ساختار آنتی‌بادی‌ها در سال 1959 – گامی در درک سازوکار ایمنی
در دهه 1840، نظریه میکروبی بیماری مطرح کرد که میکروارگانیسم‌ها سبب بسیاری از بیماری‌ها می‌شوند. این موضوع کنجکاوی درباره چگونگی عملکرد دفاع بدن را افزایش داد.
امروزه درباره دفاع بدن و دستگاه ایمنیِ دخیل در این دفاع، بسیار بیشتر می‌دانیم.
آنتی‌بادی‌ها (که ایمونوگلوبولین نیز نامیده می‌شوند)، پروتئین‌های محافظی هستند که مواد بیگانه موسوم به آنتی‌ژن، مانند باکتری، ویروس، انگل، بافت بیگانه پیوندشده یا سم را شناسایی و بی‌اثر می‌کنند.
- آنتی‌بادی‌ها به‌وسیله سلول‌های پلاسمایی B (نوعی گلبول سفید) تولید می‌شوند.
- هر آنتی‌بادی از دو زنجیره سنگین و دو زنجیره سبک ساخته‌شده از اسیدهای آمینه تشکیل می‌شود. این چهار زنجیره به هم متصل می‌شوند تا مولکولی شبیه حرف Y بسازند.
- ناحیه‌های متغیر در دو انتهای بالایی Y با اتصال به آنتی‌ژن‌ها، آن‌ها را برای نابودی به‌وسیله دیگر سامانه‌های ایمنی نشانه‌گذاری می‌کنند.
- آنتی‌بادی‌ها می‌توانند مانع ورود عوامل بیماری‌زا به سلول‌ها و آسیب‌رساندن آن‌ها شوند.
- آنتی‌بادی‌ها همچنین می‌توانند با اتصال مستقیم به آنتی‌ژن‌ها، آن‌ها را خنثی کنند.
ایمنی مایعاتی یا ایمنی هومورال بخشی از خط 3. دفاع بدن است. آنتی‌بادی‌های موجود در گردش خون به دستگاه ایمنی هومورال کمک می‌کنند.
آنتی‌بادی‌ها با اتصال به مهاجم، آن را برای بلعیده‌شدن به‌وسیله فاگوسیت‌ها نشانه‌گذاری می‌کنند. فاگوسیت‌ها مانند جانداران تک‌سلولی عمل می‌کنند که ذرات کوچک‌تر را می‌بلعند و نابود می‌کنند.
وجود آنتی‌بادی‌های مشخص برای تشخیص برخی بیماری‌ها استفاده می‌شود.
اختلال‌های خودایمنی به معنای حمله آنتی‌بادی‌ها به سلول‌های سالم خود بدن است.
آنتی‌سرم‌ها با تزریق آنتی‌ژن به یک حیوان و جداسازی آنتی‌بادی‌های موجود در سرم برای استفاده انسان تولید می‌شوند.
پل ارلیش در سال 1891 واژه Antikörper (آنتی‌بادی به زبان آلمانی) را ابداع کرد و سازوکاری پیشنهاد داد که در آن گیرنده‌های سلولی با انطباق دقیق قفل‌وکلید به سم‌ها متصل می‌شوند. رادنی پورتر، زیست‌شیمی‌دان بریتانیایی، و جرالد ادلمن، زیست‌شناس آمریکایی، با پژوهش‌های مستقل خود که از سال 1959 آغاز شد، شکل Y و زنجیره‌های سنگین و سبک آنتی‌بادی را شناسایی کردند و در سال 1972 جایزه نوبل را دریافت کردند.
توضیح تصویر مقاله: ساختار آنتی‌بادی
شخصیت‌های تاریخی نام‌برده در مقاله: Paul Ehrlich (1854–1915)، Rodney Robert Porter (1917–1985)، Gerald Maurice Edelman (متولد 1929)
- موضوع قبلی: رادیوایمونواسی در سال 1959 – اختراعی تحول‌آفرین
- موضوع بعدی: لیزر در سال 1960 – تقویت نور با گسیل تحریک‌شده تابش
منابع
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
بازخورد شما به بهبود محتوای ما کمک می‌کند.
نظرهای خوانندگان
نظر خود را بنویسید
نام و دیدگاه شما فقط پس از تأیید مدیر منتشر می‌شود. نشانی ایمیل شما هرگز به بازدیدکنندگان نمایش داده نمی‌شود.
اولین نظر را شما بنویسید.