پوشیدن و درآوردن – تجربه‌های پزشکی که در دوران همه‌گیری تشخیص سرطان گرفت
در این مقاله
اگر قرار باشد تشخیص سرطان بگیرید، بهتر است در دوران همه‌گیری باشد. وقتی نمونه‌برداری هدایت‌شده با تصویربرداریِ شما، یعنی بیوپسی‌تان، بیشتر از انتظار طول می‌کشد، پرستاران اتاق کوچک بی‌پنجره‌ای را پایین راهرو، دورتر از بخش رادیولوژی، نشانتان می‌دهند و می‌گویند می‌توانید با کیسهٔ یخ و باند آس، یعنی باند کشسان جلوگیری‌کننده از جریان خون، که دور پستان آسیب‌دیده‌تان پیچیده شده، در جلسهٔ مجازی کمیته در Zoom که برای ساعت 11:00 برنامه‌ریزی شده است شرکت کنید. هفتهٔ بعد، وقتی برای نتیجهٔ بیوپسی با شما تماس می‌گیرند، هیچ‌کس نیست که ببیند حالت چهره‌تان چگونه تغییر می‌کند؛ در حالی که جلسه‌های مجازی در پس‌زمینه ادامه دارند، شما مبهوت در UpToDate، منبع بالینی آنلاین مبتنی بر شواهد که پزشکان بسیار به آن مراجعه می‌کنند، دنبال پاسخ می‌گردید.
جلسه‌های مجازی که می‌توانند تغییر را پنهان کنند (?)
در ماه‌های شیمی‌درمانی، وقتی غذا طعم خاک‌اره می‌گیرد، اسموتی، یعنی پورهٔ مایع میوه، را به غذای جامد ترجیح می‌دهید. دیگر جلسه‌های ناهار واقعی وجود ندارند. در ماه نخست، دیگران واقعاً متوجه لاغر و رنگ‌پریده‌شدن صورتتان نمی‌شوند. Zoom فیلتر «روتوش ظاهر من» دارد. خوشحالید که این فیلتر شکننده‌شدن پوستتان را پنهان می‌کند؛ تلانژکتازی‌های کوچکی که روی گونه‌هایتان ظاهر می‌شوند، یعنی گشادشدن مویرگ‌ها به شکل لکه‌های قرمز، روی صفحه ناپدید می‌شوند و ابروهای نقاشی‌شده واقعی به نظر می‌رسند. با گذشت هفته‌ها و تحمل‌ناپذیرشدن ریزش مو نگران نباشید. همه با مدل موهای تازهٔ دوران همه‌گیری ظاهر می‌شوند. همکارانی که پیش‌تر موهای صاف و براق داشتند، ناگهان با موهای طبیعی موج‌دار دیده می‌شوند. سبک تازهٔ شما ممکن است ناحیه‌ای بی‌مو در پشت سرتان باشد. این رازی است فقط میان شما و آینه.
درهم‌آمیختن درمان‌شدن و درمان‌کردن
وقتی متخصص سرطان هنگام جلسه تماس می‌گیرد، فراموش نکنید قابلیت بزرگ‌نمایی خود را خاموش کنید و ویدئویتان را پنهان کنید؛ کاری که به‌آسانی انجام می‌دهید. به صدها پیام بیماران عادت خواهید کرد؛ صندوق پیامی لبریز که باید اداره شود. به‌روزرسانی‌های نظام سلامت دربارهٔ بیماری کروناویروس (COVID-19) با توصیه‌های مربوط به بیماریتان درهم می‌آمیزند، اما به‌سرعت می‌آموزید که هر کدام برای کدام بخش از وجود شماست. غربالگری روزانهٔ وضعیت کارکنان و بیماران وقتی همهٔ علائمی را می‌پرسد که انتظار می‌رود در شیمی‌درمانی داشته باشید، مضحک می‌شود. این علائم خستگی، تهوع، استفراغ، اسهال و درد عضلانی‌اند و پاسخ همیشه بله، بله، بله و بله است. تب نوتروپنیک هم حساب می‌شود؟ تا وقتی فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت، یعنی آمپول افزایش‌دهندهٔ سلول‌های خون، اثر کند، ممکن است به آزمایش COVID-19 نیاز داشته باشید. خواهید دید که فاصله نعمتی است. از وارسی‌های بی‌مورد خانواده و دوستان خیرخواه خبری نیست. در معرض سرفه یا سرماخوردگی قرار نمی‌گیرید. سینوس‌هایتان هرگز این‌قدر باز نبوده‌اند.
زمان‌های عجیب
زمان‌های عجیبی خواهید داشت. هنگام مراجعه به درمانگاه سرطان ممکن است با کارآموزی روبه‌رو شوید که زمانی کارآموز خودتان بوده است؛ شاید اکنون دوستی باشد که با روی گشاده «سلام» می‌کند و بعد، با فهمیدن اینکه اینجا جای معمول شما نیست، چهره‌اش درهم می‌رود. گروه رادیولوژی مداخله‌ای که در کارگذاشتن پورت شما شرکت دارد، ممکن است شما را از دوران مقابله با COVID-19 بشناسد. وقتی در مرکز شیمی‌درمانی و هم‌زمان در جلسهٔ Zoom هستید، پمپ تزریقتان، دستگاهی که شیمی‌درمانی را از راه ورید می‌رساند، ممکن است هنگام صحبت‌کردن شما شروع به بوق‌زدن کند؛ صدایی که بی‌درنگ شناخته می‌شود. در جایی آشکار پنهان شده‌اید.
پزشکی که برای ابرانسان‌بودن تربیت شده است
تعداد پزشکانی که در طول حرفه‌شان هم‌زمان بیماری جدی دارند و با درمان آن درگیرند، معلوم نیست؛ شاید مانند بیشتر آن‌ها نخواهید داستانتان را به اشتراک بگذارید. تردیدی نیست. پزشکان برای ابرانسان‌بودن تربیت می‌شوند. آزمون‌های هشت‌ساعتهٔ گواهینامه و کشیک‌های 36 ساعته، شما را آماده می‌کنند که حتی در نامساعدترین شرایط کار کنید. هرچند در یافتن راه خود در دنیای مراقبت فوری، ویزیت‌های درمانگاهی و اورژانس امتیاز دارید، احتمالاً از دوستان و همکارانتان مشورت می‌خواهید تا خود را پیش گروه گسترده‌تری از همکاران آشکار نکنید. ما دلسوزی آن‌ها یا پیش‌داوری‌های اجتناب‌ناپذیر همراه آن دربارهٔ توانایی‌های حرفه‌ای‌مان را نمی‌خواهیم.
اندوه‌های درهم‌تنیده و جنگیدن برای روزهای بهتر
اما شاید وقتی شمار موارد COVID-19 در شهرتان شروع به کاهش می‌کند، احساس کنید ماه‌ها خانه‌نشینی و ماسک‌زدن دقیق نتیجه داده است. درمی‌یابید که در میان همهٔ اندوه همه‌گیری، جایی هم برای اندوه شخصی شما هست. پنهان‌کردن بیماری از کسی که باید به آن رسیدگی کند، خسته‌کننده است. به یک همکار و سپس به دیگری خواهید گفت. با بیماران خود که با شیمی‌درمانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند در میان می‌گذارید که می‌دانید دیگر شکست‌ناپذیر احساس‌نکردن چگونه است. در روزهایی که با پوشیدن و درآوردن می‌گذرانید، درمی‌یابید که می‌توانید هم پزشک باشید و هم بیمار مبتلا به سرطان. به نزدیکانتان اجازه می‌دهید در مبارزه‌های خصوصی‌تان همراه شوند. اندوه همهٔ اطرافیانتان درهم می‌تند: اعتراض‌های خیابانی، آموزش در خانه، شغل‌ها و رابطه‌های ازدست‌رفته... و هر بار که می‌گوییم، اگر خوش‌اقبال باشیم، تجهیزات حفاظت فردی دیگر چیزی نیست که پشت آن پنهان شویم، بلکه چیزی است که در همبستگی با همهٔ اطرافیانمان در مبارزه برای روزهای بهتر فرسوده شده است.
*
- شاید برایتان جالب باشد: سرطان پستان زندگی مرا تغییر داد، اما این تغییر مثبت بود
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.