کشف ویروس‌ها 1892 – میکروب‌های زنده
روزنامه‌نگار علمی Robert Adler نوشته بود:
«فهرست بیماری‌های ناشی از ویروس‌ها، مانند هاری، آبله، تب زرد، فلج اطفال، آنفلوانزا و AIDS، همچون فهرستی از رنج‌های انسان است. دانشمندانی که رازهای ویروس‌ها را می‌گشودند، به معنای واقعی کلمه می‌کوشیدند راه خود را در تاریکی پیدا کنند و چیزی را بفهمند که پیش‌تر حتی تصورش را هم نکرده بودند.»
ویروس‌ها در قلمرویی عجیب میان زنده و غیرزنده وجود دارند. آن‌ها همه تجهیزات مولکولی لازم برای تکثیر خود را ندارند. اما وقتی جانوران، گیاهان، قارچ‌ها یا باکتری‌ها را آلوده می‌کنند، می‌توانند از میزبان خود برای ساخت نسخه‌های ویروسی بی‌شمار (تریلیون‌ها نسخه) استفاده کنند. بعضی ویروس‌ها می‌توانند سلول‌های میزبان را به تکثیر کنترل‌نشده سوق دهند که ممکن است به سرطان بینجامد (برای نمونه HPV).
امروزه با در نظر گرفتن اینکه اندازه بیشتر ویروس‌ها حدود یک‌صدم اندازه یک باکتری متوسط است، روشن است که با میکروسکوپ نوری معمولی دیده نمی‌شوند. ویریون‌ها (ذرات ویروسی) از ماده ژنتیکی به شکل DNA یا RNA و یک پوشش پروتئینی بیرونی تشکیل شده‌اند. برخی ویروس‌ها، هنگامی که بیرون سلول میزبان هستند، ممکن است پوشش لیپیدی (مولکول‌های آلی کوچک) نیز داشته باشند.
- در سال 1892، زیست‌شناس روس Dimitri Ivanovsky یکی از گام‌ها را برای شناخت علت بیماری موزاییک توتون برداشت. او هنگام تلاش برای شناخت این بیماری که برگ‌های توتون را از بین می‌برد، عصاره برگ‌های بیمار و له‌شده را از فیلتر ظریف چینی‌ای گذراند که برای به دام انداختن باکتری‌ها طراحی کرده بود. به شکلی شگفت‌آور، مایع عبورکرده از فیلتر همچنان عفونی بود. اما چون Ivanovsky باور داشت که سموم یا اسپورهای باکتری ممکن است عامل بیماری باشند، هرگز علت واقعی ویروسی را درک نکرد.
- در سال 1898، میکروب‌شناس هلندی Martinus Beijerinck آزمایش مشابهی انجام داد. او با این باور که عامل عفونی تازه ماهیتی مایع دارد، آن را «میکروب‌های زنده محلول» نامید.
- پژوهشگران بعدی توانستند ویروس‌ها را در محیط‌هایی حاوی بافت قرنیه خوکچه هندی یا تخم‌مرغ‌های بارورشده پرورش دهند.
- ویروس‌ها تنها در دهه 1930 با میکروسکوپ الکترونی قابل مشاهده شدند.
توضیح تصویر نوشته: بیشتر ویروس‌های جانوری، شکلی متقارن و تقریباً کروی دارند. ویروس‌ها معمولاً بسیار کوچک‌تر از باکتری‌ها هستند.
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در نوشته: Martinus Willem Beijerinck (1851–1931)، Dimitri Iosifovich Ivanovsky (1864–1920)
- موضوع قبلی: نظریه نورون 1891 – شبکه پیام‌رسانی بدن ما
- موضوع بعدی: پزشکی استئوپاتی 1892 – درمان دستی
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.