کاشت حلزون در 1977 – گوش بیونیک
افراد ناشنوا در طول تاریخ بدرفتاری دیده یا طرد شده‌اند. یکی از تعصب‌آمیزترین سخنان به دانشمند یونانی ارسطو نسبت داده می‌شود:
«همهٔ کسانی که ناشنوا به دنیا می‌آیند بی‌احساس و ناتوان از استدلال می‌شوند.»
در انسان، صدا به حلزون گوش، اندام مارپیچی پر از مایع در گوش داخلی، می‌رود. موهای میکروسکوپی در مایع امتداد می‌یابند و با موج صدا می‌لرزند؛ صدا را به پیام عصبی تبدیل می‌کنند که در امتداد عصب شنوایی به مغز می‌رود. نبودن یا غیرطبیعی بودن سلول‌های مویی می‌تواند کم‌شنوایی حسی‌عصبی ناشی از ناهنجاری رشد، آسیب یا بیماری ایجاد کند.
کاشت حلزون (KI) وسیله‌ای الکترونیکی است که برای افراد ناشنوا احساس صدا ایجاد می‌کند. بخش بیرونی میکروفون، پردازشگر گفتار برای تقسیم صدا به کانال‌های فرکانسی و فرستنده‌ای دارد که با القای الکترومغناطیسی صدای پردازش‌شده را به گیرندهٔ زیر پوست می‌رساند. سپس پیام‌ها به مجموعهٔ الکترودهای درون حلزون می‌روند. KI معمولاً در افراد تازه‌ناشنوا یا کودکان ناشنوا در سن بسیار پایین، پیش از دوسالگی، مؤثرتر است. مغز فرد مسن با ناشنوایی طولانی یا مادرزادی ممکن است برای سازگاری با ورودی حسی تازه دشواری زیادی داشته باشد.
نخستین پژوهش‌های KI در 1957 شامل گذاشتن سیم روی عصب شنواییِ نمایان‌شده هنگام جراحی توسط جراحان فرانسوی–الجزایری André Djourno و Charles Eyries بود. بیمار ناشنوا با اعمال جریان صداهایی مانند «چرخ رولت» و «جیرجیرک» می‌شنید.
اگرچه دستگاه‌های نخست برای فهم گفتار قابل استفاده نبودند، به لب‌خوانی کمک می‌کردند.
در 1977، مهندس آمریکایی Adam Kissiah پتنت پایهٔ آمریکا را برای تحریک عصب‌های شنوایی انسان با الکترونیک دیجیتال گرفت.
توضیح تصویر مقاله: طرح تحریک الکتریکی–صوتی گوش با ترکیب سمعک و کاشت حلزون. مجموعه‌ای از الکترودها به‌شکل مارپیچ در امتداد حلزون قرار گرفته‌اند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: André Djourno (1904–1996)، Charles Eyries (1908–1996)، Adam M. Kissiah Jr. (متولد 1947)
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.