همدلی پزشک پس از زیرورو شدن دنیای شما!

در 10 ثانیه دنیایتان اینگونه زیرورو میشود؛ وقتی پزشکتان به شما میگوید: "متأسفم"…
روزنامهنگار و نویسنده برنده جایزه، Mary Elizabeth Williams، لحظه تأیید شدن بزرگترین ترسهایش را اینگونه توصیف میکند.
در 11 اوت 2010 پزشکش تماس گرفت و گفت: "نمونهبرداری شما را بررسی کردیم و متأسفم که این را میگویم، اما شما ملانوم بدخیم دارید."
او در کتاب «مجموعهای از فاجعهها و معجزهها» که بعداً نوشت، افکار بسیار تاریکش را به یاد میآورد.
"امروز صبح هنگام شستن موهایم به بطری شامپو نگاه کردم و فکر کردم آیا زیرورو خواهم شد… نمیدانم یک قوطی جو دوسر را تمام خواهم کرد یا بطری تاباسکو بیشتر دوام میآورد. این روزها به چنین چیزهایی فکر میکنم، چون ملانوم مرحله 4 دارم…"
کتاب آنچه بعد رخ داد، اقدامات پزشکیای که گذراند و دشواریهای درگیر بودن با سرطان را در حالی خلاصه میکند که جهان اطرافتان همچنان به راهش ادامه میدهد.
کتاب با نکتهای امیدوارکننده پایان مییابد: او برای ایپیلیموماب (Yervoy) در یک کارآزمایی بالینی شرکت کرد و پس از آن، سرطانش طی چند هفته ناپدید شد.
ویلیامز مهمان برنامه باشگاه کتاب ASCO در نشست سالانه 2021 انجمن انکولوژی بالینی آمریکا بود.
در کنار او، انکولوژیست مرکز سرطان مموریال اسلون کترینگ در نیویورک، دکتر Jedd D. Wolchok، در برنامه حضور داشت؛ ویلیامز پس از آنکه این پزشک او را به کارآزمایی دعوت کرد، او را "مردی که سرانجام جانم را نجات داد" میدانست و در این برنامه به او پیوست.
هدایت بحث درباره کتاب با Ann H. Partridge، مدیر برنامه «جوان و قوی» برای زنان جوان مبتلا به سرطان پستان در مؤسسه سرطان دانا–فاربر در بوستونِ ماساچوست بود.
او گفت کتاب "اهمیت رابطه بیمار و پزشک را برجسته میکند".
به گفته ویلیامز، این رابطه در همهچیز برای او نقش داشت. "واقعاً همیشه میکوشم اهمیت این رابطه محترمانه و مشارکتی را برای افراد حرفه پزشکی روشن کنم"؛ او چنین ادامه داد.
"اگر جد آدم دیگری بود، به احتمال زیاد شرکت در کارآزمایی پذیرفته نمیشد. کمکم احساس کردم به این شخص اعتماد دارم."؛ این گفته او بود.
دکتر وولچوک گفت موضوع، «شنونده و همراه خوب» بودن برای بیماران است. نخستین بار در سال سوم دانشکده پزشکی به این نکته پی برد؛ وقتی یکی از راهنماهایش گفت: "اگر همیشه با بیمارانتان مانند یکی از اعضای خانواده خود رفتار کنید، هرگز به خطا نخواهید رفت."
او گفت: "میکوشم بیمار را بیگانه نبینم و این را فرصتی برای فکر کردن به این بدانم که بودن در «طرف دیگر» تخت معاینه چه حسی دارد". "اگر من در جستوجوی درمان بودم، چه میخواستم؟"
ویلیامز یادآور شد که در مسیر سرطان همیشه چنین همدلیای ندیده بود. او لحظهای تحملناپذیر هنگام ارزیابی برای کارآزمایی بالینی را تعریف کرد.
قرار بود یکی از پزشکان تیم او را معاینه کند. پزشک هنگام آمدن، «گروهی از افراد» را همراه آورد و گفت: "آه، این همان توموری است که برایتان میگفتم".
هرچند میتوانست فاصلهای را که پزشکان و پرستاران ایجاد میکنند و شاید نیازشان به حفاظت از خود در برابر فرسودگی عاطفی را درک کند، این شخص کسی بود که "حتی مرا یک انسان نمیدید".
او گفت بدتر از آن، گفتوگوی پس از معاینه بود. ملانوم هم دردناک بود و هم روی پشتش بسیار مشخص بود. به او گفته بودند جراح میتواند برای راحتی بیشتر آن را بردارد.
"اوه، نه، نه، نه. اگر میخواهی در این مطالعه باشی، نمیتوانی این کار را بکنی. ما به آن تومور نیاز داریم،" پزشک به او گفت.
ویلیامز گفت بسیار شگفتزده و دلسرد شده بود.
"من اینجا بودم؛ کسی که ممکن بود ظرف چند ماه بمیرد و بچههایش را بیمادر بگذارد… و این شخص مرا یک انسان نمیدید"؛ او چنین گفت.
تازهترین پیشرفتها در ملانوم
در بحث، پارتریج از دکتر وولچوک خواست پیشرفتهای سالهای اخیر درمان ملانوم، بهویژه ایمونوآنکولوژی را توضیح دهد. بیتردید بزرگترین پیشرفت انکولوژی پس از 2000، در ملانوم و با ایپیلیموماب، داروی تأییدشده FDA در سال 2011 از نوع ایمنیدرمانی رخ داد. پیشتر برای ملانوم پیشرفته تقریباً درمان رضایتبخشی نداشتیم؛ اما اکنون با ایمنیدرمانی، در بعضی بیماران بقا از یک سال تا 10 سال طولانی شده است. این تغییر بزرگ «واقعاً شگفتانگیز» توصیف شد.
وولچوک گفت 10 سال پیش پزشکان از شرکت در کارآزماییها صحبت میکردند، چون گزینههای استاندارد «چندان قابلقبول نبودند»؛ اما اکنون "میدانیم چند نفر از ایمنیدرمانیهایی که به درمان استاندارد تبدیل شدهاند سود میبرند و دستکم نیمی از افراد از این رویکرد برای درمان اولیه بهره میگیرند."؛ او چنین گفت.
"همچنین میدانیم هنوز به کارآزمایی بالینی نیاز داریم، زیرا هنوز %100 افراد را درمان نمیکنیم و تا رسیدن به آن کار خواهیم کرد." او افزود.
وقتی پرسیدند به انکولوژیستهای جوانِ حوزههایی مانند سرطان پانکراس که ایمنیدرمانی تاکنون سود کمتری داشته چه میگوید، وولچوک پاسخ داد: «سرسخت باشید».
این تغییر مهم در سیر بیماری بیماران ملانوم طی 10 تا 15 سال گذشته رخ داده است. پیش از آن، پیشآگهی ملانوم پیشرفته بسیار نامطلوب بود و میانگین بقا فقط 1 سال بود.
وولچوک این پرسش را به یاد آورد: "چرا میخواهی تخصص در بیماری دلسردکنندهای مانند ملانوم را انتخاب کنی"؟
او این را یک چالش میدید. برای بهبود پیامدهای بیماران، کارهای زیادی بود که باید انجام میدادیم.
وولچوک افزود: "برای کسانی که هنوز با بیماریهای بسیار دشوار و پیچیده سروکار دارند، واقعاً باور دارم میتوانیم به آن نقطه برسیم. نمیدانم چه زمانی، اما از راه ادغام سنجیده علم در پزشکی خواهد بود."
ویلیامز کشف علمی را «نوبت کاری» توصیف کرد که هر پیشرفت به مرحله بعد منتقل میشود؛ و افزود همین را درباره مراقبت بالینی نیز میتوان گفت.
"اگر کسی خوب ارتباط برقرار نمیکند، دلسوز، محترم، مهربان یا فراگیر نیست، بهاندازه کافی تلاش نکرده است." او توضیح داد.
مراقبت از بیمار نیز با پایان درمان او تمام نمیشود.
ویلیامز تعریف کرد همسرش جف چگونه دچار استرس، نگرانی و افسردگی شده بود؛ و این را نمیفهمید تا وقتی به دلیلی نام «استرس پس از سانحه» بر آن گذاشت.
او ادامه داد اثر سرطان "تا پایان زندگی شما" ادامه دارد.
راههایی برای مدیریت عوارض وجود دارد. میتوانید وضعیتهای مزمن بلندمدت را مدیریت کنید. میتوانید آنچه بر شما، خانواده، کارفرما و اطرافیانتان گذشته و شکل احتمالی آن در درازمدت را مدیریت کنید.
"و فکر میکنم در فرهنگ ما، هم بیرون از پزشکی و قطعاً در سلامت، چنین شتابی وجود دارد: 'خوب، عالی هستی. خداحافظ.' "
ازاینرو تأکید کرد که برای بیماران، یافتن حمایت در بیرون از مرکز سرطان بسیار مهم است.
"در اینترنت اطلاعات متناقض فراوانی هست" او گفت و افزود: "مراقب گروههای حمایتی آنلاین باشید، چون در این گروهها کسانی را که حالشان خوب است پیدا نخواهید کرد." او به بیماران دیگر هشدار داد اگر کمک میخواهند، در اینترنت سرگردان نشوند.
دکتر وولچوک گفت او و همکارانش از فشارهایی که تشخیص ملانوم میتواند بر فرد، خانواده و دوستانش وارد کند «بسیار آگاهاند».
"افراد را تشویق میکنیم احساس تابو درباره مراجعه به متخصص سلامت روان را کنار بگذارند" او گفت. "چرا از این واقعیت بهره نمیبرید که متخصصان واقعی سلامت روان وجود دارند که «اضطراب» را میشناسند و میدانند زنده ماندن طولانی پس از بیماریای که بیشتر افراد در آن عمر طولانی ندارند، چه حسی دارد؟" مراجعه به روانشناسان حوزه روانانکولوژی را در نظر بگیرید.
ویلیامز همچنین از بیماران خواست در دام «قهرمان» یا «جنگجوی شجاع» بودن نیفتند.
"آسیبپذیر باشید. صادق بودن بهترین چیزی است که میتوانید در این دنیا باشید."
هنگام آغاز کارآزمایی بالینی
پارتریج از ویلیامز پرسید برای تشویق بیماران به شرکت در کارآزمایی بالینی چه پیامی دارد.
او گفت پیش از همه، پیامش برای برگزارکنندگان کارآزماییهاست تا آنها را فراگیرتر و دسترسی به آنها را آسانتر کنند.
ویلیامز همچنین میخواهد بعضی ضابطههای دسترسی تغییر کنند. او میخواهد شرکت از راه دور آسانتر شود و کارآزماییها افراد دارای بیماریهای همراه را نیز دربرگیرند.
*
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک میکند.





نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر میشود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمیشود.
اولین نظر را شما بنویسید.