غدد Brunner در 1679؛ گذار آرام از معده به روده
از زمانی که انسان‌ها در میدان‌های نبرد کهن، روده‌های بیرون‌ریخته را مانند لانه‌های مارِ پیچ‌درپیچ دیدند، رودهٔ باریک آن‌ها را مجذوب کرده است. در فرهنگ‌های کهن مدیترانه‌ای که با خواندن احشای حیوانات پیشگویی می‌کردند، روده‌ها گاهی نماد حرکت‌های پیچیدهٔ سیاره‌ها بودند. پیشگویان تعداد پیچ‌های بزرگ را می‌شمردند؛ شمار زوجِ پیچ‌ها خوب بود و شمار فرد، بد. پزشک اسپانیایی Andrés Laguna در 1535 شاعرانه نوشت: «در حقیقت، روده‌ها به‌درستی کشتی نامیده می‌شوند؛ زیرا سراسر ناحیهٔ معده و همهٔ فضولات را چنان حمل می‌کنند که گویی از اقیانوسی می‌گذرند.»
دوازدهه، نخستین بخش رودهٔ باریک، به‌دلیل کارکردها و ساختارهای گوناگون و جایگاهش در تاریخ کالبدشناسی، به‌ویژه شگفت‌انگیز است. آسیب‌شناس سوئیسی Johann Wepfer نخست در 1679 غدد دوازدهه را کشف کرد، اما متأسفانه پس از توصیف دامادش Johann Brunner در 1687، امروزه غدد Brunner نامیده می‌شوند.
غدد Brunner مایعی قلیایی، غنی از مخاط و حاوی بیکربنات ترشح می‌کنند که دوازدهه را از محتویات اسیدی معده محافظت می‌کند. این غدد همچنین دیواره‌های روده را لغزنده می‌کنند و محیطی قلیایی‌تر فراهم می‌آورند که آنزیم‌های روده بتوانند در آن فعال باشند. هنگامی که دوازدهه غذای نیمه‌هضم‌شدهٔ خارج‌شده از معده را در خود دارد، هورمون‌های سکرتین و کوله‌سیستوکینین نیز تولید می‌کند که ترشح صفرا از کبد و کیسهٔ صفرا و ترشح آنزیم‌های پانکراس را تحریک می‌کنند.
دیوارهٔ دوازدهه سه ساختار مهم دیگر نیز دارد. آمپول Vater از پیوند مجرای پانکراس و مجرای مشترک صفراوی (از کبد) تشکیل می‌شود و نامش را از کالبدشناس آلمانی Abraham Vater گرفته است. اسفنکتر Oddi دریچه‌ای عضلانی است که جریان مایعات گوارشی (صفرا و شیرهٔ پانکراس) را از راه آمپول Vater کنترل می‌کند. این دریچه به نام کالبدشناس ایتالیایی Ruggero Oddi نام‌گذاری شده که مصرف مواد مخدر موجب بی‌ثباتی روانی او شد. رباط Treitz دوازدهه را به دیافراگم متصل می‌کند و نامش را از آسیب‌شناس چک Václav Treitz گرفته است که با مصرف سیانور پتاسیم خودکشی کرد.
برای آشنایی با کالبدشناسی این ناحیه، می‌توانید از ویدئوی زیر ما استفاده کنید:
توضیح تصویر نوشته: نمایش معده (در مرکز)، متصل به دوازدهه؛ لولهٔ زرد–نارنجی که از زیر معده آغاز می‌شود (در سمت چپ تصویر). دوازدهه کارکردها و ساختارهای گوناگونی دارد و غدد Brunner را در بر می‌گیرد.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Andrés Laguna de Segovia (1499–1559)، Johann Jakob Wepfer (1620–1695)، Johann Conrad Brunner (1653–1727)، Abraham Vater (1684–1751)، Václav Treitz (1819–1872)، Ruggero Oddi (1864–1913)
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.