مرحله‌بندی سرطان ریه بر اساس ویرایش 9 سیستم TNM

مرحله‌بندی سرطان ریه بر اساس ویرایش 9 سیستم TNM (IASLC، 2025)

مقدمه

سیستم TNM روشی استاندارد برای توصیف گسترهٔ آناتومیک سرطان فراهم می‌کند. به‌کارگیری اصطلاحات مشترک، ارتباط دربارهٔ پیش‌آگهی و تصمیم‌های درمانی و مقایسهٔ نتایج میان بیماران و مطالعات را بهبود می‌بخشد. سیستم TNM سرطان ریه هم کارسینوم سلول غیرکوچک ریه (NSCLC) و هم تومورهای نورواندوکرین ریه، از کارسینوئید تیپیک تا کارسینوم سلول کوچک ریه، را در بر می‌گیرد. این سیستم برای سارکوم‌های ریه، لنفوم‌ها یا دیگر نئوپلاسم‌های نادر قفسهٔ سینه طراحی نشده است.

همه‌گیرشناسی سرطان ریه

سرطان ریه بیماری بدخیمی است که از بافت‌های ریه، اغلب از سلول‌های پوشانندهٔ مجاری هوایی، منشأ می‌گیرد. با گذشت زمان، تغییرات ژنتیکی و سلولی باعث رشد مهارنشدهٔ این سلول‌ها، تهاجم به بافت‌های اطراف و در نهایت انتشار به اندام‌های دیگر، یا متاستاز، می‌شوند. از نظر تاریخی، پیش از رواج مصرف دخانیات در قرن 20، سرطان ریه به‌ندرت تشخیص داده می‌شد. با افزایش سیگار کشیدن و مواجهه‌های صنعتی، بروز سرطان ریه به‌شدت افزایش یافت.

امروزه سرطان ریه از شایع‌ترین سرطان‌های جهان و علت اصلی مرگ ناشی از سرطان در مردان و زنان است. در سال 2020، در سراسر جهان حدود 2.2 میلیون مورد جدید و تقریباً 1.8 میلیون مرگ رخ داد که حدود 11–12% از تمام موارد جدید سرطان و نزدیک به 18% از مرگ‌های ناشی از سرطان را تشکیل می‌داد. فقط در ایالات متحده، آمار نشان می‌دهد سرطان‌های ریه و برونش حدود 11% از تمام تشخیص‌های جدید سرطان و بیش از 20% از کل مرگ‌های ناشی از سرطان را به خود اختصاص می‌دهند. میانگین سن هنگام تشخیص معمولاً حدود 70 سال است.

عوامل خطر اصلی شامل سیگار کشیدن، عامل حدود ~80–90% از موارد سرطان ریه، دود دست‌دوم سیگار، مواجهه با رادون، مواد سرطان‌زای شغلی مانند آزبست و آلودگی هوا هستند. از آنجا که سرطان ریه اغلب هنگام بروز علائم در مراحل پیشرفته تشخیص داده می‌شود، با وجود پیشرفت‌های تصویربرداری، جراحی و درمان‌های سیستمیک و هدفمند، پیش‌آگهی آن همچنان نامطلوب است.

تغییرات اصلی در ویرایش 9

تغییرات در مقایسه با ویرایش 8 محدود هستند. تفاوت‌های اصلی عبارت‌اند از:

• مؤلفهٔ T: بدون تغییر.
• مؤلفهٔ N: گروه N2 به N2a، یعنی درگیری یک ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت، و N2b، یعنی درگیری چند ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت، تقسیم می‌شود.
• مؤلفهٔ M: گروه M1c به M1c1، یعنی متاستازهای متعدد محدود به یک دستگاه اندامی، و M1c2، یعنی متاستازهای درگیرکنندهٔ بیش از یک دستگاه اندامی، تقسیم می‌شود.

این به‌روزرسانی‌ها موجب تعدیل چند گروه مرحله‌ای، به‌ویژه در مراحل IIA، IIB، IIIA و IIIB، می‌شوند.

پیشوندها و کدهای ارزیابی

برای مشخص کردن زمینهٔ ارزیابی، اغلب پیشوندهایی به گروه‌های TNM اضافه می‌شود:

• c — مرحلهٔ بالینی، پیش از درمان و بر اساس تمام داده‌های بالینی و تصویربرداری موجود.
• p — مرحلهٔ پاتولوژیک، صرفاً بر اساس نمونهٔ حاصل از برداشت جراحی.
• y — پس از درمان؛ برای مرحله‌بندی مجدد پس از درمان سیستمیک یا پرتودرمانی به کار می‌رود: ycTNM در صورت انجام نشدن برداشت جراحی و ypTNM پس از برداشت جراحی.

همچنین ممکن است کد E نوع اطلاعات به‌کاررفته در مرحله‌بندی را توصیف کند:

• E1: معاینهٔ فیزیکی
• E2: تصویربرداری
• E3a: سیتولوژی؛ E3b: بافت‌شناسی
• E4: نمونهٔ حاصل از برداشت جراحی

نمونه‌ها:

• cT2aN2aM0 E3a — مرحله‌بندی بالینی با تأیید سیتولوژیک درگیری غدد لنفاوی.
• pT1cN0M0 E4 — مرحله‌بندی پاتولوژیک پس از برداشت جراحی.

ضایعات نیمه‌جامد، شیشه‌مات یا بخشی‌جامد

ضایعات نیمه‌جامد در سی‌تی نمای شیشه‌مات دارند و معمولاً نشان‌دهندهٔ الگوی رشد لپیدیک هستند. ممکن است کاملاً شیشه‌مات یا بخشی‌جامد باشند؛ در حالت دوم، جزء جامدی دارند که معمولاً در بررسی بافت‌شناسی با بخش تهاجمی مطابقت دارد.

نکات ضروری گزارش: هم قطر کل ضایعه و هم بیشترین قطر هر جزء جامد باید در تصاویر سی‌تی با برش‌های نازک و متوالی (≤1.5 mm)، در پنجرهٔ ریه، ثبت شوند.

ضایعات کاملاً شیشه‌مات

• اگر قطر کل ≤ 30 mm باشد ← بر اساس اندازهٔ کل طبقه‌بندی می‌شود و حداکثر در گروه cTis، یعنی درجا، قرار می‌گیرد.
• اگر قطر کل > 30 mm باشد ← ضایعه، صرف‌نظر از کاملاً شیشه‌مات بودن، دست‌کم در گروه cT1a قرار می‌گیرد.

ضایعات بخشی‌جامد، با وجود جزء جامد

• مرحله‌بندی بر اساس بزرگ‌ترین بُعد جزء جامد انجام می‌شود که جانشینی برای بخش تهاجمی به شمار می‌رود.
• مثال: اندازهٔ کل ≤30 mm همراه با جزء جامد ≤5 mm ← cT1mi، یعنی با حداقل تهاجم. اگر اندازهٔ کل >30 mm و همان جزء جامد ≤5 mm باشد، ضایعه cT1a است، زیرا اندازهٔ کل >30 mm موجب قرارگیری در گروه cT1a می‌شود.
• جزء جامد 11–20 mm ← cT1b؛ جزء جامد 21–30 mm ← cT1c.

مرحله‌بندی T: اندازهٔ تومور و تهاجم موضعی

گروه T بر اساس بزرگ‌ترین قطر تومور تهاجمی، در پاتولوژی یا جزء جامد در تصویربرداری، تعیین می‌شود. اگر اندازه در بازسازی‌های چندصفحه‌ای بزرگ‌تر از اندازه‌گیری محوری باشد، می‌توان از آن استفاده کرد.

T1: اندازهٔ ≤ 3 cm، واقع در پارانشیم ریه یا برونش لوبی یا محیطی.

• T1mi — آدنوکارسینوم با حداقل تهاجم
• T1a — اندازهٔ ≤ 1 cm
• T1b — اندازهٔ > 1 cm و ≤ 2 cm
• T1c — اندازهٔ > 2 cm و ≤ 3 cm

T2: اندازهٔ > 3 cm و ≤ 5 cm یا تومورهای دارای ویژگی‌های مشخص:

• T2a — اندازهٔ > 3 cm و ≤ 4 cm؛ یا توموری که به پلور احشایی تهاجم می‌کند، برونش اصلی را در سمت دیستال کارینا درگیر می‌کند، یا باعث آتلکتازی یا پنومونیت انسدادی گسترش‌یافته تا ناف ریه می‌شود.
• T2b — اندازهٔ > 4 cm و ≤ 5 cm، با یا بدون دیگر ویژگی‌های T2a.

T3: اندازهٔ > 5 cm و ≤ 7 cm؛ یا تهاجم به پلور جداری یا دیوارهٔ قفسهٔ سینه؛ یا تهاجم به پریکارد، عصب فرنیک، ورید آزیگوس، ریشه‌های اعصاب سینه‌ای یا گانگلیون ستاره‌ای؛ یا ندول یا ندول‌های توموری مجزا در همان لوب.

T4: اندازهٔ > 7 cm؛ یا تهاجم به مدیاستن، نای، کارینا، مری، دیافراگم، قلب، عروق بزرگ، عروق ریوی داخل پریکارد، جسم مهره، کانال نخاعی، ریشه‌های اعصاب گردنی یا شبکهٔ بازویی؛ یا ندول یا ندول‌های توموری مجزا در لوب یا لوب‌های دیگر همان سمت.

مرحله‌بندی ضایعات متعدد ریوی

1. تومورهای اولیهٔ هم‌زمان: برای هر تومور یک مرحلهٔ TNM جداگانه تعیین می‌شود و هر کدام به‌طور مستقل درمان می‌شوند.

2. ندول‌های مجزای همان تومور:

• در همان لوب ← T3
• در همان نیمهٔ قفسهٔ سینه، در لوبی دیگر از همان سمت ← T4
• در لوب سمت مقابل ← M1a
• برای بیمار یک گروه N و یک گروه M تعیین می‌شود.

3. ضایعات متعدد شیشه‌مات یا لپیدیک: مرحله‌بندی بر اساس ضایعهٔ غالب، یعنی ضایعهٔ دارای بالاترین گروه T، انجام می‌شود و یک گروه N و M تعیین می‌گردد. تعدد ضایعات به‌صورت تعداد ثبت می‌شود.

4. آدنوکارسینوم منتشر از نوع پنومونی: همان قواعد درگیری غدد لنفاوی و متاستاز به کار می‌روند؛ همان لوب ← T3، همان سمت ولی لوبی دیگر ← T4، لوب سمت مقابل ← M1a. یک گروه N و M تعیین می‌شود.

مرحله‌بندی N: غدد لنفاوی ناحیه‌ای

بر اساس نقشهٔ IASLC، ایستگاه‌های لنفاوی ناحیه‌ای شامل غدد لنفاوی داخل قفسهٔ سینه و غدد فوق‌ترقوه‌ای یا اسکالن هستند. غدد لنفاوی غیرمعمول، مانند پاراسترنال و زیربغلی، غیرناحیه‌ای و متاستاتیک در نظر گرفته می‌شوند.

غدد لنفاوی N1 - N3

• N1: متاستاز در غدد لنفاوی داخل‌ریوی، اطراف برونش یا ناف ریه در همان سمت، از جمله درگیری غدد بر اثر گسترش مستقیم.
• N2a: متاستاز به یک ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت.
• N2b: متاستاز به چند ایستگاه لنفاوی مدیاستن و/یا زیرکارینا در همان سمت.
• N3: متاستاز در غدد لنفاوی ناف ریه یا مدیاستن سمت مقابل، یا در غدد لنفاوی اسکالن یا فوق‌ترقوه‌ای.

سیستم طبقه‌بندی غدد لنفاوی ناحیه‌ای

درگیری غدد لنفاوی ناحیه‌ای در سرطان ریه شامل غدد داخل قفسهٔ سینه، اسکالن و فوق‌ترقوه‌ای است. درگیری محل‌های کم‌شایع‌تر، مانند غدد پاراسترنال یا زیربغلی، متاستاتیک در نظر گرفته می‌شود.

از طبقه‌بندی غدد لنفاوی IASLC استفاده می‌شود:

1. غدد لنفاوی پایین گردن، فوق‌ترقوه‌ای و بریدگی جناغی
2. غدد بالایی کنار نای.
3. غدد پیش‌عروقی 3A: برخلاف غدد ایستگاه 2، مجاور نای نیستند و در جلوی عروق قرار دارند. غدد پیش‌مهره‌ای 3P: مجاور نای نیستند، بلکه پشت مری و در ناحیهٔ پیش‌مهره‌ای قرار دارند (3P).
4. غدد پایینی کنار نای.
5. غدد زیرآئورتی، در پنجرهٔ آئورت و شریان ریوی (A-P)
6. غدد کنار آئورت، مجاور آئورت صعودی یا عصب فرنیک.
7. غدد زیرکارینا.
8. غدد کنار مری.
9. رباط ریوی: غدد لنفاوی واقع در رباط‌های ریوی.
10. غدد ناف ریه: غدد لنفاوی واقع در خارج مدیاستن.

صرف‌نظر از آستانهٔ اندازهٔ انتخاب‌شده، سی‌تی برای مرحله‌بندی غدد لنفاوی بیماران مبتلا به NSCLC قابل اتکا نیست. پت‌سی‌تی برای تعیین وضعیت N بسیار قابل‌اعتمادتر است، هرچند برای مثال در بیماران مبتلا به سارکوئیدوز، سل و دیگر عفونت‌ها ممکن است نتایج مثبت کاذب دیده شود. پت‌سی‌تی ارزش اخباری منفی بالایی دارد.

• سطح 1: تمایز مهمی میان غدد سطح 1 (N3) و غدد سطوح 2 و 3 (N2) وجود دارد. حد تحتانی سطح 1 در دو طرف، استخوان‌های ترقوه و در خط میانی، لبهٔ فوقانی دستهٔ جناغ است.
• سطح 2R: حد فوقانی، رأس ریه و در خط میانی، لبهٔ فوقانی دستهٔ جناغ است. حد تحتانی، محل تقاطع لبهٔ دُمی ورید براکیوسفالیک با نای است. حد داخلی در امتداد لبهٔ جانبی چپ نای قرار دارد.
• سطح 2L: از رأس ریه و لبهٔ فوقانی دستهٔ جناغ تا لبهٔ فوقانی قوس آئورت امتداد دارد.
• سطح 4R: شامل غدد کنار نای راست و جلوی نای است که تا لبهٔ جانبی چپ نای امتداد می‌یابند؛ از محل تقاطع لبهٔ دُمی ورید براکیوسفالیک با نای تا لبهٔ تحتانی ورید آزیگوس.
• سطح 4L: غدد واقع در سمت چپِ لبهٔ جانبی چپ نای، اما در سمت داخلی رباط شریانی؛ از لبهٔ فوقانی قوس آئورت تا لبهٔ فوقانی شریان ریوی اصلی چپ.
• سطح 5: غدد زیرآئورتی در سمت خارجی رباط شریانی. این غدد بین آئورت و تنهٔ شریان ریوی قرار ندارند، بلکه در سمت خارجی این عروق واقع‌اند.
• سطح 10R: غدد ناف ریه تا لبهٔ تحتانی ورید آزیگوس، از جمله غدد واقع در جلوی کارینا.
• سطح 10L: غدد ناف ریه تا لبهٔ فوقانی شریان ریوی چپ امتداد دارند.

نکات عملی: سی‌تی به‌تنهایی در مرحله‌بندی غدد لنفاوی محدودیت دارد. پت‌سی‌تی ارزش اخباری منفی را بهبود می‌بخشد، اما در بیماری‌های التهابی، مانند سارکوئیدوز و سل، می‌تواند مثبت کاذب باشد. اگر نتایج موجب تغییر رویکرد درمانی شوند، اغلب تأیید پاتولوژیک با EBUS، مدیاستینوسکوپی یا بیوپسی لازم است.

برای توموری در ریهٔ راست، مراحل N عبارت‌اند از:

• N1 - غدد لنفاوی اطراف برونش و/یا ناف ریه در همان سمت، 10R-14R
• N2 - غدد لنفاوی مدیاستن همان سمت و/یا خط میانی، 2R، 3a/p، 4R، 7، 8R، 9R
• N3 - غدد لنفاوی مدیاستن و/یا ناف ریهٔ سمت مقابل و نیز هر یک از غدد فوق‌ترقوه‌ای، 1، 2L، 3aL، 4L، 5، 6، 8L، 9L، 10L-14L

برای توموری در ریهٔ چپ، مراحل N عبارت‌اند از:

• N1 - غدد لنفاوی اطراف برونش و/یا ناف ریه در همان سمت، 10L-14L
• N2 - غدد لنفاوی مدیاستن همان سمت و/یا خط میانی، 2L، 3a/p، 4L، 7، 8L، 9L
• N3 - غدد لنفاوی مدیاستن و/یا ناف ریهٔ سمت مقابل و نیز هر یک از غدد فوق‌ترقوه‌ای، 1، 2R، 3aR، 3pR، 4R، 8R، 9R، 10R-14R

مرحله‌بندی M: متاستازهای دوردست

مرحله‌بندی M به وجود بیماری دوردست، محل و تعداد کانون‌های آن بستگی دارد:

• M0: بدون متاستاز دوردست
• M1a: انتشار داخل قفسهٔ سینه؛ افیوژن بدخیم پلور یا پریکارد، ندول‌های پلور یا پریکارد، یا ندول‌های مجزای ریوی در ریهٔ سمت مقابل

• M1b: یک متاستاز منفرد خارج قفسهٔ سینه در یک دستگاه اندامی، مانند یک متاستاز منفرد کبدی

• M1c1: متاستازهای متعدد خارج قفسهٔ سینه، محدود به یک دستگاه اندامی، مانند وجود ضایعات متعدد فقط در استخوان

• M1c2: متاستازهای متعدد خارج قفسهٔ سینه با درگیری بیش از یک دستگاه اندامی

محل‌های شایع متاستاز شامل غدد فوق‌کلیوی، مغز، استخوان، کبد و غدد لنفاوی غیرناحیه‌ای هستند.

گروه‌بندی مراحل، از IA تا IVB

در ادامه تعریف گروه‌های مرحله‌ای مطابق TNM-9 آمده است. معنای بالینی را حفظ کرده‌ام، در عین حال برای دامنه‌های اندازه از نمادگذاری یکسان استفاده کرده و ناهماهنگی‌های عبارتیِ پیش‌تر اشاره‌شده، از جمله عبارات N0 در برابر N1 و نگارش M0، را اصلاح کرده‌ام.

مرحلهٔ I — گروه‌های IA و IB

مرحلهٔ IA (cT1 N0 M0) — تومور با اندازهٔ ≤ 3 cm در برونش محیطی یا لوبی، بدون درگیری غدد لنفاوی ناحیه‌ای (N0) و بدون متاستاز دوردست (M0).

• IA1 (T1a N0 M0): تومور با اندازهٔ ≤ 1 cm.
• IA1 (T1mi N0 M0): آدنوکارسینوم با حداقل تهاجم.
• IA2 (T1b N0 M0): اندازهٔ > 1 cm و ≤ 2 cm.
• IA3 (T1c N0 M0): اندازهٔ > 2 cm و ≤ 3 cm.

مرحلهٔ IB (T2a N0 M0) — تومور با اندازهٔ > 3 cm و ≤ 4 cm، یا تومور همراه با تهاجم به پلور احشایی، درگیری برونش اصلی در سمت دیستال کارینا، یا آتلکتازی یا پنومونیت انسدادی گسترش‌یافته تا ناف ریه؛ N0، M0.

مرحلهٔ II — گروه‌های IIA و IIB

مرحلهٔ IIA می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• T1a–c N1 M0 — تومور با اندازهٔ ≤ 3 cm همراه با متاستاز غدد لنفاوی داخل‌ریوی، اطراف برونش یا ناف ریه در همان سمت (N1)، M0.
• T2b N0 M0 — تومور با اندازهٔ > 4 cm و ≤ 5 cm، با یا بدون ویژگی‌های T2a، N0، M0.

مرحلهٔ IIB می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• T2a-b N1 M0 — ویژگی‌های T2a همراه با N1، M0.
• T3 N0 M0 — تومور T3، با اندازهٔ >5–≤7 cm یا تهاجم آناتومیک از نوع T3 یا ندول‌هایی در همان لوب و همان سمت، N0، M0.

مرحلهٔ III — گروه‌های IIIA، IIIB و IIIC

ترکیب‌های مرحلهٔ IIIA شامل این نمونه‌ها هستند:

• T1a–c N2b M0 — تومور اولیهٔ کوچک با درگیری چند ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت (N2b)، M0.
• T2a/b N2a M0 — تومور T2 با درگیری یک ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت (N2a)، M0.
• T3 N1 M0 — تومور اولیهٔ T3 با درگیری غدد ناف ریه یا اطراف برونش در همان سمت (N1)، M0. 
• T3N2aM0 — متاستاز به یک ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت. 
• T4 N0/ N1 M0 — تومور اولیهٔ T4 همراه با N0 یا N1، M0.

ترکیب‌های مرحلهٔ IIIB شامل این نمونه‌ها هستند:

• T2a/b N2b M0 — تومور T2 با درگیری چند ایستگاه لنفاوی مدیاستن در همان سمت (N2b)، M0.
• T3/T4 N2b M0 — گروه T3 یا T4 همراه با N2b، M0.
• T4N2aM0 — تومور اولیهٔ T4 با متاستاز به یک ایستگاه لنفاوی مدیاستن یا زیرکارینا در همان سمت (N2a)، بدون متاستاز دوردست (M0).

مرحلهٔ IIIC:

T3 N3 M0 یا T4 N3 M0 — هر یک از این ترکیب‌ها نشان‌دهندهٔ IIIC است؛ درگیری غدد مدیاستن یا ناف ریهٔ سمت مقابل یا غدد فوق‌ترقوه‌ای، همراه با تومور اولیهٔ پیشرفته.

توجه: قرارگیری دقیق تمام ترکیب‌های ممکن بر اساس گروه‌بندی‌های TNM در جدول‌های IASLC تعیین می‌شود؛ در بالا ترکیب‌های نمونه و شایع‌تر آمده‌اند.

مرحلهٔ IV — گروه‌های IVA و IVB

مرحلهٔ IVA (M1a یا M1b؛ هر T؛ هر N) — انتشار داخل قفسهٔ سینه، یعنی M1a شامل افیوژن بدخیم پلور یا پریکارد یا ندول‌های ریوی سمت مقابل، یا یک متاستاز منفرد خارج قفسهٔ سینه (M1b). تمام ترکیب‌های هر T و هر N همراه با M1a یا M1b در گروه IVA قرار می‌گیرند.

نمونه‌های شاخص، که همگی به M1a یا M1b نیاز دارند: 

• T1–T4 N0–N3 M1a — بیماری متاستاتیک داخل قفسهٔ سینه، شامل درگیری پلور یا پریکارد یا ندول‌های سمت مقابل.
• T1–T4 N0–N3 M1b — یک متاستاز منفرد خارج قفسهٔ سینه در یک محل اندامی.

مرحلهٔ IVB (M1c؛ هر T؛ هر N) — متاستازهای متعدد خارج قفسهٔ سینه. 

• M1c1: متاستازهای متعدد محدود به یک دستگاه اندامی، مانند ضایعات متعدد استخوانی.
• M1c2: متاستازهای درگیرکنندهٔ چند دستگاه اندامی، مانند کبد + مغز. تمام ترکیب‌های T و N همراه با M1c در مرحلهٔ IVB قرار می‌گیرند.

تأثیر TNM-9 بر پیش‌آگهی

گروه‌های مرحله‌ای با برآوردهای بقا ارتباط قوی دارند؛ برای مثال، مرحلهٔ IA (cT1N0M0) با بقای 5 سالهٔ حدود 82% همراه است، در حالی که مرحلهٔ IVB (M1c) با پیش‌آگهی بسیار نامطلوب‌تر و بقای 5 سالهٔ حدود 7% همراه است. اصلاحات TNM-9 عمدتاً برخی ترکیب‌های T–N را میان مراحل IIA–IIIB جابه‌جا می‌کنند و از این طریق بر گروه‌بندی پیش‌آگهی و چارچوب تصمیم‌گیری درمانی اثر می‌گذارند.

نتیجه‌گیری

ویرایش 9 طبقه‌بندی TNM سرطان ریه، اصلاحی تدریجی اما معنادار در سیستمی است که از پیش استحکام بالایی داشت. این ویرایش با گنجاندن تمایزهای ظریف اما دارای اهمیت بالینی، به‌ویژه در زیرگروه‌های N2 و M1، دقت مرحله‌بندی و طبقه‌بندی پیش‌آگهی را بهبود می‌دهد. این اصلاحات امکان برنامه‌ریزی درمانی متناسب‌تر با هر فرد و مقایسهٔ دقیق‌تر نتایج میان مطالعات و مراکز را فراهم می‌کنند. با تداوم پیشرفت رویکردهای چندتخصصی و بررسی ویژگی‌های مولکولی، مرحله‌بندی دقیق آناتومیک همچنان سنگ‌بنای تصمیم‌های درمانی، کارآزمایی‌های بالینی و پیامدهای بلندمدت بیماران است.