهند.
منابع
2. Bogart JA, Waqar SN, Mix MD. Radiation and systemic therapy for limited-stage small-cell lung cancer. J Clin Oncol. 2022;40(6):661-670.
3. Blackhall F, Girard N, Livartowski A, et al. Treatment patterns and outcomes among patients with small-cell lung cancer (SCLC) in Europe: a retrospective cohort study. BMJ Open. 2023;13(2)
4. Gay CM, Stewart CA, Park EM, et al. Patterns of transcription factor programs and immune pathway activation define four major subtypes of SCLC with distinct therapeutic vulnerabilities. Cancer Cell. 2021;39(3):346-360.e7.
5. Meara K. FDA Approves Tarlatamab-dlle for Extensive-Stage Small Cell Lung Cancer. تاریخ دسترسی 21 مه 2024.
6. NRG Oncology. Chemotherapy with or without the immunotherapy drug atezolizumab in people with limited stage small cell lung cancer. تاریخ دسترسی 21 مه 2024.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.